သည္တေခါက္ အ႐ူးလြယ္အိတ္ကိုႏႈိက္လုိက္ေတာ့ ဆာဂ်ီယိုလီယြန္ ထြက္လာသည္။ ဆာဂ်ီယိုလီယြန္ ဆိုတာ အီတာလ်ံလူမ်ိဳး ရုပ္ရွင္ဒါရိုက္တာႀကီးပါ။ သူရိုက္ေသာ Once upon a tine in the west ရုပ္ရွင္အေၾကာင္းကို Wellness မွာ က်ေနာ္ ႏွစ္လဆက္ ေဆာင္းပါးေတာင္ ေရးဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ သည္ဘက္ေခတ္လူလတ္ပိုင္းေတြ သူ႔ကိုပိုအသိမ်ားသည့္ ရုပ္ရွင္ကေတာ့ The Good The Bed and The Ugly ျဖစ္သည္။

မွန္ပါသည္ Western ေခၚ ေကာင္းဘြိဳင္ကားေတြခ်ည္းပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေကာင္းဘြိဳင္ကားေတြ ႀကိဳက္သလားဟုေမးလွ်င္ Drama ေခၚ ေလးနက္သိမ္ေမြ႕သည့္ ေမတၱာဖြဲ႔ဇာတ္လမ္းေတြ ေလာက္ေတာ့ မႀကိဳက္ဘူးဟု ေျဖရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဆာဂ်ီယိုလီယြန္၏ ေကာင္းဘြိဳင္ကားေတြ ကိုေတာ့ မႀကိဳက္ဘဲ မေနႏုိင္ပါ။

အီတလီက လာသူက အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ ၁၉ ရာစုႏွစ္က ျဖစ္သည့္ ဇတ္လမ္းေတြႏွင့္ ေအာင္ျမင္တာတဲ့ေလ။
A fish full of dollar
For a few dollar more

အဲ့ဒီကားေတြလဲ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ေအာင္ျမင္ခဲ့တာပဲ။ အဲ့ဒီကားေတြေၾကာင့္ ကလင့္အိစ္ဝုဒ္ (Clint East-wood) တေယာက္ ကမၻာေက်ာ္မင္းသားျဖစ္ခဲ့တာ အားလံုးအသိ။ သည္တခါ ဆာဂ်ီယိုလီယြန္ကို သြားသတိရတာကေတာ့ သူ႔နာမည္ေက်ာ္ The good The bad and the ugly ရုပ္ရွင္ေၾကာင့္ပါပဲ။

The good The bad and the ugly အဲ့ဒီရုပ္ရွင္မွာ ပရိသတ္သတ္အမွတ္မိဆံုးအခန္းက ေနာက္ဆံုးအခန္းမွာ သခ်ဴႋင္းကုန္းအလယ္က ေျမကြက္လပ္ကေလးထဲတြင္ The good (ကလင့္အိစ္ဝုစ္)၊ The Bad (လီဗင္ကလိဖ္)ႏွင့္ The Ugly (သရုပ္ေဆာင္အမည္ မမွတ္မိေတာ့) သံုးေယာက္တို႔ သံုးပြင့္ဆုိင္ ေသနတ္ပစ္ၾကသည့္ အခန္းပါ။

ေနာက္ပိုင္းျမန္မာရုပ္ျပဇတ္လမ္းေတြမွာ လိုက္အတုခိုးၾကတာေတာင္ ကြ်န္ေတာ္ မွတ္မိေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုကြ်န္ေတာ္သြားသတိရေနတာက အဲ့ဒီေရွ႕ကအခန္းကေလးပါ။

ျပႆ       နာ တံတား

အဲ့သည္ရုပ္ရွင္က အေမရိကန္ျပည္တြင္းစစ္ကာလကို အေျခခံထားသည္။ ယန္းကီးေခၚ ေျမာက္ပိုင္းသားတို႔က ေတာင္ပိုင္းသားေတြကို အႏုိင္ရခါနီးဆဲဆဲပါ။

