အသက္ငါးႏွစ္မျပည့္တျပည့္ မ်က္ႏွာေဖာင္းေဖာင္း၀ိုင္း၀ို္င္းနဲ႔ ကေလးငယ္တဦး၊ ကတံုးဆံပင္ေပါက္ေကနဲ႔၊ မ်က္ႏွာတျပင္လံုးမွာလည္း သနပ္ခါးေတြကအျပည့္ ပဲႀကီးဟင္းအိုးထဲ က်ထားသလို ထူျပစ္ေနေအာင္လိမ္းထားတယ္။ သူ႔ရဲ႕ေရွ႕မွာက စတီးပံုစံခြက္နဲ႔ ထမင္းပန္းကန္တခ်ပ္။ ထမင္းမစားခင္ ေမတၱာပို႔ ရြတ္ဖတ္ဆုေတာင္းေတြကို မ်က္လံုးႀကီးမွိတ္၊ မ်က္ႏွာႀကီးေမာ့လို႔ အားရပါးရဆိုေနတယ္။ နံေဘးမွာလည္း သူလိုကေလးမ်ိဳးေတြအမ်ားႀကီး ထိုင္ၿပီး ရြတ္ဖတ္ဆုေတာင္းေနၾကတယ္။
လူမႈကြန္ရက္ ေဖ့စ္ဘုတ္ခ္စာမ်က္ႏွာထဲမွာ ဒီတပတ္အတြင္း တက္လာတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးတပုံပါ။ ရန္ကင္းေတာင္ေျခက ေအာင္သုခ မိဘမဲ့ေစာင့္ေရွာက္ေရးေက်ာင္းမွာ ေန႔လည္စာ လႉခဲ့သူတဦးက ဓာတ္ပံု႐ိုက္လာၿပီး မႏၱေလးသတင္းပံုရိပ္ဆိုတဲ့ ေဖ့စ္ဘုတ္ခ္ဂ႐ုထဲမွာ တင္ခဲ့တဲ့ ပံုေလးပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဓာတ္ပံုေလးကေတာ့ သာမာန္႐ုိး႐ုိးပံုေလးတပုံပဲျဖစ္ေပမယ့္ ပံုထဲက ကေလးငယ္ရဲ႕ အသြင္အျပင္ေတြက ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းတာေရာ၊ က႐ုဏာသက္စရာေရာ ေကာင္းလွတာေၾကာင့္ နီးစပ္ရာလူေတြ သြားေရာက္လႉဒါန္းၾကဖို႕ ေဖ့စ္ဘုတ္ခ္မိတ္ေဆြေတြ အခ်င္းခ်င္း ျပန္လည္မွ်ေ၀ထားၾကတယ္။
စာေရးသူေနတဲ့ မႏၱေလးကေနဆိုရင္ ရန္ကင္းေတာင္ဆိုတာ သိပ္ေ၀းလြန္းလွတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ အဲ့ဒီေက်ာင္းေလးအေၾကာင္းကို စာဖတ္သူေတြကို တင္ျပႏိုင္ဖို႔ အေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။
ေက်ာင္းက ပုသိမ္ႀကီးၿမိဳ႕နယ္ရွိ ရန္ကင္းေတာင္ရဲ႕ေျမာက္ဘက္ကပ္လ်က္ ေတာင္ေျခမွာပါ။ ရန္ကင္းေတာင္ေျခကေန ေက်ာင္းဆီကို၀င္တဲ့ လမ္းေလးတေလွ်ာက္မွာကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြ၊ တရားအားထုတ္တဲ့ ရိပ္သာစခန္းေတြသာ ရွိပါတယ္။ ကေလးေစာင့္ေရွာက္ေရးေက်ာင္းဆိုလို႔ ေအာင္သုခေက်ာင္းတေက်ာင္းပဲ ရွိပါတယ္။
စာေရးသူ ေက်ာင္းကိုေရာက္သြားေတာ့ ညေနငါးနာရီ၀န္းက်င္ေလာက္ရွိၿပီမို႔ ကေလးေတြနားေနခ်ိန္ ျဖစ္ေနတယ္။ ေက်ာင္းထဲ၀င္၀င္ခ်င္း ထန္းရြက္ေတြနဲ႔မိုးထားတဲ့ တဲအႀကီးႀကီးေအာက္မွာ ၀ုိင္းစုၿပီး ထိုင္ေနၾကတဲ့ ကေလးေတြကို အခန္႔သားေတြ႔ရတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အဖြဲ႔လိုက္ ေဘာလံုးကန္ေနၾကတယ္။ တေယာက္တေလက ကာတြန္းစာအုပ္ေလးေတြ ဖတ္ေနတယ္။ ကေလးအားလံုးက ေယာက္်ားေလးေတြခ်ည္းပဲ။ ဆံပင္ကလည္း ေခါင္းတံုးဆံပင္ေပါက္ပံုစံ ဆင္တူေတြခ်ည္း။ တခ်ိဳ႕ကေလးေတြက ခပ္ကုပ္ကုပ္ေလးေတြ၊ တခ်ိဳ႕ကေလးေတြကေတာ့ ရဲရဲရင့္ရင့္ သြက္သြက္လက္လက္ေလးေတြ။ သူတို႔ေက်ာင္းထဲ သူစိမ္း၀င္လာတယ္ဆိုၿပီး စာေရးသူကို ကေလးေတြက ကြက္ၾကည့္ကြက္ကြက္ၾကည့္ လုပ္ေနၾကတယ္။
