စနစ္တခုမွ စနစ္တခုသို႔ ေျပာင္းလဲဖို႔ လႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ျဖစ္ေစ၊ စစ္ပြဲမ်ားရပ္ဆိုင္းကာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ဖို႔ျဖစ္ေစ ထိုျဖစ္စဥ္မ်ားကို လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ၾကရာတြင္ ႏွစ္ဘက္ေသာ အင္အားစုမ်ား၏ စိတ္သေဘာထားမွာ အေရးႀကီးေလသည္။ ႏုိင္ငံတကာရွိ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ားကို တည္ေဆာက္ရာတြင္ အစိုးရႏွင့္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစုတို႔ၾကား တဘက္ႏွင့္တဘက္ အေလွ်ာ့အတင္း၊ အေပးအယူလုပ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါသည္။ နီေပါႏုိင္ငံတြင္ ေမာ္ဝါဒီေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားျဖစ္ေသာ နီေပါကြန္ျမဴနစ္ပါတီႏွင့္ အစိုးရတို႔ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးရာတြင္ အဓိကဦးတည္သည့္ အေၾကာင္းအရာမွာ နီေပါတြင္ ဘုရင္စနစ္ဖယ္ရွားေရး ျဖစ္၏။ ႏွစ္ဘက္စလံုးက ထိုမူကို အေက်အလည္ သေဘာတူၿပီးသည့္အခါတြင္ ထိုေဆြးေႏြးပြဲမွာ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ျမင္သြားသည္။ ေမာ္ဝါဒီမ်ားမွာ သူတို႔ေဒသတြင္ လက္နက္ကိုင္ကာ သီးသန္႔ေနထိုင္ျခင္း မရွိေပ။ သူတို႔လက္နက္မ်ားကို ကုလသမဂၢ၏ ထိန္းခ်ဳပ္မႈျဖင့္ အစိုးရထံ လက္နက္အပ္ခဲ့ေလသည္။ သူတို႔၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ႏုိင္ေရး၊ သူတို႔ပါတီကို အသိအမွတ္ျပဳေရးႏွင့္ ဘုရင္စနစ္ ပယ္ဖ်က္ေရးသာ ျဖစ္ေလသည္။ အစိုးရမွာလည္း လူႀကီးလူေကာင္း ပီသဖို႔၊ ကတိတည္ဖို႔ အေရးႀကီးေလသည္။ လက္တင္အေမရိကႏုိင္ငံမ်ားတြင္လည္း ဘံုသေဘာတူညီခ်က္ ခ်ၿပီးသည့္ေနာက္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ႏုိင္ခဲ့ၾကေလသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ဆန္႔က်င္ဘက္ အဖြဲ႔အစည္း ၂ ခုၾကား တဘက္ႏွင့္တဘက္ အေလွ်ာ့အတင္း လံုးဝမရွိဘဲ သူတို႔မူကိုသာ စြဲကိုင္ထားမည္။ သူတုိ႔သာ အာဏာရရမည္ဟု အာဏာကို လံုးဝ လက္မလႊတ္ဘဲ တဘက္ကိုလည္း အေလွ်ာ့မေပးဘဲ သူတို႔မူကို လက္ခံမွသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျပဳလုပ္မည္ဟု ပါးစပ္ကသာ ေျပာေနလွ်င္ ထိုေတြ႔ဆံုမႈမွာ လံုးဝေအာင္ျမင္မည္ မဟုတ္ေပ။

ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး အေျခအေနကို ဆန္းစစ္ဖို႔ လိုလာေပၿပီ။ အထူးသျဖင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဦးေဆာင္ေသာ အတုိက္အခံ အင္အားစုႏွင့္ ယခင္စစ္အစိုးရ၊ ယခု သမၼတဦးသိန္းစိန္ ဦးေဆာင္ေသာ အစိုးရသစ္တို႔ၾကား ျမန္မာႏုိင္ငံ အေျပာင္းအလဲကို ေဖာ္ေဆာင္ဖို႔အတြက္ ခိုင္မာတိက်ေသာ ေတြ႔ဆံုပြဲ မရွိေသးေပ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အက်ယ္ခ်ဳပ္က လြတ္လာကာစက ဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ ၁ နာရီေက်ာ္ၾကာ ေတြ႔ဆံုခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဘာေတြေျပာၾက၊ ဘာေတြေဆြးေႏြးၾကသလဲ မသိရ။ ထူးျခားသည္မွာ ဦးသိန္းစိန္၏ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ပံုမ်ား ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္သာ ထူးျခားခ်က္ရွိသည္ဟု ေျပာရေပမည္။ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးသည့္ေနာက္ အင္အားအေကာင္းဆံုး တပါတီတည္းျဖစ္သည့္ ျပည္ခုိင္ၿဖိဳးပါတီသည္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ႀကိဳတင္မဲ အမ်ားအျပားႏွင့္ အာဏာဆိုေသာ ပန္းကို ဝင္သြားေလသည္။ ယခင္စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား ေခါင္းေဆာင္ေသာ စစ္အစိုးရ၏ လ်ာထားခ်က္အတုိင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ဦးသိန္းစိန္ သမၼတျဖစ္လာသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း သူရဦးေရႊမန္းမွာလည္း ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ ျဖစ္လာ၏။ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ဦးခင္ေအာင္ျမင့္ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ ျဖစ္လာသည္။ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ဦးတင္ေအး ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ဥကၠ႒ ျဖစ္လာသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္း အသီးသီးမွာ အစိုးရဝန္ႀကီးမ်ား ျဖစ္လာသလို တုိင္းေဒသႀကီးမ်ား၊ ျပည္နယ္မ်ားတြင္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္မ်ားအျဖစ္ တာဝန္ဆက္ယူၾကေလသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ဗဟိုႏွင့္ ျပည္နယ္တုိင္းတို႔ အာဏာမွ်ယူလိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ အရပ္ဝတ္အစိုးရ ဆိုသည္မွာလည္း ယူနီေဖာင္းခၽြတ္၊ ေတာင္ရွည္ဝတ္၊ ေခါင္းေပါင္းေပါင္းကာ အစိုးရဌာနမ်ား၊ လႊတ္ေတာ္မ်ားတြင္ ေနရာယူလိုက္ျခင္းသည္သာ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေစသည္ဟု ေၾကညာလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုသုိ႔ အေျပာင္းအလဲတခု ျဖစ္ေပၚေစသည္မွာ အတုိက္အခံ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ လက္နက္ကိုင္အင္အားစုမ်ား အေခ်အတင္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးၿပီး တုိင္းျပည္ကို ၂ ဘက္ သေဘာတူညီခ်က္မ်ားျဖင့္ ေျပာင္းလဲလိုက္ျခင္း မဟုတ္ေပ။ အစိုးရက မိမိအစီအစဥ္ႏွင့္ မိမိ ေျပာင္းလဲလိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္မွေန ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ေျပာင္းလဲလိုက္ျခင္း မဟုတ္ေပ။ ထုိအေျပာင္းအလဲသည္ စစ္အာဏာရွင္ေဟာင္းမ်ားႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္သစ္မ်ားအတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ စီးပြားေရး အက်ိဳးအျမတ္မ်ားကို ဆက္လက္ အကာအကြယ္ေပးေသာ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေလသည္။