The Good ေရာ The Bad ေရာ The Ugly ေရာ ေၾကးစားေသနတ္သမားေတြခ်ည္းပါပဲ။ အဲ့ဒီထဲမွာ The Good က နဲနဲစိတ္ေကာင္းရွိၿပီး The Bad က ေကာက္က်စ္သည္။ The Ugly က ဥာဏ္မေကာင္း။ ေနာက္ေတာ့သူက The good နဲ႔ေပါင္းၿပီး The Bad ကိုရင္ဆိုင္သည္။

ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ျမႇဳပ္ႏွံထားသည့္ ေငြေတြရွာသည့္ ဇာတ္လမ္းပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ျပည္တြင္းစစ္ကာလထဲမွာ ရိုက္ထားတာဆုိေတာ့ ဇာတ္သိမ္းခါနီးမွာ The Good ႏွင့္ The Ugly ႏွစ္ေယာက္ တံတားတခု၏ ဟိုဘက္ႏွင့္သည္ဖက္မွာ တပ္စြဲၿပီး စစ္ျဖစ္ေနၾကသည့္ တပ္ႏွစ္တပ္ႏွင့္ သြားဆံုသည္။

အျပာေရာင္တပ္ႏွင့္ မီးခိုးေရာင္တပ္ေပါ့။ အျပာေရာင္တပ္က ေျမာက္ပိုင္းသားေတြ စစ္ႏုိင္ေနသူေတြပါ။ မီးခိုးေရာင္တပ္က ေတာင္ပိုင္းသား စစ္႐ႈံးေနသူေတြ။

အျပာေရာင္တပ္ေခါင္းေဆာင္ဗိုလ္ႀကီးႏွင့္ သူတို႔ဆံုေတာ့ အဲသည္လူက အရက္ထုိင္ေသာက္ေန သည္။ စိတ္ဓါတ္က်ေနသတဲ့။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း ျပန္တိုက္ေနတာ ၾကည့္ရတာ စိတ္မခ်မ္းသာလို႔တဲ့။ သည္တံတားကိုပဲ ၾကည့္တဲ့ ႏွစ္ဘက္စလံုးက သည္တံတားကို အေရးပါေသာ ေနရာဟုသတ္မွတ္ၿပီး စီးနင္းသိမ္းပိုက္ဖို႔ ၾကံေနၾကတာတဲ့။ တေန႔ တေန႔ သည္တံတားအတြက္ ေပးလိုက္ရသည့္ အသက္ေတြ မနည္းပါတဲ့။ သူက တတ္ႏုိင္ရင္ သည္တံတားကိုေတာင္ ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္ခ်င္သတဲ့။ သည္တံတားအတြက္ လူေတြေသေနရတာၾကည့္ၿပီး မခံစားႏုိင္ေတာ့လို႔တဲ့။

စိတ္ေကာင္းရွိေသာ The Good က အဲ့သည္ဗိုလ္ႀကီးကို ေလးစားသြားသည္။ အဲသည္ဗိုလ္ႀကီးဒဏ္ရာႏွင့္ အသက္ငင္ေနခ်ိန္မွာ The Ugly ကိုေခၚၿပီး တံတားကို သြားေဖာက္ခြဲပစ္လုိက္သည္။ The Ugly ကေတာ့ မွတ္ခ်က္ခ်သည္။

သူတို႔ တျခားတေနရာရွာၿပီး ဆက္တုိက္ေနၾကဦးမွာပါကြာ ...တဲ့။

ဗိုလ္ႀကီးကေတာ့ တံတားေပါက္ကြဲသံကို နားစြင့္၍ ၿပံဳးၿပံဳးကေလး အသက္ထြက္သြားသည္။ အဲသည္ အခန္းကေလးက က်ေနာ့္အေတြးထဲမွာ စိုးမိုးေနတာပါ။

လမ္းေပၚက လူငယ္ေတြ

ကေလးဆရာဝန္ ဘာလို႔လုပ္သလဲဟုေမးလွ်င္ ကေလးကိုခ်စ္လို႔ဟုပဲ ေျဖရမည္။ အတူတူပါပဲ လူငယ္စာေပေတြ ဘာေၾကာင့္ေရးသလဲဟု ေမးလွ်င္ လူငယ္ေတြကိုခ်စ္လုိ႔ဟုပဲ ေျဖရပါမည္။

