သြပ္တံခါးၾကီး ဆြဲအဖြင့္
သြပ္ျပားတံခါးခ်ပ္ၾကီးကို ဆြဲဖြင့္လိုက္အျပီး အတြင္းကို အေလာတၾကီး လွမ္းၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ ပုဆိုး၀တ္ေတြ ထမီ၀တ္ေတြ ေအးေအးသက္သာ လႈပ္႐ွားသြားလာေနၾကတာေတြ့လိုက္ရပါတယ္။
တဧကေလာက္က်ယ္တဲ့ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္၀င္းထဲမွာ ေဆာက္လုပ္စ ဆိုင္ခန္းေတြ အခန္းငယ္ အစုအစုေတြ အကန့္လိုက္တည္႐ွိေနျပီး အခန္း အစုအစုေ႐ွေတြမွာ ေဆးလိပ္ဖြာသူဖြာ ကြမ္းစာသူစားနဲ့ နားနားေနေနထိုင္ေနရာက က်ေနာ္တို့ လူစုကို အၾကည့္ေပါင္းစံုနဲ့ လွမ္းစူးစမ္းေနတာလဲ သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။
ၾကိုခ်ိတ္ထားတဲ့သူက တေနရာမွာ လာစုဖို့ အဆင့္ဆင့္ဖိတ္ေခၚလိုက္ေတာ့ မၾကာမတင္မွာပဲ လူ ၂၀-၂၅ေလာက္ စုမိသြားပါတယ္။က်ားအမ်ားစု အသက္ ၂၀နဲ့ ၄၀ၾကား ျမန္မာျပည္အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က အလုပ္သမားေတြ၊ ေက်ာင္းမေနဖူးတဲ့သူေတြ ပါသလို ဘြဲ့ရထားတာ မၾကာေသးတဲ့သူေတြလဲ ပါတယ္လို့ ၾကိုခ်ိတ္ထားတဲ့ အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္က ပဏာမ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ျပီးေတာ့မွ ပညာေရးေက်ာင္းဆရာက သူတို့အဖြဲ့ရဲ့ လာရင္းကိစၥကို စ ေျပာပါတယ္။
အၾကို စူးစမ္းေလ့လာေရး ဆာေဗး
ထိုင္းနိုင္ငံ၊ခ်င္းမိုင္ျမို့တေနရာက ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္တခုကို ဒီလထဲ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တုန္းက ေတြ့ျမင္ခဲ့ရတဲ့ ျမင္ကြင္းတခ်ို့ ျဖစ္ပါတယ္။ျမန္မာအလုပ္သမားအမ်ားစု အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္ေတြ ေဈးေတြကို ပညာေရးေက်ာင္းဆရာနဲ့အဖြဲ့ လွည့္လည္သြားေရာက္ျပီး အၾကိုစူးစမ္းေလ့လာေရး ဆာေဗးဆင္းေနၾကတဲ့ေနာက္ က်ေနာ္တေခါက္လိုက္သြားခဲ့တာပါ။ျမန္မာအလုပ္သမားေတြ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာသင္ယူခ်င္ၾကသလား၊ဘယ္လို ပညာေတြ သင္ခ်င္တာလဲ၊သင္ဖို့ အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ေပးနိုင္မလဲ၊သူေဌးက ခြင့္ျပု မျပု၊ဘယ္ေနရာမွာ သင္ရင္အဆင္ေျပမလဲ၊ေက်ာင္းကို လာသင္နိုင္မလား၊သူတို့ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ လာသင္မွ အဆင္ေျပမလား စသည္စသည္တို့ ေျပာျပ၊အလုပ္သမားေတြအသံ ျပန္နားေထာင္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာ အလုပ္ဆီသို့
ပညာေရးဆရာေတြရဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္တခ်ို့က ဒီလိုပါ။
ထိုင္းနိုင္ငံ႐ွိ အဖြဲ့အစည္းမ်ား၊ ျပည္တြင္း႐ွိ အလုပ္သမားဝန္ၾကီးဌာနတို့ ပူးေပါင္း ေဆာင္႐ြက္မႈအျဖစ္ ၂၀၁၄ ခုနွစ္ဆန္းမွစ၍ ေ႐ြွႊ့ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားအတြက္ လုပ္ငန္းခြင္ အရည္အခ်င္း (အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း) သင္တန္းမ်ားကို ေပးရန္အစီအစဥ္႐ွိျပီး သင္တန္း အမ်ဳိးေပါင္း ၅၀ ခန့္ ပါဝင္မည္ျဖစ္သည္။
ရည္႐ြယ္ခ်က္မ်ားမွာ ထိုင္းနိုင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္လ်က္႐ွိေသာ ေ႐ြွႊ့ေျပာင္းလုပ္သားမ်ား၊ လက္႐ွိ အလုပ္အကိုင္နဲ့ သက္ဆိုင္ေသာ လုပ္ငန္းခြင္အရည္အခ်င္း သင္တန္းမ်ား တိုးခ်ဲ့ဖြင့္လွစ္နိုင္ရန္နဲ့ ယခုလက္႐ွိ အလုပ္အကိုင္ထက္ ပုိမိုေကာင္းမြန္ေသာ အလုပ္မ်ဳိး လုပ္ကိုင္နိုင္ရန္နဲ့ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာ အက်ဳိးခံစားခြင့္မ်ား ရ႐ွိရန္တို့ျဖစ္သည္။
ေျပာရရင္ ေ႐ြွႊ့ေျပာင္းျမန္မာအလုပ္သမားေတြ လက္႐ွိ သူတို့လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ထက္ ပိုေကာင္း၊ ပိုသက္သာအဆင္ေျပမယ့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာရပ္တခုခု သင္ေပးဖို့ သူတို့ရဲ့ စိတ္၀င္းစားမႈကို လုပ္ငန္းခြင္အေရာက္သြား နားေထာင္ၾကတာပါ။
အသက္ ၂၀ နဲ့ ၃၀ၾကား အလုပ္သမား ၈၀ ရာခိုင္နႈန္းေလာက္က သက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာ သင္ယူတတ္ေျမာက္ခ်င္ၾကတာ ေတြ့ရပါတယ္။
အမ်ိုးသားေတြ အမ်ားစုက ကား၊ ဆိုင္ကယ္နဲ့ အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္း ျပင္တတ္တဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာ သင္ယူခ်င္ၾကျပီး၊ အမ်ိုးသမီးအမ်ားစုကေတာ့ စက္ခ်ဳပ္တတ္ ခ်င္ၾကတယ္လို့ ေျပာၾကပါတယ္။ ၂၀ ရာခိုင္နႈန္းေသာ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္တန္းေတြကေတာ့ ဒီဘ၀ေတာ့ ဒီမွ်နဲ့ ေတာ္ပါျပီလို့ ေျပာၾကပါတယ္။
ေလာေလာဆယ္ အလုပ္သမားေတြဆီ အေရာက္သြားျပီး ဆာေဗးဆင္းေနတာက ခ်င္းမိုင္ အေျခစိုက္ BEAM (Bridging Educational Access to Migrants) ေက်ာင္းကဆရာနဲ့ အဲဒီေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ျမန္မာကေလးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ BEAM က Acadamic Coordinator ဆရာ ေက်ာ္ေက်ာ္မင္းထြဋ္ေျပာတာက အခုလို အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာသင္ေပးနိုင္ဖို့ သူတို့ဖြဲ့ထားတဲ့ ပညာေရးကြန္ရက္တခု႐ွိတယ္။ အဲဒီကြန္ရက္က ထိုင္းက ျမန္မာအလုပ္သမားေတြ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာသင္နိုင္ဖို့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ နွစ္ေလာက္ကတည္းက ဖြဲ့ထားခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ဒီအေၾကာင္း သိေနတဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမားဒု၀န္ၾကီး ဦးျမင့္သိန္း ထိုင္းလာတုန္းက သူတို့ဆီမွာ႐ွိတဲ့ သက္ေမြးပညာသင္ေရးအစီအစဥ္တခု ခ်ျပတယ္။ ဒီအစီအစဥ္အရ ျမန္မာအလုပ္သမား၀န္ၾကီးဌာနက သက္ေမြးပညာသင္ဖို့ သင္တန္းေပးမယ္။ အဲဒီသင္တန္းလာတက္ျပီး သင္တန္းဆင္းေတြက ဆင့္ပြားသင္ၾကားေပးလို့ရတယ္။ သင္တန္းဆင္းေတြကို အာဆီယံအဆင့္ လက္မွတ္ထုတ္ေပးနိုင္တယ္။
ဒီလက္မွတ္ကိုင္ ေဆာင္ထားတဲ့ အလုပ္သမားဟာ အာဆီယံ ဘယ္နိုင္ငံမွာမဆို တူတူတန္တန္ အလုပ္လုပ္လို့ရတယ္။ သင္တန္းအမ်ိုးအစား ၅၀ ေလာက္႐ွိတယ္။ ခ်င္းမိုင္မွာ စမ္းလုပ္ၾကည့္ဖို့ ေျပာခဲ့တယ္။ အခု ဆာေဗးဆင္းေနတာက ဒီေဆြးေနြးမႈကေန လက္ေတြ့အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို့ စ လွမ္းလိုက္တဲ့ ေျခလွမ္းပဲလို့ ဆိုပါတယ္။
BEAM ေက်ာင္းက ဆရာတေယာက္ ရန္ကုန္မွာ အလုပ္သမား၀န္ၾကီးဌာနက ေပးတဲ့ သင္တန္းတက္ျပီးသြားျပီျဖစ္ျပီး ေနာက္ဆရာမတေယာက္ အလုပ္နဲ့ ထရိန္နင္ သြားတက္ဖို့ ႐ွိတဲ့အေၾကာင္းလည္း ႐ွင္းျပပါတယ္။ ဒီဆရာေတြကတဆင့္ ဆင့္ပြားသင္တန္းေတြ ေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သက္ေမြးပညာသင္တန္းေပါင္း ၅၀ ေလာက္ ႐ွိတယ္ဆိုေပမယ့္ အကုန္သင္ေပးနိုင္မွာ မဟုတ္သလို သင္လည္း မသင္ပါဘူး။ အခုရေနတဲ့ ဆာေဗးေတြအရ ကားျပင္တာ၊ ဆိုင္ကယ္ျပင္တာနဲ့ အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္းေတြ ျပင္တာမ်ိုး ဦးစားေပး သင္ေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စက္ခ်ဳပ္ပညာလိုမ်ိုး သင္ေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
BEAM ေက်ာင္း ဥပမာထား
သူတို့ အခု ေကာက္ခံရ႐ွိထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြအရ ျမန္မာေ႐ြွႊ့ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြ အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာ ဒါမွမဟုတ္ စုေပါင္းေနထိုင္တဲ့ ေနရာေတြ အေရာက္သြားျပီး သက္ေမြးပညာသင္ေပးမွ အဆင္ေျပဖို့ ႐ွိပါတယ္။
ဒါေတြထားအုန္း။ လိုအပ္တဲ့ သင္ေထာက္ကူပစၥည္းေတြနဲ့ သင္ၾကားဖို့ ျဖစ္စဥ္တခုလံုးအတြက္ အဓိက အေရးပါတဲ့ ေငြေၾကး၊ ဘယ္သူေတြက စိုက္ထုတ္ေပးမွာလဲ။
