ပညာေရးေလာကမွာ က်ဴရွင္သင္ၾကားတဲ့ ဆရာေတြ အေရးယူမယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ၾကားလာရပါတယ္။
အစိုးရေက်ာင္းေတြရဲ႕ ပံုရိပ္ က်ဆင္းလာတာနဲ႔အမၽွ က်ဴရွင္ေလာကဟာ နာမည္ရလာပါတယ္။
ဆရာ၊ ဆရာမေတြကလည္း အပိုဝင္ေငြရေအာင္ မိမိတို႔တတ္ထားတဲ့ ပညာနဲ႔ လုပ္စားလာၾကပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဆရာတဦးခ်င္းစီရဲ႕ သေဘာထားအေပၚ မူတည္ၿပီး က်ဴရွင္သင္ၾကားမႈအေပၚမွာ အေကာင္းအဆိုး ကြဲျပားလာရာက ဆရာေတြ က်ဴရွင္မသင္ရ ဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ေပၚလာပါတယ္။ မိမိဆီမွာ က်ဴရွင္မတက္တဲ့ ေက်ာင္းသားကို ဖိႏိွပ္ၿပီး က်ဴရွင္တက္တဲ့ ေက်ာင္းသားကို မ်က္ႏွာသာေပးတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းသားမိဘေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ေဝဖန္မႈေတြ ၾကားလာရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားကေတာ့ အခ်ိန္တန္ရင္ က်ဴရွင္ဆရာေတြဆီ ကိုယ့္သားသမီးကို အပ္ၾကတာပါပဲ။
သူတို႔ အၿမဲေျပာၾကတာက အစိုးရေက်ာင္းကိုခ်ည္းပဲ အားကိုးလို႔ မရဘူးေလတဲ့။ ေက်ာင္းေတြမွာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက ဂ႐ုတစိုက္ မသင္ၾကဘူးတဲ့။ က်ဴရွင္က်မွ သင္တာတဲ့။
ဒီအသံေတြၾကားရတာ တကယ္ စိတ္မခ်မ္းသာစရာပါပဲ။ ကေလးေတြမွာလည္း အိမ္နဲ႔ ေက်ာင္း၊ ေက်ာင္းနဲ႔အိမ္၊ ေက်ာင္းကသင္တဲ့စာ၊ က်ဴရွင္ကသင္တဲ့စာနဲ႔ လံုးလည္ခ်ာလည္ လိုက္ေနရတာပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ ဆရာေတြက ေက်ာင္းမွာ စာေကာင္းေကာင္းမသင္လို႔ က်ဴရွင္ပို႔ရတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္က အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။
တကယ္ေရာ ဒီလိုေတြ ျဖစ္ေနလားဆိုေတာ့ တကယ္ျဖစ္ေနတာေတြကလည္း ရိွပါတယ္။ ဆရာေတြက ေက်ာင္းမွာ ကေလးေတြကို စာေကာင္းေကာင္းမသင္ဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္က သူ႔ဆီမွာ က်ဴရွင္လာတက္ေစခ်င္လို႔ မသင္တာလားေပါ့။
ဒါေတြက တကယ္တမ္း ပညာေရးေလာကမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ေျဖရွင္းရခက္တဲ့ ျပႆနာေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပုပ္လို႔ ေပၚသလို ဟုတ္လို႔လည္း ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ ဆရာေတြ ဆရာစိတ္ အားနည္းလာတဲ့အေပၚမွာ က်ေနာ္တို႔ အေျဖရွာသင့္ပါၿပီ။
အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေတြ ရွားပါးတဲ့အတြက္ ဘြဲ႔ရရင္ အလုပ္တခု ဝင္လုပ္ဖို႔အတြက္ ဘယ္ဌာနကပဲ ေခၚေခၚ အလုပ္ေလၽွာက္ၾကတယ္။ ဝါသနာပါတာ၊ မပါတာက ေနာက္။ အလုပ္တခုရဖို႔က အေရးႀကီးေနတာေလ။
