တရက္ က်ေနာ္ အလႉတခုေရာက္တဲ့အခ်ိန္က ဧည့္သည္ေတြ အေတာ္ေလးကုိ စည္ကားတဲ့အခ်ိန္ေလး ျဖစ္ေနပါတယ္။
က်ေနာ္ကလည္း ဒီ့ျပင္ဆြမ္းေကၽြးတခုကို ၀င္ေနရေသးေတာ့ အေရာက္ေနာက္က်ပါတယ္။
အဲေတာ့လည္း ခါတုိင္းလုိ ကိုယ္႔မိတ္ေဆြေတြ ရွိတဲ့ေနရာကို တကူးတက လုိက္ရွာမေနႏိုင္ဘဲ ႀကဳံတဲ့လြတ္တဲ့ ေနရာမွာ ၀င္ထုိင္လုိက္ရပါတယ္။
က်ေနာ္နဲ႔အတူ ထုိင္ျဖစ္တဲ့သူေတြက ယူနီေဖာင္းေလးေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ ပုဂၢလိကလုပ္ငန္းက ၀န္ထမ္းေလးေတြ ျဖစ္မယ္လို႔ပဲ ထင္မိပါတယ္။ သူတို႔အထဲက နည္းနည္းေလး သြက္လည္းသြက္တဲ့ ကေလးမေလးက ထမင္းအုပ္ထဲက ဒန္ေပါက္ေတြကို သူနဲ႔အတူ ပါလာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ပန္းကန္ထဲကုိ လုိက္ထည့္ေပးေနပါတယ္။ ပန္းကန္ထဲကုိ အျပည့္အေမာက္ႀကီး ထည့္ေပးတာပါ။
တခ်ိဳ႕ကေလးက "မကုန္ေလာက္ဘူးေနာ္။ ေလွ်ာ့ဦး” လုိ႔ ေျပာတာေတာင္ သူက ခပ္တည္္တည္ပါပဲ။
တကယ္တမ္းစားေတာ႔လည္း မကုန္တဲ့သူေတြက မ်ားပါတယ္။
ဒန္ေပါက္ဆုိတာ နဂုိကတည္းက အီတဲ့အမ်ဳိး၊ ေတာ္႐ုံလူ အမ်ားႀကီး မစားႏိုင္တဲ့ အစားအစာကိုးဗ်။
အဲေတာ့ သူတုိ႔ ကုန္ေအာင္မစားခဲ့တဲ့ ဒန္ေပါက္ေတြက ပန္းကန္ထဲမွာ ပုိးလုိးပက္လက္နဲ႔ က်န္ေနခဲ့ပါတယ္။
စားေသာက္ၿပီးေတာ့ အအီေျပ ေသာက္ရေအာင္ ခ်ထားေပးတဲ့ လိေမၼာ္ရည္ က်ျပန္ေတာ့လည္း အရင္အတုိင္း။ ခြက္ေတြထဲကို အျပည့္ထည့္ထားၿပီး ကုန္ေအာင္မေသာက္ႏိုင္ေတာ့ တ၀က္တပ်က္နဲ႔ ခြက္တုိင္းနီးပါးေလာက္ က်န္ေနတာပါ။
က်ေန႔ာ္မွာ အလႉရွင္အစား ၾကားထဲက ႏွေျမာေနမိပါတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ ႐ုံးေရာက္ေတာ့ ေရေသာက္မယ္လုပ္ေတာ့ ေရေအးစက္ ေအာက္ခံခြက္ထဲမွာ ေရေတြ ျပည့္ေနေတာ့ အျမင္မေတာ္လုိ႔ ယူသြန္ေပးလုိက္ပါတယ္။
ခဏေနေတာ့ ေကာင္ေလးတေယာက္ ေရလာေသာက္ပါေလေရာ။ ခြက္အျပည့္ႀကီး ေရေတြထည့္၊ တ၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေသာက္ၿပီး ေအာက္ခံခြက္ထဲကို ပက္ကနဲ သြန္ထည့္လုိက္ပါတယ္။
က်ေနာ္႔အဖြားနဲ႔သာ အဲဒီေကာင္ အတူမ်ားေနရင္ ဒီလုိလုပ္လုိ႔ကေတာ့ ေကာင္းေကာင္း အဆဲခံရ၊ အေခါက္ခံရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ငယ္ငယ္က အဖြားက စည္းကမ္းအေတာ္ေလးႀကီးပါတယ္။ ထမင္းစားစား၊ ေရေသာက္ေသာက္ ကုန္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပဲ ထည့္ရပါတယ္။ ေလာဘတႀကီးနဲ႔ မကုန္ႏုိင္မခမ္းႏုိင္ ထည့္ၿပီး သြန္ပစ္တာ ေတြ႔လုိ႔ကေတာ့ ေနာက္တပတ္ေလာက္ထိ အဖြား တုိင္းထည့္ေပးတာပဲ စားရပါတယ္။ အဆူအပူလည္း ခံရပါတယ္။
