မႏၱေလးမွာ ဇြန္ ၃၀ က အဆင့္ျမင့္ မဂၤလာေစ်း ေစ်းသူေစ်းသား လူ ၂၀၀ ေလာက္က ဆႏၵျပၾကတယ္။ သူတို႔ဆႏၵျပ ေႂကြးေၾကာ္သံထဲမွာ မႏၱေလးၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ကို အလိုမရွိဘူး ဆိုတာလည္း ပါတယ္။ ျပည္သူ႔ဆႏၵ၊ ေစ်းသူေစ်းသားေတြရဲ႕ ဆႏၵကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈလို႔လို႔လည္း ေျပာၾကတယ္။
မဂၤလာေစ်း မီးေလာင္တာက မတ္လ ၂၂ ရက္ကတည္းက။ အဲဒီတုန္းကတည္းကစၿပီး မႏၱေလးစည္ပင္သာယာန႔ဲ ေစ်းသူေစ်းသားေတြ၊ အထူးသျဖင့္ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္နဲ႔ ေစ်းသူေစ်းသားေတြ သေဘာထား ကြဲလြဲေနၾကတာေပါ့။ ဒီမီးေလာင္ခံရတဲ့ေစ်းကို စည္ပင္ဘက္က အသစ္ တည္ေဆာက္မယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ေစ်းသူေစ်းသားအခ်ဳိ႕က အႀကီးစားျပဳျပင္မြမ္းမံတာကိုပဲ လိုလားၾကတယ္ေပါ့။ အသစ္တည္ေဆာက္လိုသူေတြလည္း ရွိၾကပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ႏွစ္ႀကိမ္သံုးႀကိမ္ ေတြ႔ဆံုေနၾကေပမယ့္ ေျပလည္မႈမရတဲ့အျပင္ ပိုလို႔ေတာင္ ျပင္းထန္လာၾကတာက အခု ဆႏၵျပၾကတဲ့အထိပဲ ဆိုပါေတာ့။ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ကို မႏွစ္သက္တာက ဒီကိစၥေၾကာင့္တင္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္သူ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ပါလို႔ အမည္သိလိုက္ရကတည္းက မႏၱေလးသားေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ တႏု႔ံႏု႔ံနဲ႔။ လူတိုင္းလည္း ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာေပါ့ေလ။
ကနဦး မႏၱေလးမွာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ အမည္စာရင္းထြက္လာေတာ့ ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္လို႔ သိလိုက္ရတာကို သိပ္ရင္မခုန္ၾကဘူး။ အမ်ားက ထင္ေၾကး ေပးထားသလို ျဖစ္ေနတာကိုး။ ဒါေပမယ့္ ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္က အဆိုတင္သြင္းမယ့္ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္အမည္စာရင္းကိုေတာ့ အေတာ္ေလးကို စိတ္၀င္စားၾကတယ္။ သူေလာ ငါေလာန႔ဲ။ ပါတီ၀င္တည္းကပဲ ျဖစ္မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ပါတီျပင္ပ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုေတြထဲကပဲ ျဖစ္မလားနဲ႔ ထင္ေၾကးေတြနဲ႔ ေကာက္ခ်က္ဆြဲၾကည့္ၾကတယ္။ တကယ္တန္းလည္း အမည္စာရင္းထြက္လာေရာ မႏၱေလးၿမိဳ႕ခံေတြ “ဟင္” “ဟာ” နဲ႔ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။
မႏၱေလးအတြက္ ေပးဆပ္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ သမိုင္းမွတ္တိုင္ တတုိင္မွ မစိုက္ထူဘူးတဲ့သူ အျဖစ္တမ်ဳိး၊ ေဒါက္တာရဲလြင္ဆိုတာ လူနာေတြကို မ်က္စိကုသေပးတဲ့ေနရာမွာ အေျပာၾကမ္း၊ အေတာင္းၾကမ္း၊ အေဟာက္ၾကမ္းတဲ့သူလို႔ နာမည္ထြက္ေနတာက တေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ ပါတီ၀င္လည္း မဟုတ္၊ ႏုိင္ငံေရးအျမင္လည္း မရွိတဲ့သူလို႔ မွတ္ခ်က္ေတြ တသီႀကီးေပးၾကတယ္။