အဲဒီမွာ အလုပ္လည္းရေရာ ေက်ာင္းဆရာလစာနဲ႔ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး အပိုဝင္ေငြရွာဖို႔ လုပ္ၾကေတာ့ ေက်ာင္းဆရာက က်ဴရွင္သင္ဖို႔ အရင္ျမင္တယ္။ က်ဴရွင္ဆရာေတြကလည္း ဝင္ေငြေကာင္းေနၾကေတာ့ လစာေလာက္ကို စဥ္းစားစရာ မဟုတ္ဘူး။ ဆရာဆိုတဲ့ နာမည္ေလးရတာနဲ႔ က်ဴရွင္ျပၿပီး ေငြရွာတယ္။ တကယ္ ကိုယ္တာဝန္က်တဲ့ေနရာကို မသြားဘဲ ႐ံုးနဲ႔ညိႇၿပီးေနတဲ့ ဆရာေတြေတာင္ ျမင္ဖူးပါတယ္။ ခုထိလည္း ရိွေနဆဲပါပဲ။
သူတို႔က လစာကို ႐ံုးက အထက္လူႀကီးေတြကို တဝက္ေပးထားတယ္။ အထက္လူႀကီးေတြအေနနဲ႔လည္း ဆရာတေယာက္ကို ခုလက္ရိွ လစာအေနအထားအရ တဝက္ဆိုရင္ေတာင္ တသိန္းေလာက္ ရတာဆိုေတာ့ အဲဒီလို ဆရာ ဆယ္ေယာက္ေလာက္ ရိွရင္ သူတို႔က ဘာမွမလုပ္ရဘဲ တလ ဆယ္သိန္းေလာက္ ဝင္ေနေရာ။ ေငြေပးထားရတဲ့ ဆရာေတြဘက္ကလည္း ကိုယ္ တာဝန္က်တဲ့ ေနရာလည္း သြားစရာမလို၊ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာမွာပဲ မိသားစုနဲ႔ အိုးမကြာ အိမ္မကြာ ေနရင္း လစာလည္း တဝက္ေလာက္က်န္တယ္။ အျပင္က်ဴရွင္ျပတာက လစာထက္ ပိုမ်ားေနေတာ့ သူတို႔ကလည္း တြက္ေျခကိုက္တယ္။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အက်ိဳးတူ ပူးေပါင္းၿပီး လုပ္ၾကတာေတြေပါ့။
တကယ္တမ္း နစ္နာရတာက ေက်ာင္းသားမိဘေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြပါပဲ။ သားသမီး ပညာသင္ဖို႔အတြက္ က်ဴရွင္ခက ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္းဆို တလ ငါးေသာင္း ေျခာက္ေသာင္းေလာက္ ေပးေနရတာေပါ့။ ေက်ာင္းသားေတြအေနနဲ႔ကလည္း နားခ်ိန္မရဘူး။ ေက်ာင္းကဆင္းရင္ က်ဴရွင္ေျပးရျပန္ေရာ။ တခ်ိဳ႕မ်ား ည စာဖတ္ေက်ာင္းဆိုၿပီး သြားရတာ ရိွေသးတယ္။ စာဖတ္ေက်ာင္းကလည္း အလကားရတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တလ တေသာင္းခြဲေလာက္ ေပးရတာ။
ဒီလိုနဲ႔ က်ဴရွင္ေလာကဟာ အေတာ္ေလး ေအာင္ျမင္လာတယ္။ က်ဴရွင္ဆရာေတြ အားလံုးနီးပါးဟာ လက္ဖ်ား ေငြသီးေနတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ေငြရတာေတာ့ ထားပါေတာ့။ ဒါကို ျပႆနာတခုလိုေတာ့ မျမင္မိပါဘူး။
က်ဴရွင္ဆရာဆိုတာ သူတို႔ရဲ႕အခ်ိန္ေတြကို အျခားဆရာေတြထက္ ပိုရင္းထားရတာပါ။ သူမ်ားေတြ နားတဲ့အခ်ိန္ အာၿပဲေအာင္ ေအာ္ေနရတာပါ။ အျခားဆရာေတြ နားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔က အလုပ္လုပ္ေနၾကတာေလ ေငြရတာေပါ့။ ဒါကိုေတာ့ အျပစ္လို႔ မဆိုခ်င္ပါဘူး။
