ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ လိႈင္သာယာရပ္ကြက္ တစ္ေနရာက အိမ္တြင္း အၾကမ္းဖက္ခံေနရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔ လိင္ပိုင္းဆုိင္ရာ အၾကမ္းဖက္ခံရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုဆီ က်ေနာ္ ရာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ကူညီေပးေနတဲ့အဖြဲ႔က အမ်ိဳးသမီးတဦး အဲဒီမွာ ရွိေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ားႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးသည္။ ကိုယ့္အမည္ကို ကိုယ္တုိင္ ေျပာဆုိ မိတ္ဆက္ၾကသည္။
“က်မနာမည္ မဇာဇာေအာင္ပါ။ က်မ အခု ေယာက်္ားရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈေတြကို မခံႏုိင္လုိ႔ အိမ္ေပၚက ဆင္းေျပးလာသူပါ” ဆုိၿပီး ငိုသံ တ၀က္နဲ႔ မိတ္ဆက္လာတဲ့ အသံၾကားရလုိ႔ က်ေနာ္ ေသခ်ာေနာက္ျပန္ လွည့္ၾကည့္လုိက္မိတယ္။
အသားအေရက ခပ္ညိဳညိဳ။ မ်က္ႏွာက ေမးရုိးကားကား။ ပါးေပၚမွာ သနပ္ခါးပါးကြက္ကို တင္ထားသည္။ ပါးေပၚတင္ထားသည့္ သနပ္ခါးပါးကြက္ေပၚကိုေတာ့ သူမရဲ႕ မ်က္၀န္းဆီက ျမစ္ဖ်ားခံစီးလာတဲ့ မ်က္ရည္ျမစ္ေတြ ျဖတ္သန္းထားသည့္အတြက္ ပါးကြက္ပံုစံ မပီျပင္ ျဖစ္ေနသည္။ မ်က္၀န္းေတြက နီေနသည္။ မႈန္မိႈင္းေနသည္။
“က်မ အခုငိုေနတာ သူ႔ကို ခ်စ္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္ခဲ့သမွ်ေတြကို ၀မ္းနည္းလြန္းလုိ႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ က်မနဲ႔ သူနဲ႔ ရခဲ့တဲ့ ကေလးလည္း ရွိေသးတယ္။ သူ႔အတြက္လည္း စိတ္မေကာင္းလုိ႔ ကၽြန္မ ငိုတာ” လုိ႔ နီေစြးေနတဲ့ မ်က္၀န္းအစံုဆီက စီးက်ေနတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို ထိန္းရင္း မဇာဇာေအာင္က ေျပာသည္။
သူမဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ လိႈင္သာယာရပ္ကြက္မွာ မိသားစုနဲ႔အတူ အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံုမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း မိသားစုကို ရွာေဖြေကြ်းေနသူျဖစ္ၿပီး ရန္ုကုန္နဲ႔ မုိင္ ၅၀ ေလာက္ အကြာအေ၀း တုိက္ႀကီးၿမိဳ႕နယ္က ရြာေလးတရြာမွာ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။
“က်မ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ က်မအသက္က ၂၃ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ က်မ အဲဒီတုန္းက အခု က်မ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့တဲ့ရြာကို အလုပ္သြားလုပ္ရင္း က်မ ေယာက်္ားနဲ႔ ေတြ႔ခဲ့တာ။ သူက ကၽြန္မထက္ အသက္ႀကီးတယ္။ က်မမွာ လိႈင္သာယာမွာ ရည္းစားရွိတယ္ေလ။ က်မအေဒၚကေနတဆင့္ ကမ္းလွမ္းလုိ႔ က်မအေမကလည္း တုိက္တြန္းလုိ႔ သူနဲ႔ က်မ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့တာပါ။ ခ်စ္လုိ႔ မဟုတ္ဘူး” လို႔ မဇာဇာေအာင္က ဆက္ေျပာသည္။
