လမ္းျဖတ္ကူးရတာဟာ ဗီယက္နမ္မွာ လက္ေတြ့က်တဲ့ ကၽြမ္းက်င္မႈ ပညာတရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ သူတို့ အဲဒီကိုေရာက္တာနဲ့ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြ ပထမဆံုး သတိျပုမိတဲ့ အရာပါပဲ။
ေနာက္ လမ္းေလွ်ာက္သူေတြအတြက္ ျဖတ္ကူးလမ္း မ႐ွိတဲ့ေနရာမွာ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ အားလံုးကို ျဖတ္ေက်ာ္ဖို့ သင္ယူရတာဟာ အေတာ္ေလး အဓိကက်တဲ့ ေအာင္ျမင္ ေဆာင္႐ြက္နိုင္မႈတခု ျဖစ္ပါ တယ္။
ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္မွာေတာ့ ပရမ္းပတာ ျဖစ္ေနတာေတြ နည္းနည္းေတာ့ ေလ်ာ့သြား နိုင္ပါတယ္။
အစိုးရက ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ေတြ၊ ယာဥ္ေတြနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ ေလထုညစ္ညမ္းမႈ အားလံုးကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို့ ကိုင္တြယ္ေဆာင္႐ြက္မႈအသစ္ေတြကို စတင္လုပ္ေဆာင္ေနပါျပီ။
ဟိုခ်ီမင္း ပို့ေဆာင္ေရးတကၠသိုလ္က ထရင္ဗင္ခ်င္းက “ဖြံျဖိုးတိုးတက္မႈအရ ပထမဆံုးက က်ေနာ္တို့ ေျခက်င္ေလွ်ာက္တဲ့ လမ္းသြားလမ္းလာေတြအတြက္ ေနရာေတြကို ဖြံ့ျဖိုးတိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေပးရပါမယ္။ ဒီလိုမွပဲ ျပည္သူလူထုေတြက ျမို့ထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္နိုင္လာမွာပါ။ ဒုတိယက ဖြံ့ျဖိုးတိုးတက္မႈ၊ စီမံကိန္းခ်မွတ္မႈနဲ့လူထု ျပုျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ သုေတသန လုပ္ေဆာင္ရပါမယ္။ တတိယက ျမို့ေတာ္ရဲ့ ဗဟိုအခ်က္အခ်ာေတြမွာ လွ်ပ္စစ္ကားေတြ အသံုးျပုဖို့အားေပးသင့္ပါတယ္” လုိ့ ႐ွင္းျပပါတယ္။
တာ၀န္႐ွိပုဂၢိုလ္ေတြက ျမို့လယ္မွာ ယာဥ္ေမာင္းတာကို အခြန္ေကာက္ဖို့နဲ့ တခ်ို့ရံုးနဲ့ ေက်ာင္းခိ်န္ေတြကို ေျပာင္းပစ္ဖို့လည္း စီစဥ္ေနပါတယ္။
ျပဿနာက တ႐ုတ္နိုင္ငံမွာေလာက္ မဆိုးေပမယ့္ အစီအစဥ္က ေလထုညစ္ညမ္းမႈကို ေလွ်ာ့ခ်ဖို့ပါ။
အာကီရာဟိုဆိုမီက ပို့ေဆာင္ေရးဆိုင္ရာ ဂ်ပန္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာအၾကံေပးမ်ားအတြက္
ဗီယက္နမ္ကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္ပါတယ္။
“ေလထုညစ္ညမ္းမႈက တျခားျမို့ၾကီးေတြနဲ့ ကိန္းဂဏန္းအရ တူညီေနတာကို ျပေနရင္ေတာင္မွ ဗီယက္နမ္က ျပည္သူေတြဟာ ေလထုညစ္ညမ္းမႈကို ပိုျပီး ခံစားရနိုင္တယ္လို့ က်ေနာ္ ေျပာနိုင္ပါတယ္။ ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ ၈၀ ရာခိုင္နႈန္းကေန ၉၀ ရာခိုင္နႈန္း ျပည္သူလူထုက သူတို့ သြားလာမႈအတြက္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ေတြ စီးေနၾကတယ္ေလ။”