ၿပီးတာနဲ႔ သာလြန္မင္းတရားႀကီးပုံျပင္ကို ေျပာပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔မွာ အလြတ္ရေနလည္း နားေထာင္ရပါတယ္။
သာလြန္မင္းတရားႀကီးအေၾကာင္းက တတိယတန္းတုန္းက ထင္ပါရဲ႕ ျမန္မာဖတ္စာအုပ္ ထဲမွာ ပါပါတယ္။
လူတုိင္းလည္း ၾကားဖူးသိဖူးေနမွာပါပဲ။ စနစ္က်တဲ့၊ ထူးျခားတဲ့ ျမန္မာဘုရင္တပါးလုိ႔ ဆုိရင္လည္း မမွားႏုိင္ပါဘူး။ ျမန္မာ့အေလးခ်ိန္ တင္းေတာင္းစနစ္ကို တီထြင္ခဲ့သူလုိ႔ မွတ္သားရဖူးပါတယ္။
တရက္ ဘုရင္က တုိင္းခန္းလွည့္လည္တဲ့အခ်ိန္မွာ မိန္းမတေယာက္က လမ္းေဘးမွာ ထမင္းရည္ေတြ ငွဲ႔ေနတာကို ေတြ႔ေတာ့ အသုံးခ်လုိ႔ရတဲ့ပစၥည္းကို လႊင္႔ပစ္ရေကာင္းလားဆုိၿပီး မင္းခ်င္းေတြကုိ အဲဒီမိန္းမ ေခၚခို္င္းၿပီး ဆုံးမပါသတဲ့။ ႀကံဖန္ဂုဏ္ယူလို႔ ေျပာရရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ေစ႔စပ္တဲ့ဘုရင္ပဲလုိ႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
သဘာ၀ယုတိၱက်၊ မက် တြက္ရင္ေတာ့ သက္ဦးဆံပုိင္ဘုရင္တပါး လာေနတာကုိ လမ္းမမွာ ထမင္းရည္ သြန္ေနတယ္လုိ႔ ေရးထားျပန္ေတာ့ မလာခင္ကတည္းက တတြီတြီနဲ႔ လမ္းေတြရွင္းေနတဲ့ ခုေခတ္နဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္ျပန္ေတာ့ အဲဒီပုံျပင္က သဘာ၀မက်သလုိပါပဲ။
ေန႔လယ္ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ထမင္းစားေနတုန္း ႐ုံးက ကေလးမတသိုက္လည္း ထမင္းစားေနၾကပါတယ္။ သူတုိ႔စားၿပီးတဲ့အခ်ိန္ က်ေနာ္႔ေရွ႕မွာရွိတဲ့ တစ္႐ႉးဘူးထဲကေနၿပီး လက္သုတ္ဖို႔ တစ္႐ႉးေတြကို လာၿပီး ဆြဲထုတ္ၾကပါတယ္။ တေယာက္လာလည္း အရွည္ႀကီး အမ်ားႀကီး ဆြဲထုတ္၊ နည္းနည္းေလး ၀ါစာကမာသုတ္ၿပီး လႊင့္ပစ္လုိက္ၾကပါတယ္။ ေနာက္တေယာက္က တစ္႐ႉးအမ်ားႀကီး ဆြဲထုတ္သြားၿပီး သူတုိ႔ ထမင္းစားထားတဲ့ခုံကို သုတ္ပါေတာ့တယ္။ တကယ္ဆုိရင္ ႐ုံးမွာ လႊင့္ပစ္ရမယ့္ စကၠဴေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလြယ္ရွိတဲ့ ဘူးထဲက တစ္႐ႉးကိုယူၿပီး သုတ္လုိက္တာပါ။ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိတာကေတာ့ သူတုိ႔အိမ္ဆုိရင္ေကာ ဒီလုိ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ သုံးၾကပါမလား ဆုိတာကိုပါပဲ။
