ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံေရးပါတီ အေပါဆံုးေခတ္ကို ေျပာမယ္ဆိုရင္ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီးကို စစ္တပ္က ၿဖိဳခြင္းအာဏာသိမ္းၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒီမိုကေရစီ ဘက္ေတာ္သားေတြကို ေတြ႔ရာသခ်ႋဳင္း ဓားမဆိုင္း လမ္းမေတြေပၚမွာ၊ လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားေတြမွာ ျမင္ျမင္သမၽွ ပစ္သတ္ၿပီး အေရးေတာ္ပံုႀကီးကို ၿဖိဳခြဲၿပီးေနာက္ ပါတီစံုေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပေပးမယ္ဆိုၿပီး ပါတီေတြကိုလည္း ဖြဲ႔ခြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ၈၈ လူထုဆႏၵျပပြဲ ကာလတုန္းက အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ ပါတီေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့သလို ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ၿပိဳင္ဖို႔ ပါတီေတြဖြဲ႔ခြင့္ေပးလိုက္တဲ့ ကာလမွာလည္း သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ စည္းကမ္းေတြအတိုင္း ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ ပါတီေတြ အမ်ားဆံုးဖြဲ႔စည္းၾက၊ မွတ္ပံုတင္ၾကတာကို ေတြ႔ရတာပါပဲ။
အဲဒီတုန္းကေတာ့ လက္ဝဲ၊ လက္ယာၾကား၊ ဘယ္သူမဆို ဒီမိုကေရစီကို ေရလဲသံုးႏိုင္ရင္ ပါတီေထာင္ႏိုင္တယ္ ဆိုသလိုပါပဲ ပါတီအသီးသီး ေထာင္လာၾကတယ္။ ပလတ္စတစ္စက္႐ံု တည္ထားတဲ့သူကလည္း ပါတီဥကၠ႒အျဖစ္ ပါတီေထာင္တာပဲ။ ပိုက္ဆံရွိလို႔ ဘုရားလူႀကီး လုပ္တာလား၊ ဘုရားလူႀကီးလုပ္လို႔ ပိုက္ဆံရွိတာလား မသိ၊ အဲဒီလိုလူကလည္း ပါတီေထာင္ၿပီး ပါတီအစည္းအေဝးစတိုင္း နေမာတႆရြတ္တဲ့ အျဖစ္ေတြနဲ႔ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ ေရာင္စံု ဒီမိုကေရစီေခတ္ႀကီး ရွိခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ၊ က်ေနာ့္ထက္ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ႀကီးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးကို အလြန္စိတ္ဝင္စားတဲ့လူဆိုရင္ ပါတီတခုကို ခ်က္ခ်င္းေထာင္လိုက္တာပဲ။ မဆလေခတ္တုန္းကေတာ့ ဆိုရွယ္လစ္ဝါဒကို စိတ္ဝင္စားတဲ့ ပိုက္ဆံရွိသူတေယာက္အျဖစ္ေပါ့။ မဆလပါတီမွာလည္း ဝင္ေရာက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေနာက္ စိတ္တိုင္းမက်တာနဲ႔ ထြက္လိုက္တာလား၊ ပါတီသန္႔စင္ေရးထဲ ပါသြားတာလား မသိ။ သူက သမၼာဒိ႒ိသုေတသနအဖြဲ႔မွာ ပါဝင္ၿပီး ၿမိဳ႕နယ္ဥကၠ႒ေလာက္ေတာ့ တာဝန္ယူလိုက္ပံုရတယ္။ သူနဲ႔ စိတ္တူတဲ့သူေတြ၊ ဝါသနာတူတဲ့သူေတြ၊ စကားေျပာလို႔ရတဲ့သူေတြနဲ႔ စုလိုက္ပံုရပါတယ္။ မဆလပါတီတုန္းကေတာ့ လူေပါင္းစံုနဲ႔ ႀကံဳ၊ တပ္ထြက္ေတြနဲ႔ေတြ႔ရေတာ့ အလိုက်ပံု မရပါဘူး။ ေနာက္ အာဏာသိမ္းအစိုးရ တက္လာၿပီး ပါတီေတြ ေထာင္ခြင့္ေပးလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြႀကီးလည္း သူဖြဲ႔ခ်င္တဲ့ပါတီနဲ႔ နာမည္ကို ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဆိုရွယ္ဒီမိုကရက္တစ္ ေလဘာတီပါတီ ဆိုၿပီး ေပးလိုက္တယ္။ ပါတီထဲ ပါတဲ့သူေတြက သူနဲ႔ သေဘာထားခ်င္း တူတဲ့သူေရာ၊ မတူတဲ့သူေရာ၊ စီးပြားေရးသမားေတြေရာ၊ ဘာသာေရးသမားေတြေရာ၊ လယ္သမားေတြေရာ၊ အလုပ္သမားေတြေရာ၊ ေက်ာင္းသားေတြေရာ၊ သူ႔ေဆြမ်ဳိးေတြေရာ အစံုပါပဲ။ သူ႔ပါတီကို ပထမဆံုး အသိအမွတ္ျပဳတာက ၾသစေၾတးလ်က အာဏာရပါတီ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဆိုရွယ္ဒီမိုကရက္တစ္ ေလဘာပါတီ ျဖစ္ပါတယ္။ သူက မာ့က္စ္ဝါဒီတဦး ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္က “ေဟ့လူ ခင္ဗ်ားက မာ့က္စ္ဝါဒီတဦး မဟုတ္လား။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းတို႔ကို ဖဆပလ ဆိုရွယ္ဆိုၿပီး တိုက္ခဲ့ၾကတာ မဟုတ္လား။ အဲဒီထဲကထြက္လာတဲ့ သခင္လွေႂကြ၊ သခင္လြင္၊ ဝိဓူရသခင္ခ်စ္ေမာင္တို႔ကို ဆိုရွယ္နီလို႔ေတာင္ ေခၚခဲ့ၾကတာပဲမဟုတ္လား” လို႔ ရင္းႏွီးသူပီပီ တရင္းတႏွီးနဲ႔ ေနာက္ေျပာင္ ေဝဖန္ခဲ့ပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား၊ ဒါ႐ိုက္တာ ရဲေဘာ္သက္ရွည္ကလည္း ပါတီေထာင္တယ္။ ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီး ႏြဲ႔ႏြဲ႔မူကလည္း ပါတီထဲ ဝင္တယ္။ ပါတီေပါင္း ရာခ်ီထူေထာင္ၿပီး စစ္အစိုးရကပဲ ဖ်က္သိမ္းပစ္လိုက္တယ္။ ျပည္သူ႔တိုးတက္ေရးပါတီ၊ လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီေတြကို ေတြ႔ရာသခ်ႋဳင္း ဓားမဆိုင္း လိုက္လံဖမ္းဆီးခဲ့ပါတယ္။ ေျမေအာက္ပါတီ၊ ယူဂ်ီပါတီ၊ ဟိုပါတီ၊ ဒီပါတီဆိုၿပီး မ်က္ႏွာဖံုးေတြ ဖမ္းစြပ္လိုက္ၾကပါတယ္။ သတ္မွတ္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ရဲ႕ စည္းကမ္းနဲ႔မညီလို႔ ဖ်က္သိမ္းရတဲ့ပါတီေတြ မနည္းသလို ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားအုပ္စုကို ဖမ္းဆီးၿပီး အားလံုး ေထာင္ထဲထည့္လိုက္တာ အန္အယ္လ္ဒီ ပါတီေတာင္ ဘယ္ေန႔ မတရားအသင္း ေၾကညာခံရမလဲလို႔ ရင္တထိတ္ထိတ္ ေစာင့္ေနရတယ္။ စီအီးစီေတြ၊ ဗဟိုေကာ္မတီေတြ အဖမ္းခံရ၊ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးလည္း ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ခံရနဲ႔ ဦးေအာင္ေရႊတို႔ အုပ္စုေတာင္ သတိနဲ႔ေနလိုက္လို႔ အဖမ္းမခံရတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္ ပါတီေတြ ျပန္လႈပ္ရွားလာတာကေတာ့ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုကို ခ်ည္ၿပီးတုပ္ၿပီး အသိအမွတ္ျပဳ၊ ဒို႔တာဝန္အေရးသံုးပါးကို ဦးထိပ္ထား လမ္းျပေျမပံု ၇ ခ်က္နဲ႔ ခ်ီတက္ဖို႔ တနည္းေျပာရရင္ စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ သူတို႔အက်ဳိးစီးပြား မထိခိုက္ေရးအတြက္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အကာအကြယ္ေပးၿပီး အက်ဳိးစီးပြားကာကြယ္ေရး မထိခိုက္ေအာင္ မိမိတို႔အတြက္ ေရပက္မဝင္ေအာင္ ေရးဆြဲလိုက္တဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုေၾကာင့္ ပါတီေတြ ေထာင္ခြင့္ ရလာျပန္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီအျဖစ္ မွတ္ပံုတင္တဲ့အခါမွာ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုကို လက္ခံရပါမယ္။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုေအာက္မွာ က်င္းပတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အနည္းဆံုး ၃ ေနရာ ဝင္အေရြးခံရမယ္ ဆိုတာမ်ဳိးနဲ႔ ခ်ဳပ္ကိုင္ၿပီး ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုကို လက္မခံတဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြဟာ ပါတီမျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ၂၀၁၀ ပါတီစံု ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ပါတီေတြ မွတ္ပံုတင္ဖို႔ ေၾကညာတဲ့အခါ အဲဒီဥပေဒ စည္းကမ္းခ်က္ေတြေၾကာင့္ အန္အယ္လ္ဒီပါတီ မယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့ပါဘူး။ သတ္မွတ္တဲ့ ဥပေဒ စည္းကမ္းေဘာင္ေတြနဲ႔ မကိုက္ညီတာေၾကာင့္ တခ်ဳိ႕ က်န္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြလည္း ဝင္ၿပိဳင္ျခင္းမရွိခဲ့ပါဘူး။ အန္အယ္လ္ဒီပါတီ ဝင္ၿပိဳင္တဲ့ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲ ေနာက္ပိုင္းလည္း အဲဒီဥပေဒစည္းကမ္းေတြက ရွင္သန္ေနဆဲပါပဲ။ ယခုအခ်ိန္မွာ ေနာက္ထပ္ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြလည္း အသစ္မွတ္ပံုတင္လာၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီပါတီေတြထဲမွာ ျပည္သူလူထုအတြက္ ဒီမိုကေရစီကို ေဖာ္ေဆာင္ေပးႏုိင္တန္ ေကာင္းရဲ႕လို႔ ဆုိရမယ့္ တတိယပါတီ တနည္း “Third Force" လို႔ေခၚတဲ့ တတိယအင္အားစုမ်ား ေပၚလာေလမလားလို႔ ႏုိင္ငံေရးေလာကနဲ႔ ဒီမိုကေရစီ အစစ္အမွန္ကို ေမၽွာ္လင့္တဲ့ တတိယအင္အားစုေတြက ေစာင့္ေမၽွာ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ေျပာစရာရွိတာကေတာ့ တတိယပါတီလို႔ ေခၚရမယ့္ တတိယအင္အားစု ဆိုတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစု အသစ္တခု အေၾကာင္းပါပဲ။ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ပြင့္လင္းလူ႔အဖဲြ႔အစည္းက ကိုဂ်င္မီကေတာ့ တတိယအင္အားစုဆိုတာ မရွိ။ ဒီမိုကေရစီကို လက္ခံလိုလားသူနဲ႔ ဒီမုိကေရစီကို လက္မခံ ဆန္႔က်င္တဲ့သူေတြပဲ ရွိတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ထဲက ယခင္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ၿငိမ္းပြင့္ထဲက အင္အားစုေတြကေတာ့ ယခုဆိုရင္ ပါတီအသစ္ေထာင္ဖို႔ စိုင္းျပင္းေနတာကို က်ေနာ္တို႔႔ ေတြ႔ျမင္ေနၾကရၿပီ။ ဘာေၾကာင့္ တတိယအင္အားစု ရွိသင့္ပါသလဲ။ ဆန္းစစ္မယ္ဆုိရင္ လက္ရွိ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနမွာ ျပည္သူတရပ္လံုးက ေတာင္းဆိုေနတဲ့ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးဆိုတာ၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ၊ ဒီမုိကေရစီေရးဆိုတာ လက္ရွိ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြနဲ႔ အာဏာရပါတီက ေဆာင္ရြက္မေပးႏုိင္ဘူးဆုိရင္ တတိယအင္အားစုလို႔ေခၚတဲ့ တတိယပါတီက ေပၚေပါက္လာကာ သူ႔ကို ျပည္သူလူထုက ေထာက္ခံတယ္ဆုိရင္ သူဟာ အင္အားႀကီးပါတီ ျဖစ္သြားႏုိင္တာေပါ့။ ျပည္သူကို