ဇြန္ ၈ ရက္မွာ တရားဝင္စတင္ေၾကညာလိုက္တဲ့ အမ်ိုးအစားေတြလိုက္ စာေပစိစစ္ေရးကို တင္စရာမလိုေတာ့တဲ့ မူဝါဒေတြနဲ့အတူ အာမခံအျဖစ္ က်ပ္သိန္း ၅၀ တင္ေဆာင္ရမယ့္ကိစၥေတြ၊ ျပစ္မႈေတြကို ကိုင္တြယ္ေျဖ႐ွင္းမယ့္ နည္းလမ္းေတြမွာ ဘဝမက်နိုင္တဲ့ အခ်က္အလက္အခ်ို့ ပါဝါေနတာေၾကာင့္ စာနယ္ဇင္း ေလာကသားေတြ သတိနဲ့ ၾကိုဆိုလိုက္ၾကပါတယ္။
သတင္းဂ်ာနယ္တေစာင္ရဲ့ တာဝန္ခံအယ္ဒီတာတဦးက “က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ ကိုယ္ေရးတဲ့ဟာေတြ ကိုယ္တာဝန္ခံရမယ္။ ျပီးေတာ့မွ ေရးတဲ့ဟာက ဥပေဒရဲ့ အဆံုးအ ျဖတ္ကို ခံယူရမယ္ဆိုတဲ့ဟာက်ေတာ့ က်ေနာ္တို့ သေဘာက်တယ္။ လြတ္လြတ္လပ္ လပ္လည္း ေရးခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အခု သူတို့႐ွင္းျပသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ တရားရံုး နွစ္ခုလို ျဖစ္ေနတယ္။ ပထမ တရားရံုးကေတာ့ စာေပစိစစ္ေရးက ကိုင္တြယ္တဲ့ တရားရံုးတခု၊ အဲဒီတရားရံုးက ပထမျပဿနာ တခုေပၚရင္ သူတို့ဆံုးျဖတ္မယ္။ နွစ္ဖက္ေတာ့ ၾကားနာခြင့္႐ွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆံုးျဖတ္မွာက သူတို့ဆံုးျဖတ္မွာ၊ ဆံုးျဖတ္တယ္ဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ စစ္ေဆးတာလည္း သူတို့ပဲ။ ဆံုးျဖတ္တာလည္း သူတို့ပဲဆိုေတာ့ ညွာတာမႈ ႐ွိမ႐ွိကေတာ့ မေျပာနိုင္ဘူးေပါ့။ အဲေတာ့ ပထမတၾကိမ္ ျပဿနာေပၚတယ္။ သူတို့ကလည္း ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အျပစ္႐ွိေၾကာင္း ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ စေပၚေငြ သိန္း (၅၀) တင္ရမယ္။ ဒုတိယအဆင့္ဆိုရင္ အျပစ္႐ွိေၾကာင္း ထပ္ဆံုးျဖတ္တယ္ဆိုရင္ ေငြဘယ္ေလာက္ကို ဒဏ္ေၾကးအျဖစ္ သတ္မွတ္မယ္ဆိုတာကို အဲဒီအခ်ိန္မွာ သတ္မွတ္မွာေလ။ အဲဒါက တရားရံုးရဲ့ အဆံုးအျဖတ္မဟုတ္ဘူး။ ျပီးေတာ့မွ ဒီလိုမ်ိုးလုပ္လို့ ဒီတခုတည္းနဲ့ ျပီးသြားလားလို့ဆိုေတာ့ မျပီးဘူး။ တခ်ို့ေသာ ကိစၥေတြဆိုရင္ တရားရံုးမွာ အဆံုးအျဖတ္ခံယူရမွာလည္း ႐ွိေသးတယ္။ တရားရံုးဆိုတာ ႐ွိေနလ်က္နဲ့ ဒီဟာၾကီးတခုက ဘာလို့႐ွိေနလဲဆိုတာေတာ့ က်ေနာ့္တဦးခ်င္းအေနနဲ့ နားမလည္ဘူး” လို့ ေျပာပါတယ္။
ဝါရင့္စာနယ္ဇင္း ဆရာတဦးျဖစ္တဲ့ လ်ွပ္တျပက္ဂ်ာနယ္ရဲ့ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဆရာဦးျမတ္ခိုင္ကလည္း ေတြ့ၾကံုလာနိုင္တဲ့ အေျခအေနေတြကို အခုလို ေျပာပါတယ္။