ထားပါေတာ့။ ဘယ္လုိပဲေျပာျပာ အသုံးခ်နုိင္တဲ့ပစၥည္းကို အသုံးမခ်ဘဲ လႊင့္ပစ္တာ၊ ကိုယ္တကယ္ မသုံးစြဲႏိုင္ မစားႏိုင္ပါဘဲနဲ႔ အေကာင္းကို အပ်က္ျဖစ္ေအာင္ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ လုပ္တာေတြ ျမင္ရေတာ့ တကယ္ႏွေျမာမိသလုိ ဒီလူေတြကို ေျပာခ်င္လုိ္က္တာ ပါးစပ္ကုိ ယားေနတာပါပဲ။ သူမ်ားကုိသာ ေျပာေနတာ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္လည္း ဒီလုိ အလဟႆ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ဖူးတာပါပဲ။
လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၃၀ ေလာက္က အျဖစ္အပ်က္ေလး အခုထိ မေမ့ေသးပါဘူး။ က်ေနာ္ ငယ္စဥ္ကာလ သင္တန္းတခု သြားတက္တုန္းက ဆုိပါစုိ႔။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ ထမင္းစားခန္းထဲမွာ အရွည္လုိက္ႀကီး ခင္းထားတဲ့ ခုံတန္းလ်ားႀကီးေပၚမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္နံပါတ္အတုိင္း ထုိင္စားၾကရတာပါ။ ထမင္းကေတာ့ သင္တန္းေတြမွာ ေကၽြးေနက်ပုံစံအတုိင္း စတီးပုံစံခြက္နဲ႔ေကၽြးတာပါ။ သင္တန္းဆုိေတာ့ အသီးအရြက္ေၾကာ္၊ အသားနည္းနည္း၊ ပဲဟင္းနဲ႔ ငပိအစိမ္းသုတ္ေပါ႔။ ပဲဟင္းရယ္၊ ထမင္းရယ္၊ ငပိသုတ္ရယ္က လိုရင္ ထပ္ယူလုိ႔ ရပါတယ္။ ထမင္းစားေဆာင္ထဲမွာ ခုံေတြကို အေရွ႕အေနာက္တန္းလုိ႔ ဘယ္ဘက္တတန္း ညာဘက္တတန္း ခင္းထားပါတယ္။ အေနာက္ဘက္အစြန္ဆုံးမွာ ထမင္းေတာင္းရယ္၊ ပဲဟင္းဒန္အုိးရယ္၊ ငပိသုတ္ဇလုံရယ္ ရွိပါတယ္။
က်ေနာ္က အပ်င္းထူေတာ့ ထမင္းကုန္တယ္ဆုိရင္ ထမယူဘဲ ထမင္းသြားထည့္တဲ့လူကို လူႀကံဳမွာတတ္ပါတယ္။ တရက္ ထမင္းစားေနရင္း ဧရာ၀တီတုိင္းဘက္က လာတက္တဲ့ ကိုေအာင္စည္ကို ထမင္းယူခဲ့ဖို႔ မွာလုိက္ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေဘးနားက သူ႔အရင္ ထမင္းသြားယူတဲ့ ကိုေငြကလည္း က်ေနာ့္အတြက္ မမွာဘဲ ထည့္လာပါတယ္။ ကုိေငြက ယူလာတာ က်ေနာ့္ပန္းကန္ထဲ ထည့္ေပးေနတဲ့အခ်ိန္ ကိုေအာင္စည္ကလည္း ထမင္းေတြ ယူလာပါေရာ။
က်ေန႔ာ္ထဲမွာ ထမင္းေတြမ်ားေနတာ ေတြ႔ေတာ့ ကိုေအာင္စည္္က က်ေနာ့္ကုိ "ဒီေလာက္အမ်ားႀကီး ကုန္ပါ့မလား” လုိ႔ေမးေတာ့ “မကုန္ရင္လည္း သြန္လုိက္တာေပါ့ ကုိႀကီးေအာင္ရာ" လုိ႔ အလြယ္ေျပာလုိက္ပါတယ္။