ခဏၾကာေတာ့ ဘုန္းႀကီးတပါးေရာက္လာၿပီး ဧည့္သည္ေဆာင္ဘက္ကို ေခၚသြားတယ္။ တျခားဘုန္းႀကီးႏွစ္ပါးနဲ႔အတူ မိတ္ဆက္ေပးတယ္… “က်ဳပ္တို႔ေက်ာင္းအေၾကာင္း ေဆာင္းပါးေရးခ်င္လို႔တဲ့” ဆိုၿပီး။ က်န္တဲ့ဆရာေတာ္ႏွစ္ပါးထဲက တပါးက အရႊန္းေဖာက္တယ္။ "မသိပါဘူး က်ဳပ္က ဆြမ္းလႉဖို႔လာတာလားထင္လို႔" တဲ့ေလ။
လႉဖို႔လာတာမဟုတ္တဲ့ စာေရးသူလည္း မ်က္ႏွာပူပူနဲ႔ပဲ ဘုန္းႀကီးေတြကို ေအာင္သုခ မိဘမဲ့ေစာင့္ေရွာက္ေရးေက်ာင္း အေၾကာင္းကို တထိုင္တည္း ေမးျမန္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီေက်ာင္းကို ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ေမလအတြင္းမွာမွ စတင္ၿပီး ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာပါ။ ရွမး္ျပည္ ပေလာင္ေတာင္တန္းေဒသက ဘ၀ရပ္တည္ဖို႔ ခက္ခဲေနတဲ့ကေလးငယ္ (ေယာက္်ားေလး) ေတြအတြက္ သီးသန္႔ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ပေလာင္ကေလးငယ္ ၄၈ ဦးကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ထားေပးတယ္။ နမ့္ခမ္း၊ သီေပါ၊ သိႏၷီ၊ ေက်ာက္မဲ အစရွိတဲ့ ေဒသေတြက ကေလးေတြကို အဓိကထား စုေဆာင္းၿပီး ေစာင့္ေရွာက္မႈ ေပးေနတာပါ။ ေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ကေလးေတြ အကုန္လံုး ပေလာင္ေလးေတြခ်ည္းပါပဲ။ နာမည္ေတြကလည္း ပေလာင္နာမည္ေတြျဖစ္တဲ့ အိုက္ပိတို႔၊ အိုက္လံုတို႔၊ အိုက္အံုတို႔ပါတဲ့ေလ။
တခ်ိဳ႕ပေလာင္ကေလးေတြက ျမန္မာစကားေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေျပာတတ္ၾကေသးပါဘူး။ ေအာင္သုခေက်ာင္းမွာ အသက္အငယ္ဆံုး ေလးႏွစ္ကေန အႀကီးဆံုး ၁၃ ႏွစ္အထိ ရွိေနတယ္။ အားလံုးက မိဘမဲ့ေတြခ်ည္းေတာ့ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ မိဘေတြက ေက်ာင္းထားေပးဖို႔၊ ျပဳစုေပးဖို႔ အခက္အခဲျဖစ္ေနလို႔ ေရာက္ရွိလာတဲ့ကေလးေတြ မ်ားပါတယ္။
ကေလးေတြအတြက္ ေက်ာင္းကထုတ္ထားတဲ့ စညး္ကမ္းကေတာ့ အမ်ားႀကီးမဟုတ္ပါဘူး။ သံုးခ်က္ထဲပါ။ ကေလးေတြအခ်င္းခ်င္း ရန္မျဖစ္ရဘူး၊ အခ်င္းခ်င္း ပစၥည္းေတြမခိုးရဘူး။ အခ်င္းခ်င္း မဆဲရဘူး ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။