ဆရာေက်ာ္ေက်ာ္ကေတာ့ ျပည္တြင္းနဲ့ ျပည္ပအလႉ႐ွင္ေတြ အကူအညီနဲ့ သြားမယ္လို့ ရဲရဲတင္းတင္းပဲ ေျပာပါတယ္။ ဟုတ္မွာပါပဲ။ သူတို့ လက္႐ွိဖြင့္ထားတဲ့ BEAM ေက်ာင္းပင္လွ်င္ အေမရိကန္လူမ်ိုး အျငိမ္းစားဘဏ္မန္ေနဂ်ာတဦးရဲ့ စည္းရံုးကူညီမႈနဲ့ တည္ေထာင္ထားတာမို့လား။ သူတို့ အေမရိကန္ေတြ ကူညီတတ္ပံု အေၾကာင္းဆံုလို့ BEAM ေက်ာင္း ဥပမာထား ေျပာျပရအုန္းမယ္။
ဘဏ္မန္ေနဂ်ာဘ၀က အျငိမ္းစားယူျပီးတဲ့ေနာက္ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ဖို့ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ရင္း ထိုင္းနိုင္ငံ ေရာက္လာေတာ့ ပထမဆံုး ထိုင္းေတာင္ပိုင္းက ျမန္မာေရလုပ္သားေတြရဲ့ သားသမီးေတြ ေက်ာင္းမတက္နိုင္တာ ေတြ့ျပီး သူ ကမကထျပုလို့ ေက်ာင္းတေက်ာင္း စတည္ေထာင္ေပးပါတယ္။
အေမရိကန္က သူလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြ အက်ိုးအေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္မလုပ္နိုင္ေပမယ့္ အလႉေငြထည့္မယ္ဆိုျပီး အလႉေငြ ၀ိုင္းထည့္ၾကပါတယ္။ အလႉေငြ ပိုလွ်ံေတာ့ ထိုင္းေျမာက္ပိုင္း ခ်င္းမိုင္လာျပီး အလားတူ ေက်ာင္းတေက်ာင္း တည္ေထာင္ေပးခဲ့တာ BEAM ေက်ာင္းဆိုျပီး ျဖစ္လာတာပါ။ ၂၀၁၀ ကတည္းက တည္ေထာင္ခဲ့တာ အခု ၃နွစ္သက္တမ္း ႐ွိပါျပီ။ ဒီေက်ာင္းကေနတဆင့္ ထိုင္းတကၠသိုလ္ေတြက ဘြဲ့ရသြားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြေတာင္ ေပၚထြက္ေနပါျပီ။
တေက်ာင္းေတာ့ ႐ွိေနေလျပီ
ဒါျဖင့္ အခုလို သက္ေမြးေက်ာင္းမ်ိုး ထိုင္းမွာ ႐ွိေနျပီလား။ ထိုင္းေတာင္ပိုင္း ဖန္ငဘက္မွာ မၾကာေသးခင္ကပဲ တေက်ာင္း စဖြင့္နိုင္ေနျပီလို့ သိရပါတယ္။ ျမန္မာေ႐ြွႊ့ေျပာင္းအလုပ္သမားကြန္ရက္တခုနဲ့ ထိုင္းေတာင္ပိုင္းပညာေရးဌာနတို့ ေပါင္း ဖြင့္ထားတာပါ။ သူတို့ကေတာ့ ျမန္မာေ႐ြွႊေျပာင္းအလုပ္သမားေတြကို အုပ္စု ၂ ခု ခြဲလိုက္ပါတယ္။ ထိုင္းစကားေျပာတတ္တဲ့အဖြဲ့နဲ့ မေျပာတတ္တဲ့အဖြဲ့။ စကားမတတ္တဲ့အဖြဲ့ကို စကားေျပာသင္တန္း တက္ေစျပီး၊ စကားေျပာတတ္တဲ့အဖြဲ့ကိုေတာ့ နစ္ဆန္းေမာ္ေတာ္ကားကုမၸဏီတခု အကူအညီနဲ့ ကားျပင္သင္တန္းေပးတာပါ။
သင္တန္းဆင္းရင္ နစ္ဆန္းကုမၸဏီရဲ့ သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္ရျပီး ကုမၸဏီမွာပဲ အလုပ္ျပန္၀င္ေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အလားတူ သင္တန္းမ်ိုး ခ်င္းမိုင္မွာ ဖြင့္ဖို့ ခ်င္းမိုင္ပညာေရးဌာနကို တီးေခါက္ၾကည့္ေတာ့ သူတို့မွာ အဲ့ဒီလို အစီအစဥ္မ႐ွိဘူး။ ျမန္မာေ႐ြွႊ့ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြအတြက္ နာရီ ၂၀၀ ထိုင္းစာသင္ေပးမယ့္ ေကာ္ေဆာ္ေနာ အစီအစဥ္ေတာ့႐ွိတယ္လို့ အေၾကာင္းျပန္ေၾကာင္းလည္း သိရပါတယ္။
