လူသားေတြကို ဒုကၡအေပးဆံုး ေရာဂါဆိုးေတြထဲမွာပါတဲ့ ကင္ဆာဆိုတာ လူ႔ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ အေသးငယ္ဆုံး အစိတ္အပိုင္းေတြျဖစ္တဲ့ ဆဲလ္ေတြထဲက မူမမွန္တဲ့ ဆဲဲလ္တခ်ိဳ႕ မလိုအပ္ဘဲ ထိန္းခ်ဳပ္မႈကင္းမဲ့စြာ ပြားမ်ားလာျခင္းကို ကင္ဆာေရာဂါလို႔ ေခၚၾကတာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကင္ဆာေရာဂါကို ျမစ္ပြားနာလို႔လည္း ေခၚေလ့ရွိၾကပါတယ္။
လူသားေတြရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္မွာရွိတဲ့ ပုံမွန္ဆဲလ္ေတြ ႀကီးထြားမႈ၊ ပြားမ်ားလာမႈ၊ ေသဆုံးမႈေတြကို အစီအစဥ္တက်ျဖစ္ေအာင္ ကိုယ္ခႏၶာထိန္းသိမ္းေရးစနစ္တခုက ထိန္းခ်ဳပ္ထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အစားအေသာက္ အေနအထိုင္ေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ အလႈပ္အရွားနည္းၿပီး ပံုမွန္ေလ့က်င့္ခန္း မလုပ္လို႔ျဖစ္ေစ၊ အဝလြန္လို႔ျဖစ္ေစ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဆဲလ္တခ်ိဳ႕ဟာ ပံုမွန္မဟုတ္ဘဲ အထိန္းအကြပ္မဲ့ ပြားမ်ား ႀကီးထြားလာတဲ့ သေဘာပါပဲ။
အဲဒီလို ကင္ဆာေရာဂါ ျဖစ္လာတာကို သိတာ ေနာက္က်လို႔ ကင္ဆာျဖစ္တဲ့ ဆဲလ္ေတြကို အခ်ိန္မီ မရွင္းလင္းႏိုင္ဘူးဆိုရင္ လူနာဟာ အသက္ဆံုး႐ံႈးတဲ့အထိ ျဖစ္နိုင္တာမို႔ အလြန္အႏၲရာယ္ႀကီးတဲ့ ေရာဂါဆိုး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ တခု သတိထားမိေစခ်င္တာက အဲဒီကင္ဆာေရာဂါဟာ လူခႏၶာအိမ္ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း ဆဲလ္ေတြကပဲ ျဖစ္ေပၚေစတယ္ ဆိုတာပါပဲ။
အဲဒီလိုပါပဲ။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတရပ္ကို လူအမ်ားစုဆႏၵနဲ႔အညီ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ တရပ္ျဖစ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္မွာလည္း ကင္ဆာေရာဂါဆိုတာ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ အမ်ားသေဘာစနစ္ကို ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ပ်က္သုဥ္းႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အႏၲရာယ္ျပဳႏိုင္တဲ့ ဒီမိုကေရစီကင္ဆာဆိုတာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းျဖစ္တဲ့ လူသားေတြရဲ႕ အစြန္းေရာက္ အတၱဆဲလ္ (ဝါ) အမ်ိဳးသားေရးအစြန္းေရာက္ဝါဒ အထိန္းအကြပ္မဲ့ ႀကီးထြား ျပန္႔ပြားလာျခင္းပါပဲ။
တကယ္ေတာ့ လူသားတိုင္းမွာ အတၱစိတ္၊ ပရစိတ္ဆိုတာ အၿမဲဒြန္တြဲ တည္ေနေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ အတၱကို အေျချပဳတာ မ်ားပါတယ္။ အတၱစိတ္ေတြ အစြန္းေရာက္ခဲ့ရင္ေတာ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ ႐ုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အတၱစိတ္ေတြ မလြန္ကၽြံံဖို႔ အစြန္းမေရာက္ဖို႔ကို ကိုယ္က်င့္သီလေကာင္းေတြ၊ အသိဉာဏ္ဦစီးမႈေတြ၊ တရားဥပေဒ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ၾကရတာပါ။