“ထစ္ခနဲဆို စာေပစိစစ္ေရးတိုင္တာတို့ ဝန္ၾကီးကိုတိုင္တာတို့ ျဖစ္ေနရင္ လုပ္လို့မရေတာ့ဘူး။ လုပ္လို့မရေတာ့ သူတို့စီ စာပို့ရင္ တရားစြဲတာတို့ ျဖစ္လာေတာ့မွာေပါ့။ အယ္ဒီတာ အရည္အခ်င္း႐ွိဖို့ လိုတယ္။ အရည္အခ်င္းမ႐ွိရင္ေတာ့ ရင္ဆိုင္ရမွာပဲ။ အရင္က ပုလိပ္နည္းပါပဲ။ ဟိုတုန္းက ႐ွိခဲ့ဘူးတယ္။ ဒါဆို စေပၚေငြတင္ေပါ့။ အဲဒီထဲကေန ဒဏ္ရိုက္သြားမယ္၊ ျဖတ္သြားမယ္။ အဲဒီထဲက ေလ်ာ့သြားရင္ ျပန္ျဖည့္၊ အလကားေနရင္း ျမႈပ္နွံထားရမွာေလ။ အဲေတာ့ ဘယ္ထုတ္လုပ္သူက ဒါကိုျမႈပ္မလဲ၊ ဘယ္ပံုနွိပ္သူက ေပးမလဲ၊ ျပဿနာ႐ွိတယ္ေလ။ ပံုနွိပ္သူက ျပဿနာျဖစ္နိုင္လို့ ျငင္းဆန္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ သူကလည္း ျဖစ္ရင္ ခ်ိပ္ပိတ္ခံရမွာကို။ သူလည္း ဝင္ပါရင္ ဒဏ္ခံရမွာေပါ့။ အဲေတာ့ အယ္ဒီတာနဲ့ ထုတ္လုပ္သူနဲ့ ပံုနွိပ္သူေတြက အယ္ဒီတာေတြကို ဝင္ၾကပ္ေပးတဲ့ ျပဿနာေတြကလည္း ေပၚလာမွာပဲ။ ဘယ္သူနာမည္တတ္လိုက္မယ္ ဆိုျပီးလုပ္လို့ မရဘူး။ အစအဆံုး ျပန္ဖတ္ရမယ္။ ဒါေတြကေတာ့ ညိနိုင္တယ္။ ျဖုတ္သင့္တယ္ဆိုတဲ့ အၾကံေပးနိုင္တဲ့ ပညာ႐ွင္ ျဖစ္ဖို့လိုတယ္။ အဲေတာ့ မီဒီယာၾကီးေတြမွာေတာ့ ဒီဥပေဒပညာ႐ွင္ဆိုတာ ႐ွိသင့္တယ္။”
အနုပညာမဂၢဇင္းတေစာင္ရဲ့ တာဝန္ခံအယ္ဒီတာ တဦးက “အမတို့အတြက္ေတာ့ စာေပစိစစ္ေရးမတင္ရဘူးဆိုရင္ေတာ့ ပိုျပီးအာရံုစိုက္ရမယ္။ ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္ျဖစ္ရင္ကိုယ္ခံရမွာ၊ ကိုယ္တာဝန္ယူရမွာေလ။ အရင္တုန္းက ေတာ့ တခုခုဆိုရင္ ထုေခ်လြွႊာတင္တာတို့ ေတာင္းပန္တာတို့။ ဝန္ခံကတိသြားထိုးရင္ေတာ့ အဆင္ေျပတာေပါ့။ အခုက်ေတာ့ ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ဥပေဒနဲ့လည္း တင္ရမွာေလ။ ဒဏ္ေၾကးဆိုလည္း ဒဏ္ေၾကး၊ ဒဏ္ေၾကးနဲ့ မရရင္ ဥပေဒနဲ့ ႐ွင္းရေတာ့မွာ။ အဲလိုျဖစ္ေနတာ။ ေခါင္းေတာ့ပိုစားတယ္။ ဥပေဒနဲ့ ပတ္သက္တဲ့လူက လိုသြားျပီ။ အဲေတာ့ အခုမူကေတာ့ အရင္လိုပဲ၊ ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ အတိုအျပတ္ေတြ လူမႈေရးေဖာက္ဖ်က္တဲ့ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈေတြ မရဘူး။ အဲဒါကိုေဖာက္ဖ်က္ရင္လည္း ကိုယ္ထည့္တဲ့ပံု၊ ကိုယ္ထည့္တဲ့စာအတြက္က ကိုယ္ကတာဝန္ယူရမွာ။ အျပတ္ရတယ္လို့ ဖြင့္ေပးလိုက္တာမဟုတ္ဘူး။ က်န္တဲ့မူဝါဒက အရင္အတိုင္းပဲ။ အခုပိုဆိုးသြားတာက ကိုယ္လုပ္ရင္ ကိုယ္တာဝန္ယူရမယ္” လို့ ေျပာပါတယ္။
ရန္ကုန္တိုင္းမ္နဲ့ ဖလားဝါးနယူး ဂ်ာနယ္ရဲ့ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဆရာဦးကိုကို (စက္မႈတကၠသိုလ္) ကလည္း အခုလိုေျပာပါတယ္။