ထိုအခါ စစ္အစိုးရက ေျပာင္းလဲေပးလိုက္သည့္ အေျပာင္းအလဲေပၚတြင္ မူတည္ကာ က်န္အင္အားစုမ်ားကလည္း ထိုမူအတုိင္း က်င့္သံုးလာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကမာၻတြင္ ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေျပာင္းလဲသြားေသာ ႏုိင္ငံမ်ားရွိသည္။ အထူးသျဖင့္ စစ္အာဏာရွင္မ်ား၊ လူျဖဴလူမည္း ခြဲျခားေသာ လူျဖဴအစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ျပည္သူမ်ားကို ဖက္ဆစ္ဆန္ဆန္ ျပဳမူခဲ့ၾကသည္။ ဒီမုိကေရစီရေအာင္ ျပည္သူလူထုကလည္း က်ားကုတ္က်ားခဲ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကပါသည္။ ဥပမာ ေတာင္အာဖရိကႏုိင္ငံဆိုပါစို႔၊ ေတာင္အာဖရိကတြင္ လက္တဆုပ္စာ လူျဖဴမ်ားက စစ္တပ္၊ ရဲႏွင့္ လက္နက္ကိုင္အင္အားမ်ား တည္ေဆာက္ၿပီးေနာက္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာရိွေသာ လူမည္းမ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္ထားေလသည္။ လူမည္းမ်ားကို တိရစာၦန္သဖြယ္ ခြဲျခားဆက္ဆံထားေလသည္။ လူမည္းမ်ားက သပိတ္ေမွာက္လာ၊ ဆႏၵျပလာ၊ ဆန္႔က်င္လာလွ်င္ အစုအၿပဳံလုိက္ ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္သတ္ေလသည္။ ထိုင္ခံုတခုံတြင္ လူျဖဴႏွင့္ အတူမထိုင္ရ။ ဘတ္စ္ကားတြင္ လူျဖဴႏွင့္ အတူမစီးရ။ စားေသာက္ဆိုင္မ်ားတြင္လည္း လူျဖဴႏွင့္ အတူမစားရ။ စစ္တပ္တြင္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား၊ ဗုိလ္မ်ားအားလံုးမွာ လူျဖဴမ်ားခ်ည္းျဖစ္၏။ ထိုအေျခအေနကို ေျပာင္းလဲဖို႔ လူမည္းႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား၊ လူမည္းပညာတတ္မ်ားက ႀကိဳးစားလာၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ နယ္လ္ဆင္မင္ဒဲလားျဖစ္၏။ သူသည္ ပညာတတ္ ေရွ႕ေနတေယာက္ ျဖစ္သည္။ အာဖရိက အမ်ိဳးသားကြန္ဂရက္ပါတီတြင္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာ၏။ ေတာင္အာဖရိကတြင္ လူျဖဴမ်ား၏ မတရားအုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွ ႐ုန္းထြက္ဖို႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ေသာ ပါတီမ်ားတြင္ တခုအပါအဝင္မွာ ေတာင္အာဖရိက ကြန္ျမဴနစ္ပါတီျဖစ္သည္။ ဒုတိယကမာၻစစ္ကတည္းက ကြန္ျမဴနစ္ပါတီသည္ ဖက္ဆစ္တို႔ကို တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့သလို ယခု လူျဖဴမ်ား၏ ဖိနွိပ္မႈကိုလည္း ေအအန္စီပါတီထဲ ဝင္ေရာက္ပတ္သက္ကာ တုိက္ပဲြဝင္ခဲ့ေလသည္။ မင္ဒဲလားလက္ေအာက္သို႔ ဝင္ကာ လူမည္းမ်ား၏ ကံၾကမၼာကို လူမည္းမ်ားသာ ဆံုးျဖတ္ခြင့္မူျဖင့္ တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့ရာ မင္ဒဲလားမွာ ဖမ္းဆီးခံရကာ ေထာင္ထဲတြင္ ၂၇ ႏွစ္ ေနခဲ့ရသည္။ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအျဖစ္ ေရာ္ဘင္ကၽြန္းသို႔ ပို႔ခဲ့ၾက၏။ (ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ စစ္အစိုးရက ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားကို ကိုကိုးကၽြန္းပို႔ကာ ဖိႏွိပ္ညႇဥ္းပန္းသကဲ့သို႔ပင္)