“ေရွးထံုးလည္း မပယ္နဲ႔၊ ေစ်းသံုးလည္း မႂကြယ္နဲ႔” ဆုိသည့္ စကားအတုိင္း မဇာဇာေအာင္တေယာက္ မိဘစကား နားေထာင္မိခဲ့ၿပီး အိမ္ေထာင္က်ခဲ့သူျဖစ္ေပမယ့္ သူမရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးကေတာ့ သာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးတခု မျဖစ္ခဲ့ဘဲ မ်က္ရည္နဲ႔သာ ေပးဆပ္ေနခဲ့ရေၾကာင္း သူမ ေနာက္ေၾကာင္းမ်ားက ေျပာျပေနေလသည္။
“သူက အရက္ေသာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္က်စက မဆုိးဘူး။ တႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ထိ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ။ စၿပီး အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္မေျပျဖစ္လာတာက အခု သမီးေလး ကိုယ္၀န္ ေမြးဖြားခါနီးမွာ စတာပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ အဲလုိ ျဖစ္သြားတယ္ဆုိတာေတာ့ က်မ မသိဘူး” လုိ႔ ေလာကကို ရင္မဆုိင္ခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ အားငယ္ေနသည့္ သဏၭာန္ေပၚေနတဲ့ မ်က္၀န္းတစံုကို ၾကမ္းျပင္ဆီ အၾကည့္ပို႕လႊတ္ထားရင္း ေျပာျပသည္။
ေယာက်္ားဆုိရင္ သူမ ေၾကာက္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနသည္။ ေယာက်္ားဆုိရင္ သူမ မယံုႏုိင္ေတာ့။ မယံုရဲေတာ့။ ေယာက်္ားေတြကို သူမ ေၾကာက္ေနမည္ဆုိသည္မွာလည္း သူမမွာ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြအျပည့္နဲ႔ ေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့ အိမ္တြင္းမ်က္ရည္ေတြက သက္ေသျပေနသည္။
“အဲဒီေန႔က သူ ျပန္လာတုန္း က်မက အိမ္မွာ ရွိမေနဘူး။ သူ႔မိဘအိမ္မွာ သြားေနတယ္။ ကေလးက အိပ္ေနလုိ႔ က်မလည္း အိမ္မျပန္လာေသးပဲ ေနေနတာ။ အဲဒီမွာ သူက ျပန္လာၿပီး က်မ မရွိေတာ့ ေဒါသထြက္ၿပီး က်မကို ဆဲဆုိတယ္။ သူ႔အေဖနဲ႔ ေပးစားတယ္။ အဲဒီေန႔က က်မ အ႐ိုက္ခံရတယ္။ က်မနားထဲက ေသြးေတြေတာင္ ထြက္က်လာတယ္။ က်မ နားမၾကားရေတာ့ဘူး” လုိ႔ မဇာဇာေအာင္က ဆက္ေျပာသည္။
က်ေနာ္တို႔ေနထုိင္ရာ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ မဇာဇာေအာင္ကဲ့သို႔ေသာ အမ်ိဳးသမီးေတြ အဘယ္မွ် အေရအတြက္ ရွိေနၿပီလဲ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲတပ္ဖြဲ႔ရဲ႕ ထုတ္ျပန္ခ်က္မွာေတာ့ တႏုိင္ငံလံုးအဆင့္ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္အတြင္း မုဒိမ္းမႈေပါင္း ၇၀၀ ေက်ာ္ ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး အသက္ ၁၆ ႏွစ္ေအာက္ ကေလးသူငယ္ မုဒိမ္းမႈ ၄၀၀ ေက်ာ္ ရွိေနသည္ကို ေလ့လာေတြ႔ရွိရသည္။