ေက်ာင္းရဲ႕အခ်ိန္ဇယားေလးကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့လည္း ကေလးေတြရဲ႕ အေနအထိုင္ က်စ္လ်စ္သိုသိပ္ပံု စည္ကမး္ရွိပံုကေလးေတြကို အလြယ္တကူ ေတြးျမင္သိႏိုင္ပါဦးမယ္။
ကေလးေတြအကုန္လံုး မနက္ငါးနာရီခြဲ အိပ္ယာထရပါတယ္။ အသက္ဆယ္ႏွစ္အထက္ ကေလးေတြကေတာ့ တံျမက္စည္းလွည္း၊ ေရအုိးစင္ေရျဖည့္၊ အိမ္သာေဆး အစရွိတဲ့ ေက်ာင္းေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ လုပ္ရပါတယ္။ မနက္ ၇ နာရီကေတာ့ မနက္စာစားခ်ိန္ေပါ့။ စားၿပီးေတာ့ ရွစ္နာရီကေန ဆယ္နာရီေလာက္အထိကို စာသင္ခ်ိန္ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ရန္ကင္းေတာင္အနီးမွာရွိတဲ့ MIT (မႏၱေလးနည္းပညာေကာလိပ္) က ဆရာမေလးေတြက ကုသိုလ္ျဖစ္ စာလာသင္ေပးၾကတာပါ။ ၁၁ နာရီထိုးရင္ေတာ့ ေန႔လည္စာစားရတယ္။ စားၿပီးရင္ေတာ့ ေက်ာင္းေနအရြယ္ေတြကို မႏၱေလးနန္းေရွ႕က ေဖာင္ေတာ္ဦး ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ စာသင္ေက်ာင္းကို ပို႔ေပးတယ္။ ေက်ာင္းေနအရြယ္မဟုတ္သူေတြကိုေတာ့ ဘုန္းႀကီးေတြကပဲ ေက်ာင္းမွာ ‘ကႀကီး၊ ခေခြး’ စတဲ့အေျခခံေတြ သင္ေပးတယ္။ ညေနေက်ာင္းျပန္လာခ်ိန္ကေန ေျခာက္နာရီအထိကိုေတာ့ ႀကိဳက္သလို ကစားၾကေပေတာ့။ ေျခာက္နာရီခြဲၿပီဆိုရင္ေတာ့ အၿပီးအစီး ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးျဖစ္လို႔ ဘုရား၀တ္တက္ရပါတယ္။ ၇ နာရီကေတာ့ ညစာစားခ်ိန္ပါ။ ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္ကေန ညဆယ္နာရီထိ ေတာက္ေလွ်ာက္စာၾကည့္ခ်ိန္၊ တေနကုန္သင္ၿပီးတာေတြ ျပန္က်က္၊ ျပန္ေရး လုပ္ရပါတယ္။ ညဆယ္နာရီအတိခ်ိန္ကေတာ့ ကေလးေတြအေမွ်ာ္လင့္ဆံုး အိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္ပါပဲ။ ဒါကေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ တေန႔တာအစီအစဥ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ကေလးေတြအတြက္ ေက်ာင္းထဲမွာ စာအုပ္စင္အေသးစားေလး ထားေပးထားတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာေရးသူေတာင္ ဖတ္ရမွာပ်င္းတဲ့ ေရာင္ျပန္၊ နကၡတၱေရာင္ျခည္တို႔လို လူႀကီးေတြဖတ္တဲ့ မဂၢဇင္းေတြ၊ ပူတူးတူးေလးလို ကေလးႀကိဳက္ကာတြန္းစာအုပ္ေလး တခ်ိဳ႕တေလကိုေတာ့ ေတြ႔ရတယ္။ ဒါကလည္း တကယ့္ကို တအုပ္စႏွစ္အုပ္စပါပဲ။ စာဖတ္သူေတြအေနနဲ႔ အက်ိဳးရွိတာကို လႉခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကေလးေတြ ဗဟုသုတရေစမယ့္၊ ကေလးေတြ သေဘာက်ေစမယ့္ စာအုပ္ေလးေတြကို သြားေရာက္ လႉဒါန္းႏိုင္ပါတယ္။