အဲဒီလို အမ်ိဳးသားေရးအစြန္းေရာက္မႈ၊ ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္မႈေတြ၊ အတၱစိတ္ အစြန္းေရာက္မႈ ကင္ဆာဆဲလ္ေတြရဲ႕ ႀကီးထြားလာမႈကို မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္တဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ အၾကမ္းဖက္ အေျဖရွာမႈ အနိ႒ာ႐ံုေတြနဲ႔ ဆုတ္ယုတ္ၿပီး တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ နာမည္ဆိုး၊ သမိုင္းဆိုးေတြနဲ႔ တစတစ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္က်ဆံုးသြားရေတာ့တာပါပဲ။ ဒါကို ထင္ရွားတဲ့ ဥပမာေပးရရင္ ဒီကေန႔ ကမာၻမွာ နာမည္ဆိုးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ အစၥလာမၼစ္ စစ္ေသြးႂကြအဖြဲ ့(ISIS) တည္ရွိတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းပါပဲ။
ဒီေဆာင္းပါးမွာ အဓိကေရးခ်င္တဲ့ ဒီမိုကေရစီကင္ဆာအေၾကာင္း ဆက္ရရင္ေတာ့ သက္တမ္းအားျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀ ေက်ာ္ေနတဲ့ ကမာၻေပၚမွာ အင္အားအႀကီးဆံုး ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံႀကီးျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာေတာင္ အစြန္းေရာက္ အမ်ိဳးသားေရးကင္ဆာ ျမစ္ပြားနာေရာဂါ စတင္ျဖစ္ပြားေနၿပီ ဆိုတာပါပဲ။
ကမာၻ႔ႏိုင္ငံေရး ရာသီဥတု၊ စီးပြားေရးခ်ိန္ခြင္လၽွာ ေျပာင္းလဲမႈ၊ ႀကီးမားေလးလံတဲ့ စစ္စရိတ္ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးေတြနဲ႔ စီးပြားေရးက်လာတဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ေခါင္းေထာင္လာတဲ့ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒဟာ တစတစနဲ႔ အေမရိကန္ကို အက်ပိုင္းဆီ ပိုလို႔ တြန္းပို႔ေနပါၿပီ။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသမၼတ ေဒါနယ္လ္ထရမ့္ရဲ႕ ႏိုင္ငံျခားေရးေပၚလစီျဖစ္တဲ့ အေမရိကပထမ (Amarica First) ဆိုတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံဟာ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒကေန အေျခခံလာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအမ်ိဳးသားေရး ေရွ႕တန္းတင္လာမႈကပဲ အေမရိကန္ရဲ႕ စည္းလံုးညီညႊတ္မႈကို ၿဖိဳခဲြခဲ့ပါၿပီ။
တကယ္ေတာ့ အမ်ိဳးသားေရးနဲ႔ အစြန္းေရာက္အမ်ိဳးသားေရးဟာ နံရံပါးပါးေလးသာ ျခားတာပါ။ အက်င့္သီလ မသန္႔စင္ဘူး၊ အသိဉာဏ္ ဆင္ျခင္တံုတရား မဦးစီးႏိုင္ဘူးဆိုရင္ အဲဒီနံရံပါးပါးေလးကို အခ်ိန္မေရြး ခ်ိဳးျဖတ္ေရာက္ရွိသြားႏိုင္ပါတယ္။ လူသားေတြရဲ႕ သမိုင္းမွာ ဒုတိယကမာၻစစ္မျဖစ္ခင္ ဂ်ာမနီႏိုင္ငံမွာ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒ ေခါင္းေထာင္လာမႈရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ကို ျပန္လည္သတိရ၊ သင္ခန္းစာယူဖို႔ လိုပါတယ္။
