႐ွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္းမွာ နယ္ေျမခံျပည္သူ့စစ္နဲ့ အာဏာပိုင္ စစ္တပ္ေတြကို ေငြေပးျပီးေတာ့ ေဒသခံေတြ ဘိန္းစိုက္ပ်ိုးေရးလုပ္ငန္းကို အေတာ္မ်ားမ်ား လုပ္ကိုင္ေနၾကပါတယ္။
႐ွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း နမ့္စန္၊ လြိုင္လင္၊ မိုင္းပြန္၊ ပင္လံု၊ ဆီဆိုင္၊ ဟိုပံုး၊ လင္းေခး စတဲ့ ေဒသဘက္က ေဒသခံ ဘိန္းေတာင္သူေတြဟာ နယ္ေျမခံျပည္သူ့စစ္နဲ့ အာဏာပိုင္ေတြကို ေငြေပးျပီး ဘိန္းစိုက္ပ်ိုးေရးလုပ္ငန္းကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ လုပ္ကိုင္ေနပါတယ္။
တခ်ို့ေနရာမွာ စစ္တပ္ကို တဧက ၅ ေသာင္းကေန ၈ ေသာင္းအထိ ျမို့နဲ့ အနီးအေဝးေပၚ မူတည္ျပီး ေပးရသလို ျပည္သူ့စစ္နဲ့ နီးစပ္တဲ့ဘက္မွာေတာ့ ထြက္႐ွိလာတဲ့ ဘိန္းပိဿာခ်ိန္ကို လိုက္ျပီး ေပးေနရတယ္လို့ နမ့္စမ္ျမို့နယ္ဘက္က ေဒသခံတဦးက ေျပာပါတယ္။
“အခုလုပ္တာကေတာ့ ေတာင္သာ ပအို့ဝ္၊ လီေ႐ွာ အကုန္လံုးလုပ္တာပဲ။ အဲဒီဟာ မလုပ္ရင္လည္း ပိုက္ဆံက မရဘူး။ ရိုးရိုးအလုပ္လည္း မ႐ွိဘူး။ ဘိန္းစိုက္တာက တ႐ြာလံုး အိမ္တိုင္းပဲ စိုက္ေနတာပဲ။ စစ္သားပအိုဝ္ သူတို့နယ္ေျမေလ ၂ ဖြဲ့ေတာင္႐ွိတယ္ ပအို့ဝ္နီနဲ့ ပအို့ဝ္ျဖူ။ ၁ ပိဿာေလာက္ရရင္ သူတို့ကို ၅ ေသာင္းေလာက္ ေပးရတယ္။”
ဘိန္းစိုက္ပ်