မႏၱေလးကို အားလံုးထက္ ပိုၿပီး ေကာင္းေစခ်င္တာ၊ မႏၱေလးအတြက္ အင္တိုက္အားတိုက္ အလုပ္လုပ္ေပးမယ့္သူမ်ဳိးကို လိုလားေတာင့္တမႈ ျပင္းထန္ေနၾကတဲ့ မန္းသားေတြမို႔ လက္ေတြ႔ျဖစ္စဥ္ေတြအေပၚမွာ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ၾကတာလည္း ပါတယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီလို အေကာင္းဆံုး ဆိုတာေတြကိုပဲ ျဖစ္ခ်င္ၾကတဲ့ မန္းသားေတြအဖို႔ကေတာ့ မႏၱေလးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မေကာင္းသတင္းေလးမ်ား သဲ့သဲ့ၾကားရရင္ကို ႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရ၊ အားမလိုအားမရနဲ႔ ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ေနတတ္ၾကတာပါပဲ။
လူတိုင္းမွာေတာ့ အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ဆိုတာ ရွိစၿမဲပါပဲ။ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့သူရယ္လို႔ မရွိစေလာက္ ရွားပါးတဲ့ေခတ္ႀကီးပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္းတာေလးေတြကိုပဲ ျဖည့္ေတြးၿပီး ၾကည့္ ၾကည့္ရေအာင္ပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ မႏၱေလး ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ႀကီးဟာ ႐ုိးဂုဏ္ရွိတယ္ ဆိုတာကေတာ့ ေပၚလြင္ပါတယ္။
သူ႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္၀င္ေငြက အခု အစိုးရေပးထားတဲ့ တလ၀င္ေငြေလာက္ ရွိေနတာကိုေတာင္ စြန္႔လႊတ္ခဲ့၊ တသက္လံုး ဆည္းပူးခဲ့တဲ့ ပညာရပ္နဲ႔ ကုသေရးေတြကို ထားပစ္ခဲ့ၿပီး တခ်က္မွားတာနဲ႔ အျပတ္၀ိုင္းႏႊာၾကမယ့္ ေနရာကို ေရာက္လာရတာ။ ဒီလိုလူက မသမာတဲ့နည္းနဲ႔ ရတဲ့ေငြ၊ ငိုစားရယ္စားေငြကို လက္ခံမတဲ့လား၊ လာဘ္ေငြအျဖစ္ ယူမတဲ့လား။ ဒီလိုလူကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ လာဘ္စားမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာလို႔ ရပါတယ္။ သူ႔လက္ေအာက္မွာ ရွိေနတဲ့ အခ်ဳိ႕ေသာ အက်င့္ပ်က္ျခစား ၀န္ထမ္းေတြအေပၚမွာ ကိုင္တြယ္ပံု ကိုင္တြယ္နည္း၊ ေျဖရွင္းပံု ေျဖရွင္းနည္းနဲ႔ လုပ္ငန္းကၽြမ္းက်င္မႈကိုပဲ ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ လိုမယ္ထင္ပါတယ္။
ကဲ… ဒီကေန႔ မႏၱေလးကိုၾကည့္..........
အရင္တုန္းကဆိုရင္ ေလးလမ္းသြားဆိုတာ သိပ္မရွိဘူး။ အခုေတာ့ လမ္းၾကားရယ္လို႔ေတာင္ သိပ္မရွိေတာ့၊ လမ္းမက်ယ္ႀကီးေတြခ်ည္း ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ လမ္းမႀကီးေတြေပၚ ဆိုင္ကယ္မ်ား ေမာင္းလိုက္ရင္ ေ၀ါကနဲ၊ ေလွ်ာကနဲ။ ၿပိဳင္ကားေတြမ်ား ေမာင္းလိုက္ၾကၿပီလားဆို ကားကသာ အိမ္တံခါးေပါက္ ေရာက္သြားမယ္၊ အသံက လမ္းမထက္ က်န္ေနခဲ့တုန္း။
အရင္က ၈၄ လမ္းမႀကီးဆိုတာ ကားေတြ အထပ္ထပ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ ေရွာင္လို႔ကြင္းလို႔ မရ၊ ကားေတြကို ေရွာင္ရင္း လူေတြက လမ္းမေတြေပၚက တက္ေလွ်ာက္ရနဲ႔။ လူသြားလူလာက်ဲ သိပ္မရွိတဲ့ ေစ်းခ်ဳိ ခံုးေက်ာ္တံတားက ကန္႔လန္႔ခံေနေသးတယ္။ အခုဆိုရင္ ၈၄ လမ္းမႀကီးမွာ သြားရလာရတာ အဆင္ေျပတယ္။ ခံုးေက်ာ္လည္းမရွိေတာ့ လမ္းက ပိုက်ယ္သြားတယ္။
ဘူတာႀကီး ခံုးေက်ာ္ ျဖတ္သန္းခ ေကာက္ခံတာလည္း ရပ္လိုက္ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အေပၚမွာေတာ့ ေကာက္ေနတုန္းပဲတဲ့။ ကြမ္းယာစီမံခ်က္ေၾကာင့္ လမ္းေပၚ ကြမ္းေထြးတာေတြေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေလ်ာ့သြားၿပီ။ ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႔ ဆြဲႀကိဳးျဖတ္ လုယက္မႈေတြလည္း နည္းသြားၿပီ။ တလုံး၊ ႏွစ္လံုး၊ သံုးလံုးေတြလည္း ေပ်ာက္သေလာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ ေရဆိုးေျမာင္းေတြကို ျပန္လည္ျပဳျပင္ေနတာလည္း ျမင္ေနရတယ္။