ကဲ… အခု ျမန္မာႏိုင္ငံဘက္မွာ အမ်ိဳးသားေရး ေခါင္းေထာင္လာမႈကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ၾကရေအာင္။ တိုင္းျပည္ကို ရာစုႏွစ္ဝက္ေက်ာ္ လက္နက္နဲ႔ ဗိုလ္က် အႏိုင္က်င့္ခဲ့တာမို႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ မႏွစ္ၿမိဳ႕မႈခံခဲ့ရတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ အသိုင္းအဝိုင္းအတြက္ လူထုေထာက္ခံမႈကို လွည့္ျဖားယူႏိုင္ဖို႔နဲ႔ ျပည္သူေတြကို ေသြးခြဲႏုိင္ဖို႔ တခုတည္းေသာ အသံုးခ်စရာ ေၾကြးေၾကာ္သံကေတာ့ အမ်ိဳးသားေရး ဆိုတာပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္လည္း အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ အထိပါးမခံရေရးတို႔၊ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရးတို႔၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္တို႔၊ အမ်ိဳးသားေရး ဆိုတာေတြကို ၁၉၈၈ စစ္အာဏာသိမ္းၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းကာလေတြကစလို႔ ၾကားလာရတာဟာ အခုဆို ပိုၿပီး က်ယ္ေလာင္လာသလို ေႂကြးေၾကာ္သံအဆင့္မကေတာ့ဘဲ ရပ္တည္ခ်က္၊ သေဘာထား ေပၚလစီအဆင့္ကို ေရာက္လို႔လာေနပါၿပီ။
အဲဒီသေဘာထားဟာ စစ္အာဏာရွင္အသိုင္းအဝိုင္းရဲ႕ အာဏာ ျပန္လည္ထိန္းခ်ဳပ္လိုမႈကို အမ်ိဳးသားေရးနဲ႔ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ၿပီး လွည့္ျဖားလိမ္ညာမႈပါပဲ။ ဒါဟာ သူတို႔ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ဆိုးကို ေဖာ္ထုတ္ဆန္႔က်င္ေနတဲ့ အန္အယ္လ္ဒီပါတီရဲ႕ ဥပေဒအႀကံေပး ေရွ႕ေနႀကီး ဦးကိုနီကို လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္တာဟာ အဲဒီ အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရး အေရၿခံဳထားတဲ့ အစြန္းေရာက္အာဏာ႐ူး၊ အစြန္းေရာက္ဘာသာခ်စ္၊ အစြန္းေရာက္ အမ်ိဳးခ်စ္ေတြရဲ႕ ပင္ကိုဗီဇ အၾကမ္းဖက္ဝါဒကို မီးေမာင္းထိုးျပေနတာပါပဲ။
ဒီကေန႔ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးဇာတ္ခံုေပၚမွာ အမ်ိဳးသားေရးကို တခုတ္တရ ေရွ႕တန္းတင္ ေျပာလာတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ၾကည့္လိုက္ရင္ ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႔ရမွာက စစ္အာဏာရွင္ေဟာင္း အသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ အႏြယ္ေတာ္ေတြသာျဖစ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ အရင္စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ တည္ေထာင္ထားတဲ့ ျပည္ေထာင္စုႀကံ့ခိုင္ေရးနဲ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးပါတီရဲ႕ ေၾကြးေၾကာ္သံက အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာေစာင့္ေရွာက္ေရး ျဖစ္သလို လက္ရွိ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြ ထပ္တလဲလဲ ေျပာလာခဲ့ၾကပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီကင္ဆာ ျမစ္ပြားနာ အစျဖစ္တဲ့ အစြန္းေရာက္ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္၊ ဘာသာခ်စ္စိတ္ကို ဦးတည္သြားေနတဲ့ အမ်ိဳးသားေရးကို မွန္ကန္စြာ အသံုးမခ်ဘဲ သူတို႔အာဏာတည္ၿမဲေရး၊ လက္မလႊတ္ေရးမွာ အသံုးခ်လာတာကို ေရာဂါမကၽြမ္းခင္ အခ်ိန္မီ ကုသဖို႔လိုပါတယ္။