မင္ဒဲလားကို ေထာင္ထဲခ်ထားသည့္တုိင္ ေအအန္စီပါတီဝင္မ်ားႏွင့္ အသားအေရာင္ခဲြျခားမႈ ဆန္႔က်င္ေရး လူမည္းအမ်ိဳးသားတို႔သည္ လူျဖဴအစုိးရကို ဘက္ေပါင္းစံုမွ ပါဝင္တုိက္ခုိက္ခဲ့ၾကသည္။ ေအအန္စီသည္ အၾကမ္းဖက္တိုက္ခိုက္မႈမ်ားကိုပင္ လုပ္သည္ဟု အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားက စြပ္စြဲခဲ့ၾကသည္။ ပရီတိုးရီးယား၊ ကိတ္ေတာင္း စေသာ ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားတြင္ ဗံုးခြဲမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။ လူအေသအေပ်ာက္လည္း ရွိသည္။ လူျဖဴအစိုးရက ေအအန္စီပါတီ၏ လက္ခ်က္ဟု စြပ္စဲြ၏။ အေမရိကန္အစိုးရက ေအအန္စီကို အၾကမ္းဖက္အဖြဲ႔အစည္းဟူ၍ပင္ သတ္မွတ္ခဲ့သည္။ နယ္လ္ဆင္မင္ဒဲလားကိုလည္း အၾကမ္းဖက္သမားဟု သတ္မွတ္ခဲ့ေလသည္။  မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေအအန္စီႏွင့္ လူမည္းမ်ားသည္ လူျဖဴအစိုးရတပ္မ်ားကို လက္နက္ကိုင္ တုိက္ခိုက္ခဲ့ၾကသည္။ ေအအန္စီပါတီသည္ ေျမေအာက္ပါတီအျဖစ္ လူျဖဴအစိုးရ အက်ပ္ေတြ႔ေအာင္ လႈပ္ရွားခဲ့ၾကသလို ကုလသမဂၢကေရာ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားကပါ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈမ်ား ျပဳလုပ္လာသည္။ အေမရိကန္အပါအဝင္ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားက ေတာင္အာဖရိကတြင္ ရင္းနွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ား မလုပ္ရဟု ပိတ္ဆို႔ခဲ့ေလသည္။ လူျဖဴအစိုးရမွာ အာဏာႏွင့္လက္နက္ ရွိေသာ္လည္း ျပည္သူမ်ား၏ ေထာက္ခံမႈ လံုးဝမရခဲ့ေပ။ အျဖဴႏွင့္အမည္း တုိက္ပြဲျဖစ္ေနသည္မွာ လူမ်ိဳးတစုႏွင့္တစု တုိက္ပြဲျဖစ္ေနသလိုပင္ ေတာင္အာဖရိက လူမည္းတို႔က လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ တုိက္ပြဲဝင္၊ ျပတ္ျပတ္သားသား ခုခံတုိက္ခိုက္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေစ့စပ္ေရးစားပြဲဝုိင္း ေရာက္ရွိလာေလသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္း အေျပာင္းအလဲလည္း ပါ၏။ ပထမ ဝီဒဗလ်ဴဘိုသာ အုပ္ခ်ဳပ္စဥ္က လူမည္းတို႔ႏွင့္ ေစ့စပ္ညိႇႏႈိင္းဖို႔ စိတ္ကူး လံုးဝမရွိခဲ့ေပ။ လူမည္း ၁ သန္း ေသခ်င္ေသပါေစ၊ လူမည္းတို႔လက္ထဲ အာဏာတဖဲ့မွ် မေပးဟု ရက္စက္စြာ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေသာ သမၼတျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဘိုသာေနာက္ တက္လာေသာ သမၼတ အက္ဖ္ဒဗလ်ဴဒီကလပ္ လက္ထက္တြင္ ေတာင္အာဖရိက၏ သမိုင္းမွာ အေကြ႔အေျပာင္း ျဖစ္သြားရေတာ့သည္။ ေစ့စပ္ညိႇႏႈိင္းေရးသမား၊ တုိင္းျပည္၏ အနာဂတ္ကုိ ေရရွည္ျမင္ႏုိင္ေသာ ႏုိင္ငံေရးသမား တက္လာျခင္းႏွင့္ တဘက္အင္အားစု အင္အားေတာင့္တင္းလာျခင္းႏွင့္လည္း ဆိုင္သည္။ ေအအန္စီပါတီႏွင့္ ေတာင္အာဖရိက လူမည္းျပည္သူတို႔မွာ သူတို႔လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တန္ဖိုးမည္မွ်ေပးရသည္ျဖစ္ေစ ပန္းတုိင္ေရာက္ေအာင္ တုိက္ပြဲဝင္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ရွိသည္။ တုိက္ပဲြတုိင္းတြင္ ထုိပိုင္းျဖတ္ခ်က္မွာ အေရးႀကီးပါသည္။