ရဲရဲရင့္ရင့္၊ ျပတ္ျပတ္သားသား၊ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေခါင္းေဆာင္ႏုိင္တဲ့၊ ျပည္သူရဲ႕ဆႏၵကို ေဖာ္ေဆာင္ႏုိင္တဲ့ အင္အားစုမ်ဳိးဟာ ေပၚကို ေပၚေပါက္လာရမွာ ျဖစ္တယ္။ ျမန္မာျပည္ ႏုိင္ငံေရးမွာ အဲဒီလို ျပည္သူလူထု ေတာင္းဆိုတဲ့ သမုိင္းေပးျဖစ္ရပ္ေတြ ရွိခဲ့တာပဲ။ ကိုလိုနီေခတ္ကတည္းက ယေန႔အထိ ျပည္သူေတာင္းဆိုတဲ့ပါတီ၊ ျပည္သူေတာင္းဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ ျပည္သူေတာင္းဆိုတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအဖဲြ႔အစည္းဆိုတာ မိုးေပၚကက်လာတာ မဟုတ္ဘဲ ျပည္သူရဲ႕လိုအပ္ခ်က္၊ ဆႏၵနဲ႔အတူ ေပၚေပါက္လာခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ အရင္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္တုန္းက အာဏာသိမ္းခဲ့တဲ့ စစ္ေကာင္စီ၊ စစ္ေကာင္စီကေန စစ္အာဏာရွင္စနစ္၊ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အေျခခံဥပေဒ မရွိဘဲ တုိင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ခဲ့တာပဲ။ ေနာက္ စစ္ေကာင္စီက ထူေထာင္လုိက္တဲ့ မဆလပါတီ၊ အဲဒါေတြဟာ ပထမအင္အားစုေတြအျဖစ္ ရွင္သန္ၿပီး တုိင္းျပည္ကို ဗုိလ္က်အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္ခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒီ ပထမအင္အားစုအေပၚ မေက်နပ္လို႔ ျပည္သူ႔အက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္မယ္ဆုိတဲ့ ပါတီေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုေတြဟာ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ တဖဲြ႔တပါတီပဲ ရွိရမယ္ ဆိုတာေၾကာင့္ အားလံုးဟာ ေျမေအာက္ပါတီေတြ ျဖစ္သြားတယ္။
လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးထဲ ဆင္းၿပီး မတရားအသင္း ေၾကညာခံထားရတဲ့ ပါတီေတြ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ အင္အားအေတာင့္ဆံုးနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ မဆလ တပါတီစနစ္ကို ဗုိလ္ေနဝင္းေျပာတဲ့ ဓား ဓားခ်င္း ဆိုတဲ့ စကားလို သူ ေသနတ္၊ ကိုယ္ ေသနတ္ခ်င္း ယွဥ္ႏုိင္တာက ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီပဲ။ တုိင္းရင္သား လက္နက္ကိုင္ အဖဲြ႔အစည္းေတြပဲ။ ဒါေပမယ့္ တုိင္းရင္းသားပါတီေတြကိုေတာ့ ဗမာတျပည္လံုးကို ကိုယ္စားမျပဳဘူးလို႔ သတ္မွတ္ထားၾကသလို သူတို႔ကလည္း သူတို႔လူမ်ဳိးစု အက်ဳိးအတြက္ပဲ ဖဲြ႔စည္းထားၾကတာ ျဖစ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဒုတိယအင္အားစုအျဖစ္ ဗမာျပည္ႏုိင္ငံေရးကို ဦးေဆာင္မႈ မေပးႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ စစ္ေရးအရေရာ၊ စည္း႐ုံးေရးအရေရာ အင္အားရွိေနေသးတဲ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဟာ ဒုတိယအင္အားစုအျဖစ္နဲ႔ စစ္အာဏာရွင္တို႔ကို အန္တုဖက္ၿပိဳင္ၿပီး ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးမွာ ပါဝင္ခဲ့တယ္။ လက္နက္ကိုင္အင္အားနဲ႔ အာဏာသိမ္းႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔လည္း ေမၽွာ္လင့္ခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ျပည္တြင္းစစ္သက္တမ္းနဲ႔အတူ ဒုတိယအင္အားစုရဲ႕ သက္တမ္းဟာလည္း ရွည္ၾကာလာတာနဲ႔အမၽွ နယ္ခ်ဲ႔လက္ေဝခံေတြ၊ အမ်ဳိးသားဓနရွင္ အပါအဝင္ ဓနရွင္ႀကီးေတြဟာလည္း သူတို႔အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အစိုးရအဆက္ဆက္နဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး လက္ဝဲအင္အားစုေတြကို ၿဖိဳဖ်က္ၿပီး ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကတာေၾကာင့္ အာဏာဟာ နီးလိုက္ ေဝးလိုက္နဲ႔ ရွည္ၾကာလာတာေၾကာင့္ ျပည္သူဟာ ၈၈ ဒီမုိကေရစီ အေရးေတာ္ပံုႀကီးလို ေတာ္လွန္ေရးႀကီးနဲ႔ တတိယအင္အားစုကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တာပဲ။ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီးကို ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဗကသ အဖဲြ႔ခ်ဳပ္ကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ မင္းကိုႏုိင္၊ ကိုကိုႀကီး စတဲ့ ယခု ၈၈ မ်ဳိးဆက္ၿငိမ္းပြင့္ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
သူတို႔တေတြကသာ ေက်ာင္းသားသမဂၢအျဖစ္နဲ႔ေရာ၊ အဲဒီကေန ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီအျဖစ္နဲ႔ေရာ လူထုတုိက္ပြဲႀကီးကို ဦးေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ရင္ အန္အယ္လ္ဒီဟာ တတိယအင္အားစု ျဖစ္မလာႏုိင္ဘူး။ ဒီေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြဟာ ဗမာျပည္ကို ႏုိင္ငံေရး ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ မဟုတ္ဘဲ မိခင္က်န္းမာေရးေၾကာင့္ ေရာက္လာတဲ့ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ရင္ေသြးျဖစ္သူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေခါင္းေဆာင္ေျမႇာက္ကာ တတိယအင္အားစုအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ ႏုိင္ငံေရးသမုိင္း ျဖစ္ရပ္တခုပဲ။
ပထမအင္အားစုကို မေက်နပ္တဲ့ ျပည္သူေတြဟာ ဒုတိယအင္အားစုရဲ႕ အေျခအေနေၾကာင့္ ယခုလို လစ္ဘရယ္ ဒီမုိကေရစီတုိက္ပဲြမွာ တတိယအင္အားစုကို ေမြးထုတ္ေပးၿပီး တတိယအင္အားစုရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မႈေနာက္ လိုက္ၾကမယ္ ဆိုတာဟာ သမုိင္းျဖစ္ရပ္တခု ျဖစ္သလို လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္ တတိယအင္အားစု ေပၚလာတယ္ဆုိတာကို သတိခ်ပ္ရလိမ့္မယ္။
ဒါေၾကာင့္ တတိယအင္အားစု Third Force ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ဒီအင္အားစုဟာ ဖိႏွိပ္တဲ့အင္အားစုကို ဆန္႔က်င္လာမွာပဲ။ ျပည္သူနဲ႔အတူရွိတဲ့ အင္အားစုနဲ႔ ပူးေပါင္းလာမွာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တတိယအင္အားစုဆုိတာ ရွိသလားဆိုရင္ ရွိကိုရွိပါတယ္။ သမိုင္းက ေတာင္းဆိုလာတဲ့အခါ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔အတူ တတိယအင္အားစု ဆိုတာ ေပၚေပါက္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ထက္ျမက္