ကေလးေတြအတြက္ ဘာအလိုအပ္ဆံုးပါလဲလို႔ ဘုနး္ႀကီးေတြကို ေလွ်ာက္ထားေတာ့ သူတို႔အတြက္ အစစအရာရာျပည့္စံုတယ္၊ ဆြမ္းဖိုးတခုပဲလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဆြမ္းကလည္း ေန႔စဥ္အတြက္ျဖစ္ေတာ့ အလႉရွင္ပံုမွန္ရွိေနမွသာ အဆင္ေျပပါတယ္။ အလႉရွင္မရွိတဲ့ ရက္ေတြမွာေတာ့ ဆြမ္းပေဒသာပင္ထဲက ထုတ္ယူသံုးစြဲရတယ္။ တခါတေလ လႉတဲ့သူ အရမ္းက်ဲသြားလြန္းရင္လည္း ဟင္းဖိုးေခၽြတာရတာေတြ ရွိလာရပါတယ္။ တေနကုန္လံုးမွ ေန႔လယ္စာမွာသာ အသားဟင္းပါေတာ့တာမ်ိဳးေပါ့။
ကေလးေတြအတြက္ တေန႔စာထမင္းလႉဒါန္းခ်င္ရင္ေတာ့ ေငြက်ပ္တသိန္းခြဲ ကုန္က်ပါမယ္။ မနက္စာကို အသားနဲ႔ အသီးအရြက္ေရာရာ ဟင္းတခြက္၊ ေန႔လယ္စာကိုေတာ့ အသားဟင္းႏွစ္မ်ိဳးနဲ႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္တမ်ဳိး၊ စုစုေပါင္းသံုးမ်ိဳး၊ ညစာကိုေတာ့ မနက္ကနဲ႔ ေန႔လယ္စာနဲ႔ က်န္လို႔ေရာထားတဲ့ ဟင္းေပါင္းလိုမ်ိဳး ဟင္းနဲ႔ေပါ့။
ေက်ာင္းရဲ႕အေျခအေန ဒီထက္ပိုအဆင္ေျပရင္ ေတာင္ေပၚကေန ပေလာင္ကေလးေတြကို ထပ္မံေခၚယူသြားဦးမယ္လို႔ ဒီေက်ာင္းကို စတင္ထူေထာင္တဲ့ ဦးဇင္းသံုးပါးစလံုးက တညီတညြတ္တည္း ဆိုတယ္။ အခု ေစာင့္ေရွာက္ထားတဲ့ ကေလးေတြ ဆႏၵရွိရင္ရွိသလို ဘြဲ႔ရတဲ့အထိ အားလံုးအဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးသြားဖို႔လည္း ဆႏၵရွိေနၾကတယ္။ သူတို႔သံုးပါးစလံုးရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ကေလးေတြ ပညာတတ္ၿပီး သူတို႔ေဒသကို သူတို႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးေအာင္ ျပန္လည္ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ၾကဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေအာင္သုခေက်ာင္းမွာ လိုအပ္တာေတြ လႉဒါန္းႏိုင္ဖို႔ ဦးဇင္းေတြရဲ႕ဖုန္းနံပါတ္ေတြကို ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါ့မယ္။ ဦး၀ိမလ ၀၉ ၂၅၆၁၂၄၇၆၄၊ ဦးေကလာသ ၀၉ ၄၀၂၇၇၅၅၇၂၊ ဦးေကာသလႅ ၀၉ ၄၃၁၈၃၄၅၃ အစရွိတဲ့ ဖုန္းေတြကို တိုက္႐ုိက္ဆက္သြယ္ၿပီး လႉႏိုင္ပါတယ္။ အလႉရွင္ေတြကို ကေလးေတြကေရာ၊ ဦးဇင္းေတြကပါ အမွန္တကယ္ ေမွ်ာ္ေနၾကတာပါ။ အလႉရွင္ေတြရဲ႕ အလႉေတြဟာ ကေလးေတြအတြက္ေရာ၊ ေက်ာင္းအတြက္ပါ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္တန္းတခုအျဖစ္ ရွိေနပါတယ္။
ေအးမြန္ရာျပည့္