တကယ္လို့သာ ျပည္သူလူထုက မတူကြဲျပားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ သြားလာၾကမယ္ဆိုရင္ ရံုးတက္နဲ့ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေတြမွာ သိပ္႐ႈပ္ေထြးေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလုိ့ ဆုိပါတယ္။
“က်ေနာ္အျမင္ကေတာ့ ေက်ာင္းေတြနဲ့ ရံုးေတြရဲ့အခ်ိန္ေတြကို ေျပာင္းလိုက္တာဟာ အထူးသျဖင့္ မနက္ခင္းအေစာပိုင္းမွာ ယာဥ္ေၾကာ ပိတ္ဆို့တာကို ေလ်ာ့က် သြားဖို့ပါ။ အဲဒါဟာ လုိအပ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ နိုင္ငံသားေတြရဲ့ ေန့စဥ္ဘ၀အေပၚမွာ ၾကီးမားတဲ့သက္ေရာက္မႈ ႐ွိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က အာ႐ွနဲ့ ဥေရာပက နိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားကို သြားေရာက္ဖို့ အခြင့္အလမ္း ရခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ ေတြ့ခဲ့တာက သူတို့အားလံုးမွာ တူညီတဲ့ အေျဖေတြ ႐ွိၾကတယ္ ဆိုတာပါပဲဗ်ာ။”
ေထာင္နဲ့ခ်ီတဲ့ ဗီယက္နမ္ေတြဟာ နွစ္စဥ္နွစ္တိုင္း လမ္း မေတာ္တဆ ထိခိုက္မႈေတြေၾကာင့္ ေသဆံုးေနခဲ့ၾကရပါတယ္။ တျခား လူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ဒဏ္ရာရၾက ဒါမွမဟုတ္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ျပဿနာ ေတြေၾကာင့္ နာဖ်ားမက်န္း ျဖစ္ၾကရပါတယ္။
ေက်ာင္းသား သဘာ၀၀န္းက်င္ကလပ္ အာဘီအိပ္ဆ္ခ္ရဲ့ ဥကၠ႒ ငုရင္နုသက္က “က်မက ေက်ာင္းကို ဘိုင္စကယ္နဲ့ သြားခဲ့တာပါ။ ဘိုင္စကယ္စီးရတာကို က်မ သေဘာက်ပါတယ္။ က်မ ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ခ်င္တဲ့ ပံုစံပါ။ ဒါေပမယ့္ က်မက ၁ နွစ္အၾကာမွာ ရပ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ က်မ ေနမေကာင္း ျဖစ္လာခဲ့လို့ပါ။ က်မ ပန္းနာရင္ၾကပ္ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ က်မက မ်က္နွာဖံုး မ၀တ္ခဲ့ေတာ့ ဖုန္မႈန္ေတြ အမ်ားၾကီးကို ႐ႉခဲ့ရပါတယ္။ က်မ ဘိုင္စကယ္ ဆက္မစီးေတာ့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ ေလထု ညစ္ညမ္းမႈေၾကာင့္ပါ။ ေနာက္ က်မ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ကို ေျပာင္းစီးခဲ့ပါတယ္။ ”
ဒါေပမယ့္ ေလထုညစ္ညမ္းမႈ ေလ်ာ့နည္းလာတာနဲ့ အတူ ျပည္သူလူထုက သူတို့ရဲ့ ဘိုင္စကယ္ေတြနဲ့ပဲ ျပန္ျပီး သြားလာလႈပ္႐ွားရဖို့ ပိုအလားအလာ ႐ွိလာပါလိမ့္မယ္။
ေဒသခံ ဗီယက္နမ္တေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဒိုကြမ္ေဟြကေတာ့ သူတို့ဟာ လမ္းေလွ်ာက္ၾကရဖို့
လည္း ပိုျပီး အလားအလာ႐ွိလာ လိမ့္မယ္လို့ ေျပာပါတယ္။
