The right man in the right place ဆိုေသာ စကားကို ငယ္ငယ္ကတည္းက က်ေနာ္တို႔ ၾကားခဲ့ေျပာခဲ့ဖူးပါသည္။
လူမွန္ေနရာမွန္ဟု အဓိပၸာယ္ထြက္ေသာ ထုိစကားမွာ အဂၤလိပ္စကား ျဖစ္မည္ ထင္ပါသည္။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ ေအာင္ျမင္ေသာ ေဘာလံုးအသင္းတသင္းအတြက္ ထိုစကားမွာ ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္ကန္လွပါသည္။ ေဘာလံုးအသင္းမွ ကစားသူမ်ားကို သူတို႔ ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္ေသာ ေနရာမ်ားတြင္ ခ်ထားေပးၿပီး ကစားခုိင္းရပါသည္။ ေရွ႕တန္းကစားသမား၊ အလယ္တန္းကစားသမားနဲ႔ ေနာက္တန္းကစားသမား၊ ထို႔ေနာက္ ဂိုးသမားတုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ေရွ႕တန္းကို ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္စြာ ကစားနိုင္ေသာေဘာလံုးသမားကို ေရွ႕တန္းတြင္သာ ကစားခိုင္းမွ လူမွန္ေနရာမွန္ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တန္းတြင္ သြားကစားခိုင္းပါက လူမွားေနရာမွား ျဖစ္သြားႏိုင္ပါသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ မည္သူ မဆို မိမိကၽြမ္းက်င္ပိုင္နိုင္ေသာ အတတ္ပညာျဖင့္ အံဝင္ခြင္က်ေသာ အလုပ္ကိုလုပ္မွ ေအာင္ျမင္မည္ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာျဖစ္သင္ တတ္ထားေသာ ေက်ာင္းဆရာက ေက်ာင္းသားမ်ားကို စာသင္ေပးမွ ေနရာမွန္ျဖစ္ၿပီး စစ္သင္တန္း တတ္ထားသည့္ စစ္သားမ်ားေနရာသြားၿပီး စစ္တိုက္လွ်င္ စစ္ရံႈးမည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ ေသနတ္လည္း မပစ္တတ္၊ စစ္လည္း မတုိက္တတ္ဘဲ စစ္ေျမျပင္ထြက္၍ မျဖစ္နိုင္ေပ။ စစ္သားက စစ္တိုက္ျခင္းမွာ သူ၏ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ျဖစ္သလို ေက်ာင္းဆရာက စာသင္ျခင္းမွာလည္း သူ၏ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ျဖစ္ပါသည္။ “ကၽြမ္းက်င္ရာလိမၼာ” ျခင္းမွာ “လူမွန္ ေနရာမွန္” ျဖစ္ေလသည္။
ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ ထင္ရွားေသာ စစ္ဘုရင္မ်ား ရွိခဲ့သည္။ တခ်ိဳ႕က ၄င္းတို႔၏ အင္အား အရည္အခ်င္းနဲ႔ ေလ်ာ္ကန္စြာ အာဏာကို ရယူၿပီး ႏိုင္ငံကို ေတာင့္တင္းေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္သလုိ အင္အားျဖင့္ စည္းလံုးညီညြတ္ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္မ်ားကို ထူေထာင္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။ အေနာ္ရထာ၊ ဘုရင့္ေနာင္ေက်ာ္ထင္အေနာ္ရထာနဲ႔ အေလာင္းဘုရားတို႔ ျဖစ္ပါသည္။ သူတို႔သည္ ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ အထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားဆံုးေသာ စစ္ဘုရင္ႀကီးမ်ား ျဖစ္သလို ပထမ၊ ဒုတိယနဲ႔ တတိယျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးမ်ားကို တည္ေထာင္ႏိုင္ခဲ့သူမ်ား ျဖစ္၏။ သူတို႔၏ အာဏာနဲ႔ သူတို႔၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားမွာ အံဝင္ခြင္က် ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ လူမွန္ေနရာမွန္ ရရွိသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ တိုက္ရည္ခိုက္ရည္ အလြန္ေကာင္းၿပီး အလြန္ထူးခၽြန္ေသာ စစ္ဘုရင္မ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္း သမိုင္းတြင္ စစ္ေရးသက္သက္ျဖင့္ စစ္ေသြးဆာသူဘုရင္မ်ားသာ ျဖစ္ေသာ ဥပမာ အင္းဝဘုရင္မင္းေခါင္၊ မင္းရဲေက်ာ္စြာ၊ တပင္ေရႊထီးနဲ႔ ရာဇာဓိရာဇ္စသည့္ စစ္ဘုရင္မ်ားမွာ နိုင္ငံအက်ိဳးစီးပြားကို ဦးထိပ္ထားမႈ နည္းပါးသျဖင့္ ၄င္းတို႔ ရရွိေသာ အာဏာနဲ႔ ၄င္းတု႔ိ၏ စြမ္းေဆာင္မႈမ်ားမွာ လူမွန္ေနရာမွန္မ်ား မျဖစ္နိုင္ခဲ့ေပ။
မိမိတတ္သည့္ ပညာနဲ႔ မိမိလုပ္ရေသာ အလုပ္အံဝင္ခြင္က်ျဖစ္မွသာ လူမွန္ေနရာမွန္ ျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။ အီလက္ထရြန္နစ္နည္းပညာ တတ္ကၽြမ္းသူသည္ ပန္းပုထုရသည့္ အလုပ္ကို လုပ္၍ ဆန္းသစ္ေသာ နည္းပညာမ်ားကို တီထြင္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။ ကမာၻတြင္ ေနမဝင္ အင္ပါယာႀကီးကို ထူေထာင္နိုင္ခဲ့ေသာ ၿဗိတိသွ်ကိုလုိနီနယ္ခ်ဲ႕သမားမ်ားသည္ အရာရာကို စနစ္တက် စိုးမိုးေရရွည္ကိုလိုနီစနစ္ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ထားႏိုင္ေအာင္ စနစ္တက် ကၽြန္ျပဳေရးတြင္ ထူးခၽြန္လွပါသည္။ စစ္တပ္က စစ္တပ္အလုပ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသမားက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနွင့္ တရားသူႀကီး က တရားစီရင္ေရးကိုသာ လုပ္ေစပါသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသမားက စစ္တပ္ကို ကြပ္ကဲၿပီး တုိက္ခိုက္ျခင္းကို ခြင့္မျပဳေပ။ အိုင္စီအက္စ္နဲ႔ ဘီစီအက္စ္ စေသာ ျပည္သူ႔ပဋိညာဥ္ဝန္ထမ္းမ်ားကို သင္တန္းမ်ားပို႔ခ်ကာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱရားကို လည္ပတ္ေစသည္။ အဂၤလန္လို ကၽြန္းနိုင္ငံေလးတခုက ကမာၻတြင္ အလြန္ႀကီးမားေသာႏိုင္ငံမ်ားကို သူတို႔၏ လက္ေအာက္ခံ ကိုလိုနီမ်ားအျဖစ္ သိမ္းသြင္းႏိုင္သည္မွာ သူတို႔၏ စနစ္က်ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားနဲ႔ စစ္အင္အားေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ တရုတ္လို၊ အိႏၵိယလုိ၊ အေမရိကန္လိုႏိုင္ငံမ်ားကို သူတုိ႔၏ ကိုလုိနီမ်ားအျဖစ္ သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။
