ဥပေဒနဲ့မညီညြတ္ဘဲ အဂတိလိုက္စားစီရင္ခ်က္ခ်တဲ့ တရားသူၾကီးေတြကို အေရးယူမယ့္ ဥပေဒတရပ္ကို ျပည္သူ့လြွႊတ္ေတာ္မွာ ျပ႒ာန္းနိုင္ဖို့ ၾကိုးပမ္းေနတယ္လို့ တရားစီရင္ေရးနဲ့ ဥပေဒေရးရာ ေကာ္မတီဥကၠ႒ သူရဦးေအာင္ကိုက သတင္းမီဒီယာေတြကို ေျပာပါတယ္။
အစိုးရသစ္ လက္ထက္မွာ တရားဥပေဒဆိုင္ရာ ၾကိုးပမ္းခ်က္တရပ္ျဖစ္ျပီး လက္႐ွိကာလ တည္ဆဲဥပေဒေတြမွာ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ျပဌာန္းထားတာမ႐ွိေသးလို့ ျဖစ္တယ္လို့ မနွစ္ဒီဇင္ဘာ ၂၉ ရက္ေန့က ေကာ္မတီဥကၠ႒ သူရဦးေအာင္ကိုရဲ့ ေျပာစကားကို အလဲဗင္းဂ်ာနယ္က ေရးပါတယ္။
ဒီေျပာၾကားခ်က္အေပၚ နိုင္ငံေရးသမားေတြဘက္က ေ႐ွ့ေနလိုက္ရင္း ေ႐ွ့ေနလိုင္စင္ ႐ုပ္သိမ္းခံထားရတဲ့ ရန္ကုန္ျမို့က ဥပေဒအက်ိုးေဆာင္ ဦးေအာင္သိန္းကို ေမးျမန္းထားပါတယ္။
ဒီမိုကေရစီ စနစ္မွာလည္း တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရးက အခရာက်တယ္ဆိုေတာ့ ေကာ္မတီ ဥကၠ႒ရဲ့ ေျပာဆိုခ်က္နဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကို ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။
[caption id="attachment_19450" align="alignleft" width="300" caption="ဦးေအာင္သိန္း"]
[/caption]
“အဂတိ လိုက္စားမႈ တားျမစ္ေရး ဥပေဒပုဒ္မ ၄၊ ၁၉၄၈ ခုနွစ္က ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ ဥပေဒေတြေပါ့။ ဒါေတြနဲ့ တရားသူၾကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပည္သူ့ဝန္ထမ္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မည္သူမဆို အေရးယူတဲ့ပုဒ္မေတြ ႐ွိဖူးပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ ၄၁ စီ ၄၂ လို့ ေခၚတယ္။
“ဒီဘက္ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း အဲဒီ ဥပေဒအျပင္ကို အဂတိ လိ္ုက္စားမႈ တားျမစ္ေရးဥပေဒ ပုဒ္မနဲ့ပတ္သက္ျပီးေတာ့ ျပည္သူ့ဝန္ထမ္းနဲ့ သက္ဆိုင္ေသာ ျပစ္မႈမ်ားဆိုတာလည္း ရာဇသတ္ၾကီးေတြမွာ ျပ႒ာန္းထားတာ႐ွိတယ္။ အဲဒါက ရာဇသတ္ၾကီးပုဒ္မ ၁၆၁၊ ၁၆၂၊ ၁၆၃၊ ၁၆၅ ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီေတြမွာလည္း သူတို့က ဥပေဒနဲ့ မညီတဲ့ အခေၾကးေငြယူတဲ့ ကိစၥရပ္ေတြ၊ ေဖာက္လြဲ ေဖာက္ျပန္လုပ္တာေတြ နည္းလမ္းတက် မေဆာင္႐ြက္ဘဲနဲ့ လာဘ္လာဘကို ေမ်ွာ္မွန္းျပီးေတာ့ သေဘာတူညီခ်က္လုပ္ျပီး ယူတဲ့ကိစၥရပ္ေတြ၊ ရာဇသတ္ၾကီးလို စာအုပ္ေတြမွာလည္း ဒီရာဇသတ္ၾကီး ျပစ္မႈအရ စြဲမယ္ဆိုရင္လည္း ၃ နွစ္ေလာက္ထိ ျပစ္ဒဏ္ တမ်ိုးမ်ိုး ေပးလို့ရတဲ့အျပင္ အထူးဥပေဒအရ ျပ႒ာန္းထားတဲ့ ဥပေဒမ်ားအရဆိုရင္ ၇ နွစ္ေလာက္ထိ ျပစ္ဒဏ္ေတြေပးနိုင္တယ္ဆိုတာ ေတြ့ရတယ္။
“ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို့ လြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္ ၂၀ ေလာက္က ဒီဘက္ေခတ္မွာ ဒီလို ျပည္သူ့ဝန္ထမ္းေတြကို အထူး ဥပေဒအရျဖစ္ေစ၊ ရာဇသတ္ၾကီး ဥပေဒအရျဖစ္ေစ အေရးယူေဆာင္႐ြက္တာ အင္မတန္မွ႐ွားပါးတယ္။ ႐ွင္း႐ွင္းေျပာရရင္ မ႐ွိသေလာက္ပဲလို့ ေျပာလို့ရနိုင္တဲ့ အေနအထားေတြ ႐ွိပါတယ္။ အခုလို အခ်ိန္အခါမ်ိုးမွာ တရားသူၾကီးေတြကို သီးသန့္အေရးယူနိုင္ေလာက္တဲ့ အေထာက္အထား၊ အက်င့္ ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္မႈနဲ့ လုပ္နိုင္ေလာက္တဲ့ အေထာက္အထား ကိစၥေတြကို ဥပေဒတခု ျပ႒ာန္းျပီးေတာ့ ျပည္သူ့လြွႊတ္ေတာ္မွာ ဥပေဒၾကမ္းအျဖစ္ တင္သြင္းျပီးေတာ့ ေဆာင္႐ြက္မယ္ဆိုတဲ့ကိစၥက အင္မတန္သင့္ေလ်ာ္ျပီး အခ်ိန္အခါနဲ့ ကိုက္ညီပါတယ္လို့ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။”`
တရားစီရင္ေရးမ႑ိုင္ကို တည့္မတ္ေအာင္ထိန္းေက်ာင္းဖို့ တာဝန္ၾကီးတဲ့ တရားသူၾကီး ကိုယ္တိုင္ကေန အဂတိလိုက္စားျပီးေတာ့ စီရင္ခ်က္ခ်တဲ့ ျပစ္မႈမ်ိုးေတြက ျမန္မာနိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရျပီးေခတ္နဲ့ ျမန္မာ့ဆို႐ွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္၊ စစ္ေကာင္စီ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ စစ္အစိုးရေခတ္၊ အဲဒီေခတ္ေတြထဲမွာ အဘအေနနဲ့ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ၾကံုသေလာက္ကို အၾကမ္းဖ်ဥ္းေလး ႐ွင္းျပေပးပါလား။ ဘယ္လိုမ်ိုး႐ွိခဲ့လဲ။
“၁၉၄၈ ခုနွစ္ အဂတိလိုက္စားေရး တားျမစ္ေရးဥပေဒ ပုဒ္မ ၄ အရဆိုရင္ သက္ဆိုင္ရာကေန ခန့္အပ္နိ္ုင္တဲ့ ျပည္သူ့ဝန္ထမ္းေပါ့။ ထုတ္ပစ္နိ္ုင္တဲ့ ခန့္အပ္နိုင္တဲ့ အဆင့္႐ွိတဲ့သူရဲ့ ၾကိုတင္ခြင့္ျပုမိန့္ေတြ ယူျပီးမွသာလ်ွင္ သူ့ကို တရားစြဲဆို အေရးယူနိုင္တယ္လို့ ျပ႒ာန္းထားတယ္။ ဆိုၾကပါစို့၊ အမႈတခုကို အေရးယူ ေဆာင္႐ြက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို့ တရားခံ တဦးမွာ ထင္႐ွားသိ႐ွိရတဲ့ ဝင္ေငြရလမ္းေတြ၊ အဆမတန္ ေငြေၾကးအင္အားေတြ ဒါမွမဟုတ္ ပစၥည္းပိုင္ဆိုင္ေၾကာင္း အေျခအေနေတြ၊ ပိုင္ဆိ္ုင္ခဲ့ဖူးေၾကာင္းဆိုတဲ့ ကိစၥရပ္ေတြ၊ ေငြေၾကးအင္အားေတြ၊ ပစၥည္းအင္အားေတြ ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္ လုပ္လို့ရ႐ွိထားတဲ့ ေငြေၾကးေတြျဖစ္နိုင္တယ္။ အဲဒါကို တရားသျဖင့္ ရ႐ွိထားတဲ့ ေငြေၾကးလို့ မေဖာ္ျပနိုင္ဘူးဆိုရင္ ရာဇသတ္ၾကီးပုဒ္မ ျပည္သူ့ဝန္ထမ္းရဲ့ ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္မႈ ဥပေဒပုဒ္မအရ ၁၆၁၊ ၁၆၂၊ ၁၆၃၊ ၁၆၅ တို့အရ။ အေရးယူ ေဆာင္႐ြက္နိ္ုင္တာေပါ့။ အဲဒီလို အမႈအခင္းေတြက တရားသူၾကီးေတြကို အေရးယူေဆာင္႐ြက္တယ္ဆိုတာ အင္မတန္ ႐ွား႐ွားပါးပါးပဲ မ႐ွိသေလာက္။ ေစာေစာက က်ေနာ္ေျပာသလိုေပါ့။”
လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္း ၂၀ စစ္အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ကာလ အတြင္းမွာ နိုင္ငံေရး အရတက္ၾကြလႈပ္႐ွားသူေတြကို ေထာင္ဒဏ္ ၆၅ နွစ္၊ ၁၀၃ နွစ္တို့ ခ်ထားတာေတြက တရားသူၾကီးေတြကိုယ္တိုင္ ဥပေဒေၾကာင္းအရ ခ်မွတ္တယ္လို့ျမင္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေနာက္ကြယ္ကေန မမွန္မကန္ အဂတိလိုက္စားျပီးေတာ့ ဖိအားတခုခုေၾကာင့္ ခ်တယ္လို့ ျမင္လား။
“အဲဒါကေတာ့ ႐ွင္းပါတယ္။ ဒီလိုနိုင္ငံေရးနဲ့ ပတ္သက္တဲ့ အမႈအခင္း အားလံုးကေတာ့ တရားသူၾကီးေတြကို ညြွႊန္ၾကားခ်က္တမ်ိုးနဲ့ အဲဒီညြွႊန္ၾကားခ်က္အတိ္ုင္းပဲ သူတို့က အမိန့္ခ်တာပါပဲ။ အဲဒီမွာက တရားသူၾကီးတေယာက္က သူက လြတ္လပ္တဲ့ တရားစီရင္ေရး ျဖစ္တယ္၊ မျဖစ္ဘူးဆိုတာကို သူခ်တဲ့စီရင္ခ်က္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သိနိ္ုင္တယ္။ ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ သူတို့ေပးထားတဲ့ အျပစ္ဒဏ္ေတြက သတ္မွတ္ထားတဲ့ အျပစ္ဒဏ္ေတြရဲ့ အျမင့္ဆံုး အျပစ္ဒဏ္ေတြကိုပဲ သူတို့ေပးေလ့ေပးထ ႐ွိတယ္ဆိုတာ ဒါက ေခါက္ရိုးက်ိုးေနတဲ့ အယူအဆတခုလို ပံုစံမ်ိုးနဲ့ လုပ္ေနၾကတာပါ။ အုပ္စုလိုက္ျဖစ္ေပမယ့္ ဘယ္သူက အဓိကက်တယ္။ ဘယ္သူက သာမန္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားမဟုတ္ဘဲနဲ့ အုပ္စုလိုက္ဆို အုပ္စုလိုက္ပဲ ဒီပုဒ္မနဲ့ ေထာင္ဒဏ္ ၁၅ နွစ္ဆို ၁၅ နွစ္။ ၇ နွစ္ဆို ရနွစ္။ ေထာင္ဒဏ္ ၆၅ နွစ္ဆို ၆၅ နွစ္။ ဒါေတြကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ တရားစီရင္ေရး ကိုယ္တိ္ုင္က တရားမ်ွတမႈ မ႐ွိဘူး။ အဲဒါ တရားသူၾကီးကလုပ္နိ္ုင္တာလားဆိုေတာ့ သူက လိုလိုလားလား လုပ္ေပးခ်င္လည္း လုပ္ေပးမယ္။ သူ့ရဲ့ လုပ္ပိုင္ခြင့္မ႐ွိဘဲနဲ့ အထက္က ညြွႊန္ၾကားခ်က္အရ သူလုပ္ရတာေတြလည္း ႐ွိမယ္။ အဲဒီသေဘာက တရားသူၾကီးတေယာက္မွာက ျပစ္ဒဏ္က လြွႊတ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ သူက အစီရင္ခံစာေရးရတယ္။ ျပစ္ဒဏ္ခ်လိ္ုက္ရင္ အစီရင္ခံစာ ေရးတင္စရာ မလိုဘူးလို့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ႐ွိေနတယ္။ က်ေနာ္တို့နိုင္ငံရဲ့ တရားစီရင္ေရးက ဥပေဒအရ တရားစီရင္တာနဲ့ ညြွႊန္ၾကားခ်က္ေတြနဲ့ အထက္အမိန့္နဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာပိ္ုင္ေတြရဲ့ လွည့္ပတ္တဲ့ ညြွႊန္ၾကားမႈေပၚမွာ အေျချပုျပီးေတာ့ နိုင္ငံေရးမႈေတြမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အဆံုးအျဖတ္ျပုတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွမျငင္းနိုင္ဘူး။”
တရားဥပေဒ မ႑ိုင္တခုလံုး လူထုကေနျပီးေတာ့ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ မ႑ိုင္တခုအျဖစ္ ေရာက္ဖို့၊ ရပ္တည္နိ္ုင္ဖို့အတြက္ဆိုရင္ ဘာေတြထပ္ျပင္ဖို့ လိုပါေသးလဲ။
“အဓိကေတာ့ ျပည္သူ့ဝန္ထမ္းေတြက ျပည္သူ့အက်ိုးစီးပြားတခုအတြက္ ေဆာင္႐ြက္ရတယ္ဆိုတဲ့ အသိ႐ွိဖို့လိုတယ္။ သို့ေသာ္လည္း အဲဒီလို ျပည္သူ့အက်ိုးအတြက္လို့ ဆိုတာထက္ အဂတိ မကင္းတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြဟာ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အရိုးစြဲလာတဲ့ အေလ့အက်င့္ေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါက တရားစီရင္ေရး စနစ္ တခုတည္းတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ဝန္ၾကီးဌာန ဘယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္တခုမွမလြဲ ဒါေတြက ႐ွိေနဆဲပါ။ လူထုအင္အားနဲ့ ေဆာင္႐ြက္ရမယ္။ မရနိုင္ဘူးဆိုရင္ က်ေနာ္တို့ စတုထၱမ႑ိုင္ျဖစ္တဲ့ မီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင့္ေပၚ အေျချပုျပီးေတာ့ ဒါေတြကို ေဖာ္ထုတ္လာမယ္ဆိုရင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ့ေတာ့ ေလ်ာ့နည္းသြားနိ္ုင္္မယ္လို့ က်ေနာ္ယံုၾကည္ပါတယ္။”