လူငယ္ေတြက တကယ္ကို ခ်စ္စရာေကာင္းတာေလ။ လူႀကီးေတြႏွင့္ ႏႈိင္းၾကည့္ေလေလ လူငယ္ေတြ ခ်စ္စရာေကာင္းတာ ထင္ရွားေလေလ၊ ကိုယ့္သားသမီးေတြက အရြယ္ေရာက္လာ ေလေလ လူငယ္ကေလးေတြၾကည့္ရတာ ကိုယ့္သားသမီးေလးေတြႏွင့္ တူလာေလေလ။

ဒါႏွင့္ဘဲ က်ေနာ္လူငယ္ကေလးေတြ အတြက္ စာေတြ ေရးျဖစ္ ေရးျဖစ္ေနတာပါ။ ယခုတေလာ က်ေနာ္ခ်စ္သည့္ လူငယ္ကေလးေတြ လမ္းေပၚေရာက္ေရာက္ေနၾကသည္။ ယုံၾကည္ခ်က္ႏွင့္ အေတြးအေခၚမဲ့သျဖင့္ လမ္းေပၚေရာက္ေနသည့္ လူငယ္ေတြက ႏွေျမာစရာသိပ္မေကာင္း အေတြးအေခၚျပည့္ဝ၍ ယံုၾကည္ခ်က္ခုိင္မာသည့္ လူငယ္ေတြ လမ္းေပၚမွာ အမ်ားႀကီး ေရာက္ေနတာက စိတ္ပူစရာေကာင္းလွသည္။

ဆိုရွယ္လစ္အစိုးရအာဏာသိမ္းခ်ိန္မွာ ေမြးဖြား၊ ဆုိရွယ္လစ္ေခတ္မွာ ႀကီးျပင္းၿပီး စစ္အစိုးရ ေခတ္မွာ လူႀကီးပိုင္းေရာက္လာေသာ က်ေနာ္တို႔ အရြယ္လူႀကီးေတြ အတြက္ကေတာ့ အဲသည္ စိတ္ပူစရာျမင္ကြင္းက ဘဝတေလွ်ာက္လံုး ျမင္ေနခဲ့ရတာပါဟု ေျပာလွ်င္ မွားမည္မထင္။

လမ္းေပၚေရာက္ေနသည့္ လမ္းေပ်ာက္သူမ်ား

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္က ျမန္မာရုပ္ရွင္ကားတခု အမည္ကိုပဲ မွီး၍ သံုးပါရေစဦး။

ထိုလူငယ္ကေလးေတြ ၾကည့္ရတာ လမ္းေပ်ာက္သူေတြႏွင့္ တူလြန္းလို႔ပါ။ အဲသလုိေရးလုိက္တာႏွင့္ ဒီမိုကေရစီလိုလားသူဟု အမည္ခံထားသည့္ အုပ္စုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဝိုင္းတြယ္ဖုိ႔ ဟန္ျပင္ၾကေရာေပါ့။

က်ေနာ့္စကားကို ဆံုးေအာင္ နားေထာင္ပါဦး။ သူတုိ႔က လမ္းေပၚမွာ လမ္းေပ်ာက္ေနသူေတြ မဟုတ္ပါ။ လမ္းေပ်ာက္ေန၍ လမ္းေပၚေရာက္လာၾကတာ ျဖစ္ပါသည္။

တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ဘယ္ေလာက္ပဲ တုိးတက္ေနပါေစ။ ဆင္းရဲသူႏွင့္ ခ်မ္းသာသူက ရွိေနမွာပဲ။ ဘဝေအာင္ျမင္သူႏွင့္ မေအာင္ျမင္သူေတြကရွိေနမွာပါပဲ။ ဆင္းရဲရံု၊ ဘဝမွာမေအာင္ျမင္ရံုႏွင့္ ဘယ္သူမွ ခံစားခ်က္ေတြ ေပါက္ကြဲမထြက္တတ္ၾကပါ၊ လမ္ေလွ်ာက္ေနမွာသာလွ်င္ ခံစားခ်က္ေတြ ေပါက္ကြဲထြက္တတ္တာမ်ိဳးပါ။

ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္အအံုၿဖိဳခြဲခံရတုန္းက က်ေနာ္အခါမလည္ေသး ဦးသန္႔အေရးအခင္း၊ မႈိင္းရာျပည့္ အေရးအခင္းမွာ က်ေနာ္အလယ္တန္း အထက္တန္းေက်ာင္းသားျဖစ္ေနၿပီ။ ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပံုမွာ က်ေနာ္ ဝန္ထမ္းဘဝ။ ဘယ္တုန္းကမွ က်ေနာ္ ဆႏၵမျပခဲ့ဖူးပါ။ သို႔ေသာ္ ဆႏၵျပသူေတြကို မွားသည္ဟု ထင္တာမ်ိဳး၊ သူတို႔လုပ္ရပ္ကို လက္မခံတာမ်ိဳးမဟုတ္၊ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ႏွင့္ ကိုယ္ျဖစ္သည္။

၁၉၈၈ မွာ က်ေနာ္ေရွ႕တန္းေရာက္ေန၍ ဆႏၵမျပျဖစ္တာ ထားဦးေတာ့ အကိုဆရာက ကေလးေဆးရံုႀကီးမွာ၊ အဖိုးဆရာကိုယ္တုိင္ ဦးေဆာင္ဆႏၵျပေတာ့ သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြ အားလံုးပါသြားၿပီး သူကမလုိက္ အဲ့ဒါကို အဖိုးဆရာက စိတ္ဆုိးေတာ့ သူေျဖသည္။
ဒီမွာလုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးပဲဆရာ က်ေနာ္မလုိက္ႏုိင္ေသးဘူး မွန္ပါသည္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္က သူကေလးေဆးရံုႀကီးကေန လႏွင့္ ခ်ီ၍ မျပန္ဘဲ ေဆးကုေနခဲ့တာပါ။ သူေျပာမွ အဖိုးဆရာပင္လွ်င္ စိတ္ေျပသြားၿပီး သူ႔ကို တစ္ရက္ လူနာကူၾကည့္ေပးသြားေသးပါသည္။ ေရွ႕မွာ ေလွ်ာက္ရမည့္လမ္းေၾကာင္းက ရွင္းေနေတာ့ သူ႔အာရံုက တျခားကို မစိုက္ႏုိင္တာမ်ိဳးပါ။ ကြ်န္ေတာ္လဲ ထို႔အတူပါပဲ။ မတရားမႈေတြ၊ တရားမႈေတြကို ကိုယ့္ေဘးမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနၾကတာ ထင္ရွားစြာ ေတြ႔ေနရေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့ဆႏၵ မျပျဖစ္ပါ။ လမ္းမွ တခါမွမေပ်ာက္ခဲ့တာကိုး။ လမ္းမေပ်ာက္ဘူးဆုိတာ ေအာင္ျမင္ႀကီးပြားခ်မ္းသာေနတာကို ေျပာတာမဟုတ္ပါ။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာလုပ္ရမည္ဆုိတာကို ထင္ရွားစြာေတြ႔ေနရတာရယ္၊ အဲ့သည္လိုလုပ္လုိက္လွ်င္ မွန္းသည့္အတုိင္း ျဖစ္ျဖစ္လာတတ္တာရယ္ကို ေျပာတာပါ။ အဲ့ဒါ က်ေနာ့ အရည္အခ်င္းႏွင့္ ဘာမွမဆုိင္ပါ။ ကံေကာင္းတာ၊ တုိက္ဆုိင္တာကေလးေတြ စုစုေနတာပါ ေရွးဘဝ အက်ိဳးေပးပဲ ဆုိခ်င္ဆို။