ဆရာမင္းသုဝဏ္ ၉ဝ ျပည့္နွစ္က ဆရာ့ထံ က်ေနာ္တို႔ သြားေရာက္ ဂါရဝျပဳခဲ့ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္က ဆရာေကာင္းေကာင္းစကား ေျပာႏိုင္ေသးသည္။ ဆရာက သူျပဳစုခဲ့ေသာ သင္ပုန္းႀကီး ဖတ္စာအေၾကာင္းကို က်ေနာ္တို႔အား ေျပာျပပါသည္။
“က်ေနာ္ ေအာက္စဖို႔ဒ္က ျပန္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ တကၠသိုလ္ျမန္မာစာဌာနမွာ က်ေနာ္အလုပ္ ဝင္လုပ္တယ္။ တေန႔ ဖ်ာပံုဘက္ကို ေရာက္ေတာ့ ဖ်ာပံုက အေရးပိုင္ တေယာက္ကို ေတြ႔ပါတယ္။ အဲဒီအေရးပိုင္က ေအာက္စဖို႔ဒ္တုန္းက က်ေနာ္နဲ႔ တတန္းတည္းသင္ခဲ့ရတဲ့ အဂၤလိပ္ပဲ။ အဲဒီတုန္းက သူက ပညာေရးသမား၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပညာ သင္ေနရတဲ့ သူမဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔လိုပဲ စာေပသင္ေနရတဲ့သူပါ။ သူ႔ကို က်ေနာ္က “သူငယ္ခ်င္း မင္းဘယ္လိုလုပ္ၿပီး မင္းအေရးပိုင္ လုပ္ေနရတာလဲ။ ေက်ာင္းတုန္းက ငါတုိ႔ေတြက Literature သမားေတြ မဟုတ္လား။ မင္းအခု လုပ္ေနတဲ့ တာဝန္က အုပ္ခ်ဳပ္ေရး။ မင္းတတ္တာက စာေပ။ အဲဒီေတာ့ မင္းလူမွန္ေနရာမွန္ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္တယ္”လု႔ိ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက “ဟုတ္ပါတယ္ကြာ။ ငါတတ္ကၽြမ္းတာနဲ႔ ငါအခု လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္က မကိုက္ညီပါဘူး။ ငါအရင္တုန္းကေတာ့ ဝါသနာအရ Literature သင္ခဲ့တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အေျခအေနအရ ငါ အိႏၵိယပဋိညာဥ္ဝန္ထမ္း(အိုင္စီအက္) India Civil Service ဝင္ေျဖၿပီး အခုလို အေရးပိုင္ လုပ္ရတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ငါသင္ခဲ့တာကိုေတာ့ ငါမေမ့ပါဘူး။ ဝါသနာလည္း ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးေတြအတြက္ ငါစဥ္းစားတယ္။ ျမန္မာျပည္က, ကေလးေတြ သင္ဖို႔ အဂၤလိပ္သင္ပုန္းႀကီးကို သင္ခဲ့တယ္။ ဥပမာ A For Apple, B For Bell ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့ကြာ” လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္ က်ေနာ္ေခါင္းထဲ လက္ခနဲ ျဖစ္သြားၿပီး ငါလည္း အဲဒီလိုေရးဖို႔ လိုတယ္လို႔ စဥ္းစားမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္က ျမန္မာသင္ပုန္းႀကီးဖတ္စာကို ေရးခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီထဲမွာ ကႀကီး ကန္စြမ္းပင္ ေရမွာ ရႊင္၊ ခေကြး ခရမ္းသီး ဓားနဲ႔ လွီး ဆိုတာမ်ိဳးကို က်ေနာ္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ေရးတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္က ကေလးေတြ အတြက္ အသံလည္း သာရမယ္။ မွတ္လည္း မွတ္မိရမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ပဲ။ ကႀကီးကန္စြမ္းပင္ဆိုတဲ့ သတ္ပံု အတိုင္း မေရးဘဲ ကန္စြမ္းဆိုၿပီး ကေလးေတြ အသံမွတ္မိေအာင္ ေရးလိုက္တာပဲ။ ခါးရမ္းသီးကိုလည္း သတ္ပံု အတိုင္းမေရးဘဲ ခရမ္းသီးလို႔ပဲ ကေလးေတြ မွတ္ေလာက္ေအာင္ ေရးေပးခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ အၿငိမ္းစားယူၿပီး ေနာက္တတ္လာတဲ့ ျမန္မာပါေမာကၡကို အထက္က ျမန္မာသင္ပုန္းႀကီး ျပန္ျပင္ဖို႔ ညႊန္ၾကားလို႔ သူက အသစ္ျပန္ေရးရတယ္။ အဲဒီမွာ ကႀကီးကညစ္ ေပမွာျခစ္ ဆိုၿပီး ေျပာင္းလိုက္ေတာ့ ကေလးေတြကို သင္ရတဲ့ ဆရာေတြက က်ေနာ္ဆီ ေရာက္လာၾကတာေပ့ါ။ အဲဒီဆရာေတြဟာ ကညစ္ကို မသိၾကဘူး။ ေပဆိုတာေတာင္ အေသအခ်ာ မသိၾကဘူး။ သူတုိ႔ေတာင္ နားမလည္တဲ့အတြက္ သူတို႔ဆရာေတြက သူတို႔ကို သင္ပုန္းႀကီးအေၾကာင္း သင္ေပးတဲ့ ဆရာေတြကို ကညစ္နဲ႔ ေပကို ဘယ္လုိျခစ္ရသလဲ ေမးၾကည့္တဲ့အခါ ဒီလုိ ဒီလို ျခစ္ရတာေပ့့ါကြာ” ဆိုၿပီး သင္ပုန္းႀကီး ေပၚမွာ ေျမျဖဴနဲ႔ ဟုိျခစ္ဒီျခစ္ လုပ္ျပတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း က်ေနာ္ကို အဲဒီဆရာေတြက လုပ္ျပတယ္။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္က သူတို႔ကို ေရႊတိဂံု အလယ္ပစၥယံကို ေခၚသြားၿပီး ေဟာ ဒါက ေပလို႔ ေခၚတယ္။ ဒီဆရာေတြက ေပပင္ေတာင္ မျမင္ဖူးၾကပါဘူး။ အဲဒီမွာရွိတဲ့ ေပရြက္ကို ျပတယ္။ ကညစ္ကိုျပတယ္။ ေပေပၚ ကညစ္နဲ႔ ျခစ္တယ္ဆိုတာကို ဟိုျခစ္ဒီျခစ္ မဟုတ္ဘူး။ ေရွးက ရတုေတြ၊ က်မ္းေတြကို တလံုးခ်င္းေရးျခစ္တာကို ေပမွာ ျခစ္တယ္ဆိုတာပဲလို႔ ျပရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဓ, ဓနိငုတ္ဓားနဲ႔ ခုတ္ဆိုတာ ပါလာျပန္ေတာ့ ဆရာေတြက က်ေနာ္ဆီ ေရာက္လာျပန္ေရာ၊ ဓနိငုတ္ကို က်မတို႔ မသိဘူးလု႔ိေျပာေတာ့ ကမာရြတ္ေခ်ာင္းစပ္က ဓနိပင္ေတြကို ျပရျပန္တယ္” ဟု ေျပာျပခဲ့သည္ကို က်ေနာ္ အမွတ္ရေနပါသည္။