“အမ်ိဳးသမီးေတြကို ကာကြယ္တာဆုိတာထက္ လက္ရွိဥပေဒမွာလည္း အမ်ိဳးသမီးေတြကို အျပည့္အ၀ ကာကြယ္ေပးထားတဲ့ ဥပေဒေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ိဳးသမီးေတြကိုယ္တုိင္က ကိုယ့္မိသားစု ကိုယ့္အိမ္တြင္းမွာ အရာရာကို ငဲ့ကြက္ၿပီး ဥပေဒနဲ႔ ေျဖရွင္းမႈ နည္းေနတာရယ္ ပတ္၀န္းက်င္အျမင္မွာ အမ်ိဳးသမီးအၾကမ္းဖက္ခံရရင္ သူက ျဖစ္မွာေပါ့၊ ဘယ္လုိ ေနတာကို၊ ဘယ္လုိ ၀တ္တာကို စသျဖင့္ ေျပာၾကတာေတြရယ္ေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြ ႀကိတ္မွိတ္ ငိုေႂကြးေနရတာေတြ မ်ားတယ္” လုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပည္သူ႔ရဲတပ္ဖြဲ႔အရာရွိတဦးက ေျပာသည္။
မွန္ပါသည္။ အခုလုိ မဇာဇာေအာင္ကဲ့သို႕ေသာ အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္မႈေတြေၾကာင့္ တိတ္တဆိတ္ မ်က္ရည္ေတြကို အေဖာ္ျပဳေနရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေပါင္း မ်ားစြာရွိေနၾကပါလိမ့္မည္။ ဒီလုိ အျဖစ္ေတြေၾကာင့္ လူ႕ပတ္၀န္းက်င္ မၿငိမ္းခ်မ္းရျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း ပညာရွင္အခ်ိဳ႕က သံုးသပ္ေနၾကသည္။ အိမ္တြင္း မိသားစု အသိုက္အ၀န္းအတြင္း ပဋိပကၡေတြထဲ မိဘေတြဟာ သရုပ္ျပေတြလုိ ျဖစ္လာၿပီး သားသမီးေတြကပါ ျမင္ပါ၊ ၾကားပါ မ်ားလာျခင္းကေန အိမ္တြင္း အၾကမ္းဖက္မႈေတြဟာ သားသမီးေတြအတြက္ အေလ့အထေတြ ျဖစ္လာေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ဒါေတြကို က်ေနာ္တုိ႔ လူမႈပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘယ္လုိ ေဆာင္ရြက္ၾကမလဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ လူမႈပတ္၀န္းက်င္ဆီ ခ်ဥ္းကပ္ဖုိ႔ မျဖစ္မေန ေျဖရွင္းရမယ့္ ကိစၥရပ္အမ်ားအျပားမွာ အိမ္တြင္း မ်က္ရည္ေတြကိုပါ ႏွစ္သိမ့္ သုတ္ေပးဖုိ႔ လုိအပ္ေနၿပီဆုိတာ အထင္းသား ထင္သာျမင္သာ ကိစၥတရပ္အျဖစ္ ပါ၀င္လာေနၿပီ ျဖစ္သည္။
“က်မ သူနဲ႔ ျပန္ေပါင္းဖုိ႔ စိတ္ကူး လံုး၀ မရွိေတာ့ဘူး။ အခု က်မ ထြက္ေျပးလာတယ္။ က်မ သမီးေလးကိုလည္း ေခၚခဲ့တယ္။ သမီးေလးကလည္း ၃ ႏွစ္ခြဲရွိေနေတာ့ သိတတ္ေနၿပီ။ သူလည္း သူ႕အေဖကို ေၾကာက္ေနတယ္။ သူ႔အေဖဆီကို ျပန္သြားဖုိ႔ဆုိ အ႐ိုက္ခံရမွာေၾကာက္တယ္။ မျပန္ခ်င္ဘူးပဲ ေျပာေနတယ္။ ဒီေတာ့ က်မဘ၀ သမီးနဲ႔ အတူပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနေတာ့မယ္” ဟု မဇာဇာေအာင္က ဆက္ေျပာသည္။
အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာ အေျဖအရင္းအျမစ္မသိဘဲ တဖက္သတ္ အႏုိင္က်င့္ေနသည့္ အိမ္တြင္းကိစၥရပ္ေတြ ၿငိမ္းခ်မ္းမွ လူမႈပတ္၀န္းက်င္ ၿငိမ္းခ်မ္းမည္ ျဖစ္သည္။ ယခင္ကတည္းက တရားဥပေဒေတြ ရွိေနေပမယ့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၏ ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ေနမႈေတြေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးအမ်ားစုအေနျဖင့္ တိတ္တဆိတ္ ႀကိတ္ငိုေနတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကိုသာ အေဖာ္ျပဳေနခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယေန႔ေခတ္အေျခအေနတြင္ အမ်ိဳးသမီးထုအတြက္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားလည္း မ်ားစြာ ေပၚေပါက္လာေနၿပီျဖစ္သည္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကိုယ္တုိင္က အမ်ိဳးသမီး၊ အမ်ိဳးသားဆုိသည့္ အယူအဆစြဲမ်ားကို ခြာခ်ၿပီး လူတေယာက္၏ ရရွိႏုိင္မည့္ အခြင့္အေရးမ်ားကို ေတာင္းဆုိႏုိင္ရန္လည္း အဖြဲ႔အစည္းေတြက အသိပညာေပးမႈေတြ ေဆာင္ရြက္ေနၾကသည္။
“အဲဒီလုိ အၾကမ္းဖက္နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ အၾကမ္းဖက္ျခင္း ခံေနရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ကာကြယ္ဖုိ႔ အခုဆုိရင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအေပၚ အၾကမ္းဖက္မႈ တားဆီးကာကြယ္ေရး ဥပေဒကို ေရးဆြဲႏုိင္ခဲ့ၿပီး ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ အစိုးရအဖြဲ႔ကို တင္ျပဖုိ႔နဲ႔ လႊတ္ေတာ္ကို တင္ျပဖို႔ မၾကာခင္ ျပဳလုပ္သြားမယ္”လုိ႔ လူမႈ၀န္ထမ္းဦးစီးဌာန အမ်ိဳးသမီးမ်ား ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးဌာနခြဲ ညႊန္ၾကားေရးမႉး ေဒၚေနာ္သ၀ါး က ဆုိသည္။
သို႔ေသာ္ မည္သို႔ပင္ ဥပေဒမ်ား ျပ႒ာန္းေရးဆြဲေစမူလည္း လုိက္နာရမည္က အမ်ိဳးသမီးမ်ားကိုယ္တုိင္၊ အမ်ိဳးသားမ်ားကိုယ္တုိင္အေပၚမွာသာ အဓိက မူတည္ေနသည္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ား အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္ခံရမႈ ေလ်ာ့နည္းေရးအတြက္ ဥပေဒက နာမည္တစ္ခုအျဖစ္သာ တေနရာက တာ၀န္ယူေပးႏုိင္ပါလိမ့္မည္ဟု သံုးသပ္သူမ်ားလည္း ရွိေနသည္။
ပန္းခင္းထဲက ပန္းပြင့္ကေလးေတြ တိတ္ကေလး ပိုးကိုက္ခံေနရသည္။ ငိုေႂကြးေနရသည္။ ညွိဳးႏြမ္းေနသည္။ ပန္းပြင့္ကေလးတပြင့္ျဖစ္တဲ့ မဇာဇာေအာင္။ အဖူးအငံုေလးျဖစ္တဲ့ သူမရဲ႕ ၃ ႏွစ္ခြဲအရြယ္ သမီးငယ္ေလး ……. ။
မဇာဇာေအာင္ကဲ့သို႔ ပန္းပြင့္ေလးေတြ လွပေနၿပီး ဥယ်ာဥ္ႀကီးတခုလံုး ေမြးပ်ံ႕ေနဖုိ႔ ပန္းတခင္း၊ ဥယ်ာဥ္တခုမွာ မဟုတ္ဘဲ လက္ေတြ႕႔လူမႈ ပတ္၀န္းက်င္မွာပင္ ဥယ်ာဥ္မႉးေကာင္းမ်ား အထူး လုိအပ္ေနၿပီဆုိတာ ………… ။
မင္းရဲစစ္ႏုိင္