အဲလုိေျပာေတာ့ ကိုေအာင္စည္က မ်က္ႏွာပ်က္သြားၿပီး “ငေပါက္ရာ မင္းက ထမင္းမငတ္ဘူးေတာ့ ထမင္းတလုပ္တဆုပ္ စားရဖို႔ ခက္ခဲတာ မင္းဘယ္သိမလဲ” လုိ႔ ေျပာၿပီး သူယူလာတဲ့ ထမင္းေတြကို သူ မကုန္ ကုန္ေအာင္ စားပါေတာ့တယ္။
ထမင္းစားၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုေအာင္စည္က သူ႔ဘ၀ထဲက ထမင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဘ၀တပိုင္းတစကို ေျပာျပပါတယ္။
သူတုိ႔အိမ္က လယ္ယာအလုပ္နဲ႔ အသက္ေမြးေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက အားတာနဲ႔ မိဘကို ကူခဲ့ရပါသတဲ့။ မိဘခုိင္းလုိ႔သာ လုပ္ရတယ္ ဒီအလုပ္ေတြကို သူ႔အေနနဲ႔ မလုပ္ခ်င္ပါဘူးတဲ့။ ဒီလုိ ကုိယ္တုိင္ လုပ္ကိုင္ခဲ့ရေတာ့ အေတာ္ေလးကို ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္မွ စပါးတဆုပ္ ဆန္တထုပ္ရတယ္ဆုိတာကို သိေနပါတယ္။
ဒီေတာ့လည္း ထမင္းကို အလဟႆ သြန္ပစ္ရင္ အင္မတန္ စိတ္တုိပါသတဲ့။ ေငြနဲ႔ လြယ္လြယ္ကူကူ ၀ယ္လုိ႔ရသူေတြက တန္ဖုိးမထားေပမယ့္ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္မွ ထမင္းတဆုပ္ ျဖစ္လာႏိုင္တာကို သိေနတဲ့ သူ႔အဖုိ႔ေတာ့ လႊင့္မပစ္ရက္ပါဘူးတဲ့။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူ ၉ တန္းအေရာက္ သူ႔ရည္းစားနဲ႔ ခ်ိန္းအေတြ႔မွာ အျပန္ မိုးခ်ဳပ္ေတာ့ မျပန္ရဲဘူးေျပာတာနဲ႔ ခုိးေျပး၊ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ မရည္ရြယ္ဘဲ အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ ႏွစ္ဘက္မိဘက မုိက္လုံးႀကီးတဲ့ေကာင္ေတြဆုိၿပီး ေနာင္ၾကဥ္ေအာင္ ပစ္ထားၾကပါသတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ "သင္အူ" အခစားနဲ႔ခုတ္တာ တရက္ ၃ က်ပ္ပဲ ရပါသတဲ့။ အဲေတာ့ မနက္မုိးလင္းရင္ ညကက်န္တဲ့ ထမင္းၾကမ္းခဲကို ထန္းလ်က္နဲ႔စား၊ ေန႔လယ္စာကေတာ့ အလုပ္ရွင္က ခ်ေပးတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ မေရြးႏွစ္ခုနဲ႔ ေမွ်ာခ်။
ညေန အလုပ္ကျပန္မွ ထမင္းခ်က္စား၊ ဒါေတာင္ မနက္အတြက္ က်န္ေအာင္လုိ႔ ခ်န္စားရပါသတဲ့။ သူ႔မိန္းမလုပ္တဲ့သူ မ်က္ရည္စုိ႔တာျမင္ရင္ သူ႔မွာ အေတာ္၀မ္းနည္းပါသတဲ့။ ဒါေပမယ္႔လည္း ကုိယ္မုိက္တာ ကိုယ္ခံ႐ုံပဲဆုိၿပီး ႀကိတ္မွိတ္လုိ႔ ဘ၀ကုိ ႐ုန္းကန္ခဲ့ရပါသတဲ့။