ေတာင္အာဖရိကတြင္ ရဲရင့္ျပတ္သားေသာ ေခါင္းေဆာင္မႈႏွင့္ ပိုင္းျဖတ္ခ်က္ရွိေသာ ျပည္သူမ်ားေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုး ၂၇ ႏွစ္ၾကာ အဖမ္းခံထားရေသာ နယ္လ္ဆင္မင္ဒဲလားကို ေထာင္မွလႊတ္ေပးလိုက္ရကာ အေျပာင္းအလဲတခုအတြက္ ေစ့စပ္ညိႇႏႈိင္းခဲ့ၾကေလသည္။ အဓိက ရည္မွန္းခ်က္မွာ အသားအေရာင္ခြဲျခားမႈ ဖ်က္သိမ္းျခင္းျဖစ္သည္။ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပြဲတခုတြင္ အေရးႀကီးေသာ ဦးတည္ခ်က္ကို အဓိက ေဆြးေႏြးဖို႔ လုိပါသည္။ နီေပါတြင္ ဘုရင္စနစ္ဖ်က္သိမ္းေရးမွာ အဓိကဦးတည္ခ်က္ျဖစ္သလို ေတာင္အာဖရိကတြင္မူ အသားအေရာင္ ခဲြျခားမႈ ဖ်က္သိမ္းေပးေရး ျဖစ္ပါသည္။ ထိုရည္မွန္းခ်က္သည္ တရားမွ်တသလို ကမာၻေပၚတြင္လည္း အသားအေရာင္ ခြဲျခားမႈစနစ္ ပေပ်ာက္သြားသည္မွာ ၾကာၿပီ။ ထိုစနစ္ကို အသက္သြင္းေနသည့္ ေတာင္အာဖရိက လူျဖဴမ်ားအဖို႔ ကမာၻက လက္မခံေတာ့ေသာ အသားအေရာင္ခဲြျခားမႈေၾကာင့္ သူတို႔ အထီးက်န္ျဖစ္သထက္ ျဖစ္လာသျဖင့္ ေျပာင္းလဲဖို႔ ဖန္တီးေပးရေတာ့သည္။

ေအအန္စီပါတီကို ေတာင္အာဖရိက အစိုးရက မတရားသင္းအျဖစ္မွ ႐ုပ္သိမ္းေပးရသည္။ ေအအန္စီပါတီကလည္း လက္နက္ကိုင္တုိက္ခိုက္မႈမ်ား၊ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား မျပဳလုပ္ဖို႔ တာဝန္ယူရသည္။ ေတာင္အာဖရိက ႏုိင္ငံသားမ်ားအျဖစ္ အဆင့္အတန္းမခြဲ၊ အသားအေရာင္မခြဲ၊  ကန္႔သတ္မႈမရွိဘဲ အတူတကြ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ တခုတည္းေအာက္တြင္ ေနထိုင္ဆက္ဆံရန္လည္း သေဘာတူခဲ့ၾကသည္။ ပါတီစံုေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပကာ လူျဖဴပါတီ၊ လူမည္းပါတီမ်ား ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ၿပီး လူမည္းတမဲ၊ လူျဖဴတမဲ မဲဆႏၵအတူတကြ ရရွိဖို႔လည္း သေဘာတူၾက၏။ အေက်အလည္ ေဆြးေႏြးျဖစ္သည္မွာ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ မရွိေရးဆိုေသာ လူျဖဴအစိုးရ၏ ရက္စက္စြာ သတ္ျဖတ္ဖိႏွိပ္မႈမ်ားကို လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ေပးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခါးစည္းခံခဲ့ရေသာ ေတာင္အာဖရိက လူမည္းမ်ားအေနျဖင့္ ဥပေဒအတုိင္း ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူကို ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ေရး ေတာင္းဆုိေသာ္လည္း မင္ဒဲလားႏွင့္ ေအအန္စီ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက သင္ပုန္းေခ်ေရးႏွင့္ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ေပးေရးကို သေဘာတူလိုက္ၾကပါသည္။

ေတာင္အာဖရိက အေျခအေနႏွင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး အေျခအေနမ်ိဳးမွာ မတူညီၾကေပ။

ထက္ျမက္