“စာေပမူဝါဒေတြကို ေလ်ာ့ေပါ့လိုက္တဲ့ ကိစၥကေတာ့ အျပုသေဘာေဆာင္တဲ့ ကိစၥျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တို့ လိုလားတဲ့ဟာျဖစ္တယ္။ ၾကိုဆိုပါတယ္။ သို့ေသာ္ လုပ္ငန္းေတြက အခုဇြန္လ ၁ဝရက္ေန့မွာ စတင္မွာဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို့ သိထားဖို့ကေတာ့ ေမ်ွာ္လင့္ထားသလို ေခ်ာေခ်ာေမြ့ေမြ့ ရာနႈန္းျပည့္ ေခ်ာေမြ့စြာ ေလ်ွာက္လွမ္းရမယ္လို့ ၾကိုတင္ယူဆထားရင္ေတာ့ မွားလိမ့္မယ္။ အခုအသစ္အဆန္းတခု အေနနဲ့ စတင္လုပ္မယ္ဆိုတာေၾကာင့္ အခက္အခဲေလးေတြက အနည္းနဲ့ အမ်ား ႐ွိလာနိုင္တယ္။ အဲဒါေတြကိုေတာ့ ေက်ာ္လြွႊားသြားဖို့ လိုပါတယ္။ ထြက္လာတဲ့အခါမွာ ခုနေျပာတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ေတြလည္း ႐ွိတယ္။ ျပဿနာေတြ တက္မလား၊ တရားစြဲခံရမလား၊ အဲေတာ့ က်ေနာ္တို့က တခုခု ျဖစ္ခ်င္ရင္ တခုေတာ့ စြန့္လြွႊတ္ရမယ္။ က်ေနာ္တို့က ဒါကိုလိုခ်င္တာကို။ ဒါေတြကိုလိုခ်င္ရင္ေတာ့ သတၱိ႐ွိ႐ွိ ျဖတ္သန္းသြားရမွာပဲ၊ မျဖတ္သန္းရဲရင္ေတာ့ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ လြတ္လပ္ခြင့္ကို သြားမယ္ဆိုရင္ လြတ္လပ္ခြင့္နဲ့အတူ တာဝန္ယူမႈေတြကို က်ေနာ္တို့ ခုနေျပာတဲ့ တရားတေဘာင္ကိစၥေတြကို က်ေနာ္တို့ ၾကံုလာနိုင္တာပဲ၊ နိုင္ငံတကာမွာလည္း ဒီလိုပဲ ျဖတ္သန္းရတာပဲ။ ျဖတ္သန္းရင္ ျပဿနာမ႐ွိဘူး။ အသစ္အဆန္းျဖစ္တဲ့အတြက္ စလာလာခ်င္းမွာ စိတ္ပူပန္မႈနဲ့ တာဝန္ဆိုတာၾကီးက ကိုယ့္အတြက္ ဖိစီးေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အေတြ့အၾကံုမ်ားလာရင္ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ့အမ်ွ တာဝန္ဆိုတာေတာ့ ႐ွိမယ္။ သို့ေသာ္ အဲဒီတာဝန္က ကိုယ့္အေပၚမွာ ဖိစီးမႈ ႐ွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီတာဝန္က ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးနဲ့ လုပ္သြားနိုင္လိမ့္မယ္။ အဲေတာ့ က်ေနာ္ျမင္တာက လြတ္လပ္ခြင့္ကို စရတဲ့အတြက္ကို အျပုသေဘာေလး ေကာင္းတဲ့သေဘာေလး ျမင္ျပီးေတာ့ သတၱိ႐ွိ႐ွိ တာဝန္သိသိနဲ့ ျဖတ္သန္းလိုက္ရင္ အဆင္ေျပသြားမွာပါ။ က်ေနာ္တို့ လိုခ်င္တာေတြကို။”
အခုလို စာေပစိစစ္ေရးတင္ျပစရာမလိုေတာ့ဘဲ ထုတ္ေဝခြင့္ရ႐ွိမယ့္ စာနယ္ဇင္းေတြထဲမွေတာ့ ဂ်ာနယ္ေတြထဲက ၈၂ ေစာင္နဲ့ မဂၢဇင္း ၉၆ ေစာင္ ပါဝင္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