အဲဒီအခါမွာမွ မိဘလက္ထက္က တေန႔ ထမင္း ၃ နပ္ စားခဲ့ရတာကုိ ျပန္လြမ္းမိပါသတဲ့။ ေနာက္ ၄၊ ၅ လေလာက္အၾကာမွာ သူတုိ႔လင္မယား ၿခံသြားရွင္းေပးတဲ့ အိမ္ရွင္ဆရာမႀကီးက ဂုံနီအိတ္လုပ္တဲ့စက္႐ုံမွာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လုံးကို အလုပ္သြင္းေပးခဲ့လို႔ ထမင္းနပ္မွန္တဲ့ ဘ၀ကို ျပန္ရပါသတ့ဲ။ အဲေတာ့ ထမင္းကုိ ကုန္ေလာက္႐ုံမထည့္ဘဲ သြန္ပစ္ရင္ လက္သီးနဲ႔ ထထုိးခ်င္ပါသတဲ့။ ဒါကေတာ့ ကိုေအာင္စည္ ေျပာျပတဲ့ ဘ၀မွတ္တမ္းေလးေပါ့။
က်ေနာ္ႀကဳံခဲ့ရတာကေတာ့ တႏွစ္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းဘက္ကုိ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ခရီးထြက္တဲ့အခ်ိန္ကပါ။
အဲဒီတုန္းက အခုေခတ္လုိ ေရသန္႔ဘူးေတြ ဘာေတြ မရွိေသးတဲ့ကာလေပါ့။ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနဲ႔ မိတၳီလာၾကားဆုိေတာ့ ထန္းပင္နဲ႔ ထန္းခ်က္တဲ့ ဖုိေလးေတြက ေပါမွေပါပါပဲ။ ေဘးဘက္မွာ ျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္ကုန္းႀကီးကလည္း လွမွလွ။ အညာေဒသေပမယ့္ စိမ္းစိမ္းစုိစုိ။ သြားေနရင္းက ျဗဳန္းဆုိ ကားက လမ္းေဘးမွာ ထုိးရပ္လုိက္ပါတယ္။ ဒ႐ုိင္ဘာေလးက ေရတုိင္ကီ ေရခန္းသြားတာလုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ အနီးအနားက ထန္းတဲေလးေတြကို ၀င္လိုက္ေတာ့ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြနဲ႔ ထန္းလ်က္စားၾက ႀကဳိက္တတ္ရင္ ထန္းရည္ေသာက္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔က ေရနည္းနည္းေလာက္ ကားေရဆူေနလုိ႔ဆုိေတာ့ ေရကေတာ့ မေပးႏိုင္ဘူးတဲ့။ သုံးလုိ႔ရတယ္ဆုိရင္ ထန္းရည္သာ ထည့္ေမာင္းသြား၊ ပိုက္ဆံမေပးခဲ့နဲ႔လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲေတာ့မွ ေယာက်္ားလုပ္သူက ဒီေနရာက ေရရွားတဲ့အေၾကာင္း ၀ယ္သုံးခ်င္ရင္ေတာင္မွ လြယ္လြယ္၀ယ္မရတဲ့အေၾကာင္း၊ လုိခ်င္ရင္ေတာ့ သြားခပ္လုိ႔ရတဲ႔ေနရာ ျပမယ္ဆုိတာနဲ႔ ကားထဲမွာပါတဲ့ ေရပုံးယူၿပီး လုိက္သြားေတာ့ အေတာ္ေ၀းေ၀းသြားမွ ေရအုိင္စပ္စပ္ကေလးက ရႊံ႕ေရေတြကို ခပ္ယူခဲ့ရပါတယ္။
အဲဒီေတာ့မွ ၀န္ႀကီးပေဒသရာဇာ ေရးဖြဲ႔ခဲ့တဲ့ ထန္းတက္သမားကဗ်ာထဲက “ၿပီးလွ်င္ ေရမရွာ ေခြးသာေကြ်းေတာ့သည္” ဆုိတာေလးကို သြားသတိရမိပါတယ္။
သူတုိ႔တေတြရဲ႕ ဘ၀ကိုိလည္း ပုိလည္း ခံစားလုိ႔ ရသြားပါတယ္။ အခုေခတ္မွာ ေငြရွိရင္ ဘာမဆုိ လြယ္လြယ္နဲ႔ ၀ယ္ရေတာ့ လူေတြကလည္း သုံးတာ စြဲတာ ပစၥလက္ခတ္ႏိုင္လာတာကို ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႔လာရပါတယ္။