“ျမိို့လယ္မွာ အထူးသျဖင့္ ငုရင္ဟူနဲ့ ေလလြိုင္လမ္းေတြေပၚမွာ ကားေတြ ပိုျပီးနည္းလာရင္ ယာဥ္ေၾကာ ပိတ္ဆို့မႈ မ်ားမ်ားစားစား ႐ွိေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြ အတြက္လည္း လွည့္ပတ္ လမ္းေလွ်ာက္လို့ ပိုျပီး လြယ္ကူသြားတာေပါ့ဗ်ာ။ ဥပမာ အခု ခင္ဗ်ားတို့ ရံုးတက္ခ်ိန္နဲ့ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေတြမွာ အျပင္ထြက္ လမ္းေလွ်ာက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေလထု သိပ္ညစ္ညမ္းေနျပီး ကားဟြန္းသံေတြလည္း ဆူညံေနမွာပါပဲ။ လူေတြက လမ္းျဖတ္ကူးဖို့ကို တကယ္ပဲ တြန့္ဆုတ္ ေနၾကတယ္။ အဲဒါက သူတို့ ဗီယက္နမ္သြား လည္ပတ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းကို က်ေနာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ျပန္ေျပာျပခဲ့တာေတြပါ။ သူတို့ဟာ တကယ္ပဲ စိုးရိမ္ ေၾကာက္လန့္ေနခဲ့ၾကတယ္ဗ်။”
ဒိုကြမ္ေဟြကေတာ့ တကယ္လို့ ျမို့ေတာ္ရဲ့ ေျမေအာက္မီးရထားစနစ္တခုကို စျပီးေဆာင္႐ြက္ မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ့ရဲ့ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ကို ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာပဲ စြန့္လြွႊတ္လိုက္မွာပါလို့ ေျပာပါတယ္။
အာကီရာဟိုဆိုမီက ဂ်ပန္ရဲ့ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ေျမေအာက္မီးရထား အေတြ့အၾကံုကို သံုးျပီး
ဗီယက္နမ္နိုင္ငံရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ မီးရထားစနစ္ တည္ေဆာက္ဖို့ အကူအညီေပးေနပါတယ္။
“ေျမေအာက္မီးရထားစနစ္ တည္ေဆာက္တာနဲ့ေတာ့ အရာရာကို ေျဖ႐ွင္းေပးနိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ မူ၀ါဒ အေရာအေနွာက သိပ္ အေရးၾကီးပါတယ္။ တကယ္လို့ ေျမေအာက္မီးရထားစနစ္ကို ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ လူေတြက သူတို့ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ ေတြကို ဆက္သံုးေနဦးမယ္ဆိုရင္ ခက္ခဲမွာပါ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္တို့က အခုအခ်ိန္မွာ လူေတြကို လူထု သယ္ယူပို့ေဆာင္ေရးကို အသံုးျပုဖို့ အားေပးျပီး ပုဂၢလိကယာဥ္ေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ရပါလိမ့္ မယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္လို့ အေျခခံအေဆာက္အဦ မ႐ွိပဲ အဲဒါကို အခုလုပ္မယ္ဆိုရင္ လူေတြမွာ တျခား ေ႐ြးခ်ယ္စရာ မ႐ွိဘဲ မေက်မနပ္ ေျပာဆို လာနုိင္တာေပါ့ဗ်ာ။”
တကယ္လုိ့ ဗီယက္နမ္က သူရဲ့ ေလထုညစ္ညမ္းမႈနဲ့ ယာဥ္ေၾကာ ပိတ္ဆို့မႈကို ေလ်ာ့ခ်နိုင္
မယ္ဆိုရင္ လမ္းျဖတ္ကူးတဲ့ေနရာမွာ ဒီလို စြန့္စားရတဲ့ အေျခအေနမ်ိုး ဆက္ျဖစ္ မလာနိုင္ေတာ့
ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အနည္းဆံုးေတာ့ျမို့ေတာ္က ပိုျပီး သန့္႐ွင္း လံုျခံုလာပါလိမ့္မယ္။
လီယန္ဟုန္းက အာ႐ွေဒသ သတင္းေဆာင္းပါးက႑အတြက္ ဗီယက္နမ္နိုင္ငံ ဟိုခ်ီမင္း ျမို့ေတာ္က သတင္းေပးပို့ ထားပါတယ္။