လူငယ္အမ်ားစု အဲသလို ကံမေကာင္းခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ႀကိဳးစားအားထုတ္ခ်င္စိတ္ေရာ၊ ဥာဏ္ပညာႏွင့္ အေတြးအေခၚဆင္ျခင္တံုတရားပါ ရွိသင့္သေလာက္ရွိပါလ်က္ လမ္းေပ်ာက္ေနသည့္ လူငယ္ကေလးေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနသည္ဆိုသည့္ အခ်က္က ဘယ္လိုမွျငင္းမရပါ။ သူတို႔ကေလးေတြ မွာ အစာမေၾကစရာေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ လမ္းက ေပ်ာက္ေနတာကိုး အဲ့သလို အစာမေၾကတာေတြ မ်ားလွ်င္ သူတုိ႔လမ္းေပၚေရာက္လာၾကမွာပါပဲ။ သူတို႔အမ်ားႀကီးေရာက္လာလွ်င္ အစာမေၾကသူေတြ တစ္နည္းအားျဖင့္ လမ္းေပ်ာက္ေနသူေတြ အမ်ားႀကီးပဲဆုိတာ ထင္ရွားတာပါပဲ။

ေခတ္ကို ဆႏၵျပၾကမည္၊ စနစ္ကို ဆႏၵျပၾကမည္၊ အစိုးရကို ဆႏၵျပၾကမည္၊ လူငယ္ေတြ အမ်ားႀကီးလမ္းေပ်ာက္ေနတာ စနစ္မွာ လံုးလံုးတာဝန္ရွိသလား၊ အစိုးရမွာ လံုးလံုး တာဝန္ရွိသလား၊ သူတို႔မွာေကာ တာဝန္မရွိေတာ့ဘူးလားဟု ေမးသူေတြ ေတြ႔ဖူးပါသည္။ ဟုတ္ကဲ့... အဲ့ဒါ က်ေနာ္အေျဖပါ။

လူငယ္တခ်ိဳ႕ လမ္းေပ်ာက္တာကို တာဝန္မယူခ်င္ေနပါ။ လူငယ္ေတြ အမ်ားႀကီး လမ္းေပ်ာက္ေနလွ်င္ေတာ့ လံုးလံုးလ်ားလ်ား တာဝန္ယူရပါလိမ့္မည္။ အဲ့ဒါ စနစ္၏ တာဝန္၊ အစိုးရ၏ တာဝန္ပါ၊ ရွင္းကိုရွင္းေပးရပါမည္။

လူငယ္အမ်ားစုအထက္တန္းပညာမသင္ႏုိင္ဘူးဆုိလွ်င္ ဟုတ္ကဲ့။ တာဝန္ယူရပါမည္။ လူငယ္ေတြသင္သည့္ အထက္တန္းပညာက လူငယ္ေတြ၏ ဘဝကို ဘာအေထာက္အကူမွ မေပးႏုိင္တာမ်ားေနၿပီဆိုလွ်င္ ဟုတ္ကဲ့ တာဝန္ရွိပါသည္။

အထက္တန္းပညာသင္ယူရျခင္း၊ မယူရျခင္းသည္ လူငယ္တေယာက္၏ ဘဝကို ထူးထူးျခားျခား မေျပာင္းလဲေစဘူးဆုိလွ်င္ ဟုတ္ကဲ့ ကိုယ့္ကိစၥေတြပါ။

သူတုိ႔ ပညာေကာင္းေကာင္းလည္း မသင္ၾကပါဘူး။ စိတ္ပဲ ေလေနၾကတာပဲ။ စာေမးပြဲၾကေတာ့ အေခ်ာင္ေအာင္ ခ်င္ေနၾကတာဆုိလွ်င္ အႀကီးႀကီး ဟုတ္ကဲ့ပါ။ အဲ့ဒါေတြ အဲသလို မဟုတ္ေတာ့ေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔လည္း ကိုယ့္တာဝန္ခ်ည္းပါပဲ။

အဲသလို က်ေနာ္ေျပာလွ်င္ စိတ္ဆိုးမည့္သူေတြ အမ်ားႀကီးရွိလိမ့္မယ္ဆုိတာ က်ေနာ္သိပါသည္။ သိလ်က္ႏွင့္ေျပာတာပါ။ ရင္ထဲမွာ ရွိသည့္အတိုင္း အေရးႀကီးသည့္ ကိစၥတခုကို ႏႈတ္က ထုတ္မေျပာတတ္ဘူးဆိုလွ်င္ သည္ေခတ္မွာ စာေရးဆရာျဖစ္ေနတာ က်ေနာ္ တာဝန္မေက်ပါ။