တိုင္းျပည္ကို အေမွာင္တိုက္ထဲ တြန္းခ် အႏၲရာယ္ျပဳႏုိင္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ ကင္ဆာျမစ္ပြားနာ (ဝါ) အစြန္းေရာက္ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္၊ ဘာသာေရးစိတ္ကို ကုသဖို႔ အဓိကအက်ဆံုးက ေရာဂါသည္ လူနာျဖစ္တဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြပါပဲ။ ပထမအဆင့္အေနနဲ႔ ဒီေရာဂါဟာ အႏၲရာယ္ႀကီးတယ္ဆိုတာ အသိအမွတ္ျပဳၿပီး အျမစ္ျဖတ္ခ်င္တယ္၊ ရွင္သန္ခ်င္တယ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ လူ႔ေဘာင္ကို တည္ေထာင္ခ်င္တဲ့ ေရာဂါေပ်ာက္ခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵျပင္းျပဖို ့လိုပါတယ္။
ေနာက္တဆင့္ကေတာ့ ဒီမိုကေရစီကင္ဆာ ျမစ္ပြားနာ (ဝါ) အစြန္းေရာက္ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္၊ ဘာသာေရးစိတ္ေတြ ပိုမိုမျပန္႔ပြားဖို႔နဲ႔ အျမစ္သတ္ႏိုင္ဖို႔ မိမိနဲ႔ မိမိဝန္းက်င္မွာ ကိုယ္က်င့္သီလေကာင္းေတြ ထူေထာင္ႏိုင္ဖို႔ အသိဉာဏ္ပညာေတြ ျမင့္မားလာဖို႔၊ သူမ်ားေျပာတိုင္း အလြယ္တကူ မယံုၾကည္ဘဲ အေတြးအေခၚမွန္ကန္ဖို႔၊ အတၱစိတ္၊ အမ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ ဘာသာခ်စ္စိ္္တ္ကို လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ အဆိပ္အေတာက္ မျဖစ္ေစဘဲ မွန္မွန္ကန္ကန္ ခ်စ္တတ္၊ တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔ ပ်ိဳးေထာင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံေရးမွာ အျမင္မရွင္းရင္ ရပ္တည္ခ်က္မွားတတ္သလို ေဆာင္ရြက္သမၽွ အက်ိဳးမျဖစ္ထြန္း အရာမထင္ျဖစ္႐ံုမက ခုတ္ရာတျခား ရွရာတလြဲ ျဖစ္တတ္တယ္။ ႏိုင္ငံေရး သတိ၊ ႏိုင္ငံေရးအေျမာ္အျမင္ရွိဖို႔ လိုတယ္။ တမ်ဳိးသားတည္း အေရး၊ တဘာသာတည္း အေရးကိုသာ ကြက္ကြက္ေလးကိုပဲ မၾကည့္ဘဲ တျပည္လံုးအေရး၊ တႏိုင္ငံလံုးအေရးကို အႏုလံုပဋိလံု ၿခံဳငံုျမင္ဖို႔ လိုတယ္။
ဒီေဆာင္းပါးရဲ႕ နိဂံုးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ေရးရရင္ တႏိုင္ငံလံုး ျပည္တြင္းစစ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ဖြတ္ဖြတ္ညက္ညက္ေက်ၿပီး တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးေပါင္းစံုအပါအဝင္ ျပည္သူအမ်ားစု ဆင္းရဲနိမ့္က်ေနရတဲ့ ဘဝအေျခအေနတရပ္မွာ ျပည္ေထာင္စုတခုလံုးအေရးကို ဦးစားေပးမေျပာဘဲ တမ်ိဳးသားတည္းအေရး၊ တဘာသာတည္းအေရးကို အစြန္းေရာက္ ေရွ႕တန္းတင္ေႂကြးေၾကာ္ အသံုးခ်လာတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္၊ ရဟန္းသံဃာနဲ႔ ပါတီအဖြဲ႔အစည္း၊ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းဆိုတာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ကင္ဆာဆဲလ္ေတြပါပဲ။ ဒီမိုကေရစီ ကင္ဆာျမစ္ပြားနာ (ဝါ) အစြန္းေရာက္ အမ်ိဳးသားေရးေရာဂါဆိုးႀကီးကို ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုသနိုင္မွသာ ျမန္မာျပည္မွာ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ထူေထာင္နိုင္မွာျဖစ္ပါေၾကာင္း ေရးသား အသိေပးအပ္ပါတယ္။
မင္းေကာင္းခ်စ္