အလြယ္ကူဆုံးေနရာေလးေျပာရရင္ ေခါက္ဆြဲဆုိင္မွာ သြားစားရင္ မုန္ညင္းခ်ဥ္ကို ပန္းကန္ေလးနဲ႔ ထည့္ေပးတတ္ပါတယ္။ မကုန္ဘဲ က်န္ေနေတာ့လည္း သြားေပါ့၊ အမႈိက္ေတာင္းထဲကို။ သူမ်ားႏိႈက္စားထားတာကို ဘယ္သူက ယူစားမလဲေန္ာ။
တကယ္ျပန္တြက္ၾကည့္ရင္ ဒီမုန္ညင္းခ်ဥ္ေလး ျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ကိုင္ရတာကလည္း နည္းပညာ အဆင့္ဆင့္နဲ႔ပါ။ ေနာက္ အသုံးျပဳတဲ့ ကုန္ၾကမ္းအမ်ားႀကီး ရင္းႏွီးၿပီးမွ ဒီအခ်ဥ္ေလး ျဖစ္လာတာပါ။ စကတည္းက အမ်ားႀကီးထည့္၊ မကုန္ေတာ့ သြန္ပစ္၊ အလြန္ကို ႏွေျမာစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ အဲေတာ့ အခုလုိ ထည့္ေပးမယ့္အစား ပန္းကန္လုံးနဲ႔ ထည့္ေပးထား၊ လုိသေလာက္ယူစားရင္ အလဟႆ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့။
က်ေနာ္တုိ႔၀န္းက်င္မွာ အထူးသျဖင့္ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ဘာမဆုိ ၀ယ္လုိ႔ အလြယ္ရေနေတာ့ အားလုံးက တန္ဖိုးသိပ္မထားၾကပါဘူး။ တကယ္တမ္းေတာ့ ကုိယ္ ကုန္ႏုိင္႐ုံေလာက္သာ ထည့္သင့္၊ လုိအပ္သေလာက္သာ အသုံးျပဳသင့္တယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။
စည္းကမ္းတက်နဲ႔ ကုန္ႏိုင္႐ုံေလာက္သာ သုံးမယ္ဆုိရင္ လူမ်ားမ်ားလည္း အသုံးျပဳလို႔ ရသလုိ ေငြကလည္း ကုန္သင့္တာထက္ ပိုမကုန္မွာေတာ့ ဧကန္ပါပဲ။ “ကုန္ႏုိင္႐ုံထည့္၊ လုိသေလာက္သုံး” ဆုိတာေလးကို လုိက္နာ ေစာင့္ထိန္းဖို႔ဆုိတာကလည္း သိပ္မခက္ခဲတဲ့အလုပ္လုိ႔ ယူဆပါတယ္။
ဒီလုိ အလဟႆ မျဖစ္ေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းလုိ႔ လုပ္မယ္ဆုိရင္ တေစ့တဆုပ္ တမႈတ္ တခြက္ကေန တအိတ္တပံုး ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။
ကဲ အခုက စလုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ကိုယ္တုိင္ေရာ ကိုယ့္အနီးအနားမွာ ရွိေနတဲ့ ေမာင္ေတြ၊ ညီမေတြ၊ သားသမီး၊ တူ၊ တူမေတြ၊ တပည့္ေတြနဲ႔ ကုိယ့္၀န္ထမ္းေတြကုိ စည္း႐ုံးလုိ႔ ဒီအက်င့္ေလးကို ေမြးျမဴလုိက္ၾကမယ္ဆုိရင္ မေကာင္းဘူးလားဗ်ာ။
ကိုေပါက္ လက္ေဆာင္ အေတြးပါးပါးေလး
(စာေရးသူ၏ ေဖ့စ္ဘြတ္မွ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ေဖာ္ျပသည္)
