စစ္ကိုင္းတိုင္း၊ ေကာလင္းၿမိဳ႕ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ ေက်ာက္တန္း၊ သမႏၱာလမ္းဆံု သစ္ဖုလ ဘုရားေက်ာင္းဝင္းနားမွာ ေတာအုပ္ေလးတခုရွိပါတယ္။
သစ္ပင္ေတြနဲ႔ စိမ္းစိုေနတဲ့ အဲဒီေတာအုပ္ေလးထဲမွာပဲ “ကဗ်ာေတာအုပ္” ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးနဲ႔ ဝင္ေပါက္တခုရွိၿပီး ဒီထဲမွာေတာ့ ကဗ်ာေတြ ေရးထြင္းထားတဲ့ ေက်ာက္ျပားေတြ စိုက္ထူထားတဲ့ ေနရာေလးတခုရွိေနျပန္ပါတယ္။
စဥ္စားေတြးေခၚစရာ ကဗ်ာစာသားေတြ၊ တရားရစရာ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေက်ာက္ျပားျဖဴျဖဴေတြ ေပၚမွာ ထြင္းထားတာပါ။
ဒါကို လုပ္ထားတာကေတာ့ သစ္ဖုလွ ဘုရားေက်ာင္းမွာ သီတင္းသံုးေနတဲ့ ဦးဇင္းျဖစ္သူ ကဗ်ာဆရာ လင္းေဝက စိုက္ထူထားတာပါ။
“ဦးဇင္းက ကဗ်ာေတြကို ငယ္ကတည္းက ခ်စ္တာေၾကာင့္ရယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းကို လာၾကတဲ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ အိမ္အျပန္မွာ ကဗ်ာေတာအုပ္ေလးကေန အသိတခုခု ပါသြားေစခ်င္တာရယ္၊ စာဖတ္အားက်ဆင္းလာတဲ့ ကေန႔ေခတ္မ်ိဳးမွာ ဒီလို ကဗ်ာေလးေတြကို ေက်ာက္ျပားထြင္းၿပီး သစ္ပင္ေလးေတြေအာက္ ထားမယ္ဆို ဖတ္ၾကတန္ေကာင္းပါရဲ႕ ဆိုတဲ့ အေတြးရယ္၊ ေနာက္ ဘာသာတရားရယ္၊ အႏုပညာရယ္ဟာ လူ႔စိတ္ကို သင္ျပႏိုင္တဲ့အရာေတြမို႔ ဒီ ၂ မ်ိဳး ကို တန္ဖိုးထား ထိန္းသိမ္း သင့္တယ္လို႔လည္း စိတ္ကူးမိလို႔ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့” လို႔ ေျပာပါတယ္။
ခု ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဒီ ကဗ်ာေတာအုပ္ကို သီးသန္႔လာၾကည့္ၾကသူေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားလာတယ္ လို႔လည္း ဆိုပါတယ္။
ဒီမွာ ထားဖို႔ ကဗ်ာေတြကို ဘယ္လိုစည္းကမ္းနဲ႔မွ ေရြးတာမဟုတ္ဘဲ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ ကဗ်ာေတြ႔ရင္ အစိမ္း အက်က္မခြဲဘဲ ေက်ာက္ျပားထြင္းျဖစ္တယ္လို႔လည္း သူက ေျပာပါတယ္။
တအုပ္လုံးႀကိဳက္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ဆိုရင္ေတာ့ စာအုပ္ထဲက တပုိဒ္ေလာက္ကို စာထြင္းၿပီး စာအုပ္အမည္ကို ၫႊန္းျပထားလိုက္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
“ေနာက္ ထူးျခားခ်က္က ကဗ်ာေက်ာက္ျပားေအာက္ေျခမွာ ခုႏွစ္၊ ရက္စြဲမထည့္ပါဘူး။ ဘာလို႔ မထည့္တာလဲဆိုရင္ ကဗ်ာကို ရက္၊ႏွစ္ ကန္႔သတ္ခ်က္မထားခ်င္လို႔ပါ။ ကဗ်ာေတာအုပ္ေလး မွာ ကဗ်ာေတြဟာ ႏွစ္သကၠရာဇ္က ကင္းလြတ္ၿပီး ရိွေနေစခ်င္လို႔ပါ။ ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ ကိုယ္က ကဗ်ာကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးလြန္းလို႔ရယ္၊ ကဗ်ာေလးေတြရယ္၊ ေတာအုပ္သစ္ပင္ေလးေတြရယ္၊ ေက်းငွက္သံေလးေတြရယ္၊ တရားဓမၼရယ္၊ ဒီအရာေတြၾကားမွာ ေနထိုင္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိ ဘုရားေက်ာင္းေလးက ျပန္သြားသူတေယာက္ ရင္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းမႈရယ္၊ အသိ တခုခုရယ္ ရရိွပိုင္ဆိုင္ၿပီးမွ ျပန္သြားေစလိုပါတယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။
လက္ရွိမွာေတာ့ ေက်ာက္ျပား ၁၇ ခ်ပ္ စိုက္ထူထားၿပီး ေနာက္ထပ္ ၁၀ ခ်ပ္ေလာက္ ထပ္စိုက္ဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနၿပီလို႔လည္း ေျပာပါတယ္။
ဓာတ္ပံု - ေမာင္မ်ိဳးျမတ္၊ လင္းေဝ