(“ေကာ ေဆာ္ ေနာ” ဆိုတာက ထုိင္းစကားနဲ့ပါ။ ျမန္မာလို ဘာသာ ျပန္ရင္ေတာ့“ေက်ာင္းသင္ ပညာေရးစနစ္ ျပင္ပ နွင့္ အဆင္ေျပသလို၊ မိမိ နွစ္သက္ရာ၊ ၀ါသနာပါရာကို ေလ့လာသင္ယူျခင္း” လို့ တိုက္ရိုက္ ဘာသာျပန္နိုင္ပါတယ္။ ထိုင္းစာ အေျခခံ ေရးတတ္၊ ဖတ္တတ္တဲ့၊ ထိုင္းနိုင္ငံမွာ ေနထိုင္တဲ့သူ အားလံုး “ေကာ ေဆာ္ ေနာ” တက္လို့ ရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ နယ္စပ္ျမို့ေတြလို ျမန္မာ ေ႐ြွႊ့ေျပာင္းေဒသက ျပည္သူလူထုေတြ တက္လို့ ရပါတယ္။ ပညာေရး အခြင့္အေရးတခုပါ)
သင္တန္းသားေတြ တက္ခ်င္ၾကလား
ေကာင္းျပီ။ သင္ေပးခ်င္တဲ့သူက သင္ေပးဖို့ စလုပ္ေနျပီ၊ သင္ယူမယ့္ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြ တု့ံျပန္မႈ ဘယ္လို႐ွိပါသလဲ။ ခ်င္းမိုင္ျမို့တခြင္ ဆာေဗးဆင္းတဲ့ေနရာမွာ ေခါင္းေဆာင္သူတဦးျဖစ္တဲ့ ဆရာျဖိုးကေတာ့ အားရစရာေကာင္းပါတယ္လို့ ေလသံယဲ့ယဲ့နဲ့ ေျပာပါတယ္။
တခ်ို့က သူတို့မွာ အိပ္မက္ေတြ ႐ွိေနတာ မသိၾကဘူး။ အိပ္မက္မက္ဖို့လည္း စိတ္ကူးၾကဟန္မ႐ွိဘူး။ အိပ္မက္ဖို့ အခ်ိန္လည္း မ႐ွိၾကဘူးတဲ့။
သူတို့တေတြဟာ ျမန္မာျပည္ထဲ အလုပ္အကိုင္ မေကာင္းလို့ တျခားနိုင္ငံမွာ ဂုဏ္ငယ္ငယ္နဲ့ လုပ္ေနၾကရတာပဲ သိတယ္။ ရသေလာက္ပိုက္ဆံ ကုတ္ျခစ္စုျပီး ျမန္မာျပည္ျပန္ပို့ဖို့ပဲ သိတယ္။ တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္း အခုလို အခြင့္အလမ္းေတြ ႐ွိတာေရာ ဒီအခြင့္အလမ္းကို မိမိရရ ဆုပ္ကိုင္ျပီး အိမ္မက္အသစ္ေတြမက္ဖို့ စိတ္ကူးတဲ့ေနရာမွာ အားနည္းၾကတယ္။
သူတို့ ၾကံုရသေလာက္ကလည္း ရရာ၀င္လုပ္ လုပ္ရသေလာက္ အိမ္ျပန္ပို့ ဒါပဲ မဟုတ္လား။
သြပ္ျပားတံခါးၾကီး အျပင္ဘက္
သြပ္ျပားတံခါးခ်ပ္ၾကီးထဲ၀င္ခဲ့တုန္းက ေန၀င္ျဖိုးဖ်၊ ျပန္အထြက္မွာေတာ့ အေမွာင္က ၾကီးစိုးေနပါျပီ။ က်ေနာ္တို့အဖြဲ့ကို ၀င္းတံခါးထိပ္အထိ လိုက္ပို့တဲ့ထဲပါတဲ့ အျပာေရာင္ပေလကပ္လံုခ်ည္အနြမ္းတထည္၀တ္ထားတဲ့ ပဲခူးသား လူငယ္တဦးကို ဘယ္လိုလဲ သူတို့လာ ေျပာျပတာေတြ စိတ္၀င္စားလားလို့ ကပ္ေမးၾကည့္ေတာ့ သူက အျပံုးယဲ့ယဲ့တခုျပံုးျပီး ခုလို ေျပာပါတယ္။
"က်ေနာ္အိပ္မက္ေတြအမ်ားၾကီးမက္ျပီး ျမန္မာျပည္ထဲကထြက္ခဲ့တာ၊ အိပ္မက္လွလွ မက္ခ်င္တာေပါ့ ဦးေလးရာ" တဲ့။
(ျပည္သူ့ေခတ္ဂ်ာနယ္မွ ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပသည္။)