ျပႆနာက က်ဴရွင္ျပတဲ့ ဆရာေတြထဲမွာ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ သူ႔က်ဴရွင္ေကာင္းတယ္၊ ငါ့က်ဴရွင္ေကာင္းတယ္နဲ႔ တဖက္ကိုတဖက္ ထိုးႏွက္လာၾကျပန္ပါတယ္။ ဘာသာရပ္ လုလာၾကပါတယ္ အတန္းပိုင္ လုလာၾကပါတယ္။ တေက်ာင္းတည္း အတူတာဝန္က်ေနေပမယ့္ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မတည့္ၾကေတာ့ပါဘူး။ မတည့္သူေတြက တေက်ာင္းတည္း အတူတာဝန္ထမ္းေဆာင္ရၿပီ ဆိုကတည္းက အဆင္မေျပၾကေတာ့ပါဘူး။
လူဆိုတာက ကိုယ္နဲ႔ မတည့္တဲ့သူရဲ႕ မ်က္ႏွာျမင္ရင္ အလိုလို ေဒါသျဖစ္တတ္ေသးတာကိုး။ ေဒါသျဖစ္မိေတာ့ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္။ အဲဒီမွာ တကယ္တမ္း နစ္နာရတာက ကေလးေတြေပါ့။ စိတ္မၾကည္လင္တဲ့ ဆရာတေယာက္အေနနဲ႔ သင္ၾကားေရးကို ဘယ္ေလာက္ ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္ႏိုင္မလဲ။
ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းရဲ႕ပံုရိပ္ဟာ က်ဆင္းရပါတယ္။ သက္ဆိုင္ရာေက်ာင္းရဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးေတြကလည္း မိမိေက်ာင္းကို စည္းကမ္းစနစ္တက်ျဖစ္ေအာင္ မစီမံႏိုင္ခဲ့ရင္ အဲဒီေက်ာင္းရဲ႕ အတြင္းပိုင္းမွာ က်ဴရွင္လုၾကရင္း ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အုပ္စုကြဲကုန္ေတာ့တာပါပဲ။
အဲဒီမွာ အစိုးရေက်ာင္းေတြရဲ႕ ပံုရိပ္ဟာ က်ဆင္းလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပညာေရးဌာနနဲ႔ က်ဴရွင္ေလာကဟာ ဂ်ာေအးကို သူ႔အေမ႐ိုက္တဲ့ကိန္း ဆိုက္ရတာပါပဲ။
လူဆိုတာ ကိုယ့္ကို ထမင္းေကြၽးတဲ့ အလုပ္ကို တေလးတစား လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ထမင္းေကြၽးတဲ့အလုပ္က ပညာသင္ၾကားေရးပါ။ ဒါဆို အစိုးရေက်ာင္းေတြမွာ ပညာသင္ၾကားေရးအလုပ္ကို တေလးတစား မလုပ္ဘဲ ဘာေၾကာင့္ က်ဴရွင္လို႔ေခၚတဲ့ ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ကို ေလးေလးစားစား လုပ္ၾကတာလဲဆိုေတာ့ အေျဖက ရွင္းပါတယ္။ ေငြပိုရလို႔ပါပဲ။ ေခတ္ကာလ အေျခအေနအရ လူေတြဟာ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ပိုမ်ားလာသလို အဲဒီလိုအပ္ခ်က္ေတြျဖည့္ဖို႔ ေငြပိုလိုလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ရတဲ့လစာနဲ႔ အဆင္မေျပႏိုင္တဲ့အခါ ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာမေတြ အပိုဝင္ေငြရွာရာက က်ဴရွင္စနစ္ဟာ ထြန္းကားလာတယ္။ ဒါကို မလုပ္ရဘူးဆိုၿပီး စာထုတ္ တားျမစ္ေန႐ံုနဲ႔ ဒီစနစ္ဟာ ရပ္တန္႔သြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ တကယ့္အေျဖ မဟုတ္ပါဘူး။
တကယ့္အေျဖက ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ ဘဝကို ေခတ္ကာလ အေျခအေနအရ လူတန္းေစ့ ေနႏိုင္ေအာင္ ဖန္တီးေပးျခင္းပါပဲ။ ဒီေနရာမွာေတာ့ ေခတ္အေျခအေနနဲ႔ လူတန္းေစ့ ေနႏိုင္ျခင္းကို ဘာနဲ႔တိုင္းမလဲလို႔ ေစာဒကတက္စရာ ရိွပါတယ္။