အစာမေၾကတံတား

ဒါဆိုရင္ ခင္ဗ်ားက ကေလးေတြလမ္းေပၚေရာက္ေနတာ ႀကိဳက္တယ္ေပါ့……ဟု ေမးျငားအံ့။ က်ေနာ္ သြက္သြက္ေခါင္းခါပါမည္။ ျမန္ျမန္ေျဖပါမည္။ နဲနဲမွ စိတ္မခ်မ္းသာပါ။ အဲဒါ ျပႆနာပါ။ အဲ့ဒါ The Good, The Bad, The Ugly ရုပ္ရွင္ထဲက လို က်ေနာ္မရွိေစခ်င္ေတာ့သည့္ တံတားတစင္းပါ။ အစာမေၾကတံတား ဟုပဲဆုိပါစို႔….။

ကိုယ့္သားသမီးေတြပဲ အဲသည္ေနရာမွာ ျမင့္ေယာင္ၾကည့္ပါဦးေတာ့။ ဘယ္ေလာက္ စိတ္မခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းလုိက္ပါသလဲ။

သို႔ေသာ္ သူတို႔ကိုမရွိေစခ်င္တုိင္း ပိတ္ဆို႔ေန အေရးယူေနလို႔မရ။ ႏွစ္ေပါင္းပဲ ငါးဆယ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ လူငယ္ေတြသာ လူႀကီးျဖစ္ကုန္သည္။ လမ္းေပၚမွာ လူငယ္ေတြ ေပ်ာက္သြားဖူးလုိ႔လား။ အခ်ိန္တန္လွ်င္ ျပန္ျပန္ထြက္လာတာဘဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ေသြးထိုးလႈံ႔ေဆာ္သူေတြရွိသည္ ဆုိသည့္ ဓါတ္ျပားေဟာင္းႀကီးခ်ည္းပဲ ျပန္ဖြင့္ေန၍လည္း မထူးပါ။ အစာေၾက၊ ရင္ေခ်ာင္ေနသူေတြကို ဘယ္သူမွ ေသြးထိုးလႈံ႕ေဆာ္လို႔မရပါ။

အစာေၾကေအာင္ ကူညီရမွာပါ။ အေျခအေနေတြေကာင္းလာေအာင္ ဖန္တီးေပးရမွာပါ။ သူတို႔ဆႏၵကေလးေတြ နားေထာင္ၿပီး လတ္တေလာ ေခြ်းသိပ္တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ လုပ္ေပးႏုိင္တာကို ရိုးရိုးသားသားတာဝန္ယူ၊ လုပ္မေပးႏုိင္တာကို ရိုးရိုးသားသားရွင္းျပရေတာ့မွာ။ သိပ္ခက္တာ ကြ်န္ေတာ္သိပါသည္။ ကိုယ္မလုပ္ႏုိင္လွ်င္ လုပ္ႏုိင္မည့္သူေတြ ႀကိဳးစားပေစေပါ့။ အဲသည္သူေတြလည္း မလုပ္ႏိုင္လွ်င္ ေနာက္လူေတြ ဆက္ႀကိဳးစား လိမ့္မေပါ့။

သာမန္ျပည္သူ မိဘအရြယ္လူႀကီးတစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာရလွ်င္ေတာ့ လမ္းေပ်ာက္ေနသည့္ လူငယ္ေတြ လမ္းမေပၚမွာ မျမင္ခ်င္ေတာ့ပါ။ အစာမေၾကတံတား ႀကီးေတြလည္း မရွိေစခ်င္ေတာ့ပါ။

ဆႏၵမြန္ျဖင့္

ေဒါက္တာရဲ

မွတ္ခ်က္-၂၀၁၃ ခုႏွစ္ မတ္လထုတ္ အာေရာဂ်ံမဂၢဇင္းပါ ေဆာင္းပါးကို စာေရးသူ၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ေဖာ္ျပထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။