အရင္က ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တို႔၊ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္တို႔ဆိုတာ မီဒီယာေတြေတြ႔ဆံုဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ခက္ခဲတာ။ ဟိုလိုေရွာင္ထြက္၊ ဒီလိုေရွာင္ထြက္နဲ႔၊ အင္တာဗ်ဴးရဖို႔ဆိုတာ ေကာင္းကင္က က်လာတဲ့အပ္ကို ဖမ္းရသလိုပဲ။ အခုၾကည့္..... မႏၱေလးနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ မီဒီယာေတြနဲ႔ေတြ႔ၿပီး ေျပာတယ္၊ ေဆြးေႏြးတယ္၊ အႀကံဉာဏ္ေတြလည္း ရယူတယ္။ မီဒီယာေတြ႔ဆံုပြဲ လုပ္ေပးပါဆိုလည္း လုပ္ေပးတာပါပဲ။ ေမးခ်င္တာေတြအားလံုးလည္း ေမးခြင့္ရၾကတယ္။ မီဒီယာေတြကို ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က ေငါက္တယ္ဆိုတာကေတာ့ နည္းနည္းလြန္တာေပါ့။
ဘာပဲေျပာေျပာပါ....... ျပည္သူလူထုက ယံုၾကည္လို႔ တင္ထားတဲ့ ကိုယ့္အစိုးရပဲ။ ရက္ပိုင္းေလာက္ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ အျပစ္ေတြခ်ည္းပဲ ေျပာမေနဘဲနဲ႔ မွားေနတာေတြ႔ရင္ ေထာက္ျပေျပာဆို၊ အိုးတလုံးကို အိုးသည္က ပံုသြင္းသလို အေကာင္းေတြခ်ည္းျဖစ္ဖို႔ ျပည္သူက အစိုးရကို ထိန္းညႇိေပါ့။ အလုပ္လုပ္တဲ့သူဆိုတာ အမွားေတြလည္း ရွိမွာပါပဲ။ အမွားနည္းႏုိင္သမွ် နည္းၿပီး အေကာင္းေတြခ်ည္း ျဖစ္လာေအာင္၊ ျပည္သူေတြ ယံုၾကည္လက္ခံလာေအာင္ ျပည္သူကပဲ ေစာင့္ၾကည့္ေျပာဆို ေစခိုင္းၾကေပါ့။
သူတို႔ေတြ တကယ္အလုပ္လုပ္ေနၾကတယ္ ဆုိတာကေတာ့ လက္ေတြ႔ ျမင္ေတြ႔ ေနၾကတာပါပဲ။ သူမ်ားတိုင္းေဒသေတြေလာက္ ကိုယ့္မႏၱေလးက ေရွ႕မေရာက္နုိင္တာကိုေတာ့ နားလည္ေပးရမယ္ ထင္ပါတယ္။
ကဲ… အေကာင္းေတြပဲ ေရြးေျပာမယ္လို႔ ေျပာထားတဲ့အတြက္ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေလး ေတြကိုပဲ ထုတ္ႏုတ္ထားတာပါ။ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္အေနနဲ႔ လုပ္စရာေတြက မ်ားမွမ်ားပါပဲ။ ၆၈ လမ္းနဲ႔ ၃၂ လမ္းက ေလးလမ္းသြားျဖစ္ေနၿပီိ၊ ဒါေပမယ့္ ဟိုဘက္သည္ဘက္ ႏွစ္လမ္းက ကားေတြ အခ်ိန္ျပည့္ အစီအရီရပ္ထားလို႔ ႏွစ္လမ္းပဲ သြားရေနပါတယ္။ လမ္း ၈၀ က်ဳံးလမ္းတေလွ်ာက္ ပလက္ေဖာင္းမွာ ေစ်းဆိုင္ေတြက ကိုယ္စီကိုယ္င ေနရာယူထားလို႔ လမ္းေပ်ာက္ေနပါတယ္။ လမ္း ၈၀ နဲ႔ ၂၆ ေထာင့္မွာ ကေလးငယ္ေလးေတြကို ေပြ႔ပိုက္ၿပီး လက္၀ါးျဖန္႔ ေတာင္းခံေနတဲ့ ကေလးေတြ၊ လူႀကီးေတြလည္း တိုးလာေနပါတယ္။ အသံခ်ဲ႕စက္ေတြကို မိုင္ကုန္ဖြင့္ၿပီး ဆရာေတာ္ေတြရဲ႕ အသံမစဲ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္တာက မစေသး၊ ေဂါပက လူႀကီးမင္းေတြရဲ႕ မိုင္ကုန္ဟဲတာေတြကလည္း နားမခံသာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ လူနာမပါဘဲနဲ႔ အခ်က္ျပမီးေတြ ဆက္တိုက္ဖြင့္ၿပီး က်ံဳးပတ္လည္ ကားေမာင္းၿပိဳင္ေနတဲ့ အခ်ဳိ႕ေသာ နာမႈကားေတြနဲ႔လည္း ႀကံဳေနရပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ လုပ္ေဆာင္စရာေတြက အမ်ားႀကီးရွိေနေသးတဲ့အတြက္ အေကာင္းေတြပဲ ျဖည့္ေတြးေပးေနသလို အစိုးရဘက္ကလည္း လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ အရာေတြကို အေကာင္းဆံုး ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ဖို႔ပဲ လိုအပ္ပါေတာ့တယ္။
သင္းသင္းေသာ္