ဆိုလိုတဲ့သေဘာက ဆရာ၊ ဆရာမ တေယာက္ဟာ တာဝန္ခ်ိန္ကို ေလးေလးစားစားနဲ႔ တာဝန္ေက်ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေနဖို႔အတြက္ ပညာေရးအလုပ္ကို ေဇာက္ခ်လုပ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ သူ႔ဘဝရဲ႕ အျခားလိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းႏိုင္မယ့္ေငြကို ဒီလုပ္ငန္းက ရေနဖို႔ လိုအပ္ပါလိမ့္မယ္။
ဒီလိုရေနရင္ သူဟာ ဒီအလုပ္ကို ေလးစားလာပါလိမ့္မယ္။ ဒီေနရာမွာ NGO အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ NGO ဝန္ထမ္းေတြကို ျပန္ၾကည့္မိပါတယ္။ NGO ဝန္ထမ္းေတြဟာ အလုပ္ကို ေလးစားၾကတယ္။ အခ်ိန္ကို ေလးစားၾကတယ္။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ စည္းကမ္းကို လိုက္နာၾကတာေတြဟာ အစိုးရဝန္ထမ္းေတြထက္ သာပါတယ္။ ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ ေတြးမိပါတယ္။
NGO အဖြဲ႔အစည္းမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ ဝန္ထမ္းေတြဟာ သူတို႔အလုပ္ခ်ိန္ ပ်က္ကြက္မွာကို ေၾကာက္ၾကတယ္။ မလိုအပ္ဘဲ ခြင့္ယူတာမ်ိဳးေတြ မရိွဘူး။ လူနည္းစုကို စီမံခန္႔ခြဲရတာေၾကာင့္ လက္လံုႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာစရာရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်က္ကလည္း အဓိကမက်ပါဘူး။
အစိုးရဌာနဆိုင္ရာေတြမွာလည္း လူနည္းတဲ့ဌာနေတြ ရိွတာပါပဲ။ တခ်ဳိ႕ဌာနေတြဆိုရင္ တၿမိဳ႕နယ္လံုးမွ ဝန္ထမ္းအင္အား ငါးေယာက္ေလာက္ ရိွတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ခ်ိန္နဲ႔ အလုပ္စည္းကမ္းအရာမွာ NGO ဝန္ထမ္းေတြေလာက္ ေလးစားလိုက္နာမႈ မရိွတာေတြ ေတြ႔ေနရပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ က်ေနာ့္အျမင္ကို ေျပာရရင္ NGO ဝန္ထမ္းေတြဟာ လစာေကာင္းတယ္။ အစိုးရဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ လစာထက္ သူတို႔ရဲ႕လစာဟာ ျမင့္တယ္။ ဒီအလုပ္ကို ေဇာက္ခ်လုပ္ေနျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔ဘဝရဲ႕ ေန႔စဥ္လိုအပ္ခ်က္ေတြ ေျဖရွင္းရာမွာ အဆင္ေျပတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔အလုပ္ကို သူတို႔ ေလးေလးစားစား လုပ္ၾကတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔မွာ ဆုေပး ဒဏ္ေပးစနစ္ ရိွတယ္။ တာဝန္ေက်တဲ့ ဝန္ထမ္းကို ခ်ီးျမႇင့္တာမ်ိဳးေတြ ရိွတယ္။ ဒါေတြဟာ လူတေယာက္ အလုပ္ကို စိတ္ဝင္တစား လုပ္ေဆာင္ႏိုင္လာမယ့္ တြန္းအားေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး ဘယ္ NGO ဝန္ထမ္းကမွ အပိုဝင္ေငြရွာတဲ့ အလုပ္မ်ိဳး မလုပ္ၾကဘူး။ အေျဖကေတာ့ လုပ္ဖို႔လည္း မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔အလုပ္က သူတို႔အတြက္ အတိုင္းအတာ တခုအထိ ဖူလံုေနလို႔ပါပဲ။ အစိုးရဝန္ထမ္းေတြအေနနဲ႔ လစာနဲ႔ အဆင္မေျပလို႔ အပိုဝင္ေငြရွာၾကရာက အဂတိလိုက္စားမႈေတြ ျဖစ္လာတယ္။ အလုပ္ခ်ိန္မွာ တာဝန္လစ္ဟင္းမႈေတြ ျဖစ္လာၾကပါတယ္။
ဒါဟာ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ စနစ္ေတြေၾကာင့္္ ျဖစ္ေနရတာေတြပါပဲ။ အစိုးရဝန္ထမ္း ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အေနနဲ႔လည္း ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ ဂုဏ္သိကၡာရိွရိွ လုပ္ခ်င္ၾကမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ႐ိုး႐ိုးသားသားနဲ႔ တာဝန္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္သြားၾကတဲ့ ဝန္ထမ္းေတြဟာ အသက္ေျခာက္ဆယ္ျပည့္ရင္ မီွခိုဘဝ ေရာက္သြားရျခင္းဟာ က်ေနာ္တို႔ေတြရဲ႕ စာရိတၱကို ပ်က္စီးေအာင္ တြန္းအားေပးေနသလို ျဖစ္ေနတယ္။
က်ဴရွင္သင္တယ္ ဆိုတာကလည္း ေငြနဲ႔ပညာကို အလဲအလွယ္လုပ္တဲ့ သေဘာပါပဲ။ က်ဴရွင္ဆရာက အခ်ိန္နဲ႔ပညာကို ရင္းတယ္။ က်ဴရွင္တက္တဲ့ကေလးက အခ်ိန္နဲ႔ေငြကို ရင္းတယ္။ အဲဒီမွာ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အဆင္ေျပေနတဲ့အခါ အလုပ္ျဖစ္တယ္။ က်ဴရွင္သင္တာေတြ မလုပ္ဖို႔ က်ဴရွင္စနစ္ကို ပေပ်ာက္ေအာင္လုပ္ဖို႔အတြက္ အဓိက လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ အခ်က္က ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ဘဝကို ဖူလံုေအာင္လုပ္ေပးဖို႔ လိုတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။
ကြယ္လြန္သြားရွာၿပီျဖစ္တဲ့ အၿငိမ္းစားဆရာႀကီးတဦး ေျပာဖူးတာ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။
‘ငါတို႔ေခတ္တုန္းက ရြာမွာ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ႏိုင္တာ ေက်ာင္းဆရာပဲ ရိွတယ္ကြ။’
အဲဒီဆရာႀကီး ေျပာခဲ့တဲ့ ငါတို႔ေခတ္ဆိုတာ ဘယ္လိုေခတ္မ်ားလဲလို႔ ေတြးၾကည့္ရင္း အဲဒီေခတ္က ဆရာတေယာက္ရဲ႕လစာဟာ တအိမ္လံုး ထိုင္စားလို႔ရခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့အခ်က္က အခုေခတ္မွာ အိပ္မက္တခုလို ျဖစ္သြားခဲ့ပါၿပီ။
ဒီေန႔ေခတ္လို အခ်ိန္မွာေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္ရာသီေရာက္တိုင္း ေက်ာင္းသားမိဘေတြဟာ က်ဴရွင္ဆရာေကာင္းေကာင္းဆီ သူတို႔ရဲ႕ သားသမီးေတြ အပ္ႏံွဖို႔ အလုပ္႐ႈပ္ေနၾကတာကို က်ေနာ္တို႔ ဘယ္သူ႔ကို အျပစ္ေျပာရမွာလဲ။
ပန္းသီႀကိဳး (ရေသ့ေတာင္)