ဆုိလိုသည္မွာ စာေပသမားကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအေရးပိုင္ ခန္႔မည့္လူမ်ိဳး၊ ေက်ာင္းသားနဲ႔ အံဝင္ခြင္က် မျဖစ္သည့္ သင္ရိုးညြန္းတမ္းမ်ိဳးမွာ အခက္အခဲမ်ားစြာ ၾကံဳရသည့္သေဘာမ်ိဳးပင္ ျဖစ္ေလသည္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းအုပ္ကို ပါရဂူဘြဲ႔ရနဲ႔ အေတြ႕အၾကံဳရင့္က်က္ေသာ ဆရာမ်ိဳးကိုသာ ခန္႔ရမည္ျဖစ္ၿပီး စစ္ေရးကၽြမ္းက်င္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတေယာက္ကို တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္ ခန္႔အပ္လွ်င္ လူမွန္ေနရာမွန္ မျဖစ္နို္င္ေပ။ ထို႔ျပင္ ဘဏ္လုပ္ငန္း ကၽြမ္းက်င္သူကိုသာ ဘဏ္ဥကၠ႒ ခန္႔ရမည္ျဖစ္ၿပီး တကၠသိုလ္ေက်ာင္းအုပ္ကို ဘဏ္ဥကၠ႒ခန္႔ ပါက ေငြေၾကးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နားလည္နို္င္မည္ မဟုတ္ေပ။ ကၽြမ္းက်င္ေသာ အယ္ဒီတာ တေယာက္သည္ သူ႔လုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္၍ စာေစာင္ဖြဲ႔ပံု၊ တည္းျဖတ္ပံု၊ မဂၢဇင္း သုိ႔မဟုတ္ ဂ်ာနယ္၏ အထားအသို၊ ဂ်ာနယ္သို႔မဟုတ္ မဂၢဇင္းနဲ႔ လိုက္ဖက္ေသာ စာမူစသည္တို႔ကို ကၽြမ္းက်င္နားလည္ရန္လိုသည္။ ကြန္ပ်ဴတာသမား ရိုက္လုိက္ေသာ စာမ်ားကို မွန္ကန္ေအာင္ ပရုဖ္ဖတ္ၿပီး စာျပင္တတ္ဖို႔လည္း လိုသည္။ ထိုသုိ႔ ကၽြမ္းက်င္ေသာ အယ္ဒီတာက မွန္မွန္ကန္ကန္ ဦးေဆာင္နို္င္လွ်င္ ထိုမဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္က ေအာင္ျမင္ႏိုင္ေပလိမ့္မည္။
ထို႔ေၾကာင့္ နိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးနဲ႔ စစ္ေရးစသည့္ အဖက္ဖက္တြင္ သူ႔ေနရာနဲ႔ သူ ကၽြမ္းက်င္ပိုင္နို္င္ၿပီး သင့္ေလ်ာ္မွန္ကန္ေသာ သူက ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္မွသာ ေအာင္ျမင္ေပမည္။ လူမွန္ေနရာမွန္ ရွိဖို႔လုိသည္။ လူမွား ေနရာမွားျဖစ္ပါက ဆံုးရံႈးႏိုင္ၿပီး တိုင္းျပည္လည္း ေခတ္ေနာက္က်ေပမည္။ တိုင္းျပည္ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးမွာ အံဝင္ခြင္က်ေသာ ေခါင္းေဆာင္မႈမ်ိဳး ေပးနိုင္မွသာ တိုးတက္ေပမည္။ စစ္ျဖစ္လွ်င္စစ္တိုက္ႏိုင္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဦးေဆာင္မွသာ ေအာင္နိုင္ေပမည္။ စီးပြားေရးတိုးတက္ေအာင္ စီးပြားေရးပညာရွင္မ်ားကသာ လုပ္ေဆာင္နိုင္သလို တိုင္းျပည္ ဖြံံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္လည္း လူထုေထာက္ခံမႈရွိေသာ ေခါင္းေဆာင္ကသာ လုပ္ႏိုင္ေပမည္။
ထို႔ေၾကာင့္ စီးပြားေရးပညာရွင္သည္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မဟုတ္၊ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွာ နိုင္ငံေရးသမား မဟုတ္၊ နုိင္ငံေရးသမားသည္ စစ္ပြဲတြင္ ႏိုင္ေအာင္ ဦးေဆာင္နိုင္မည္ မဟုတ္။ စစ္ေရး မကၽြမ္းဘဲ စစ္တုိက္လွ်င္ စစ္ရံႈးမွာ ေသခ်ာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူမွန္ေနရာမွန္ ျဖစ္ေရးမွာ အလြန္အေရးႀကီးပါသည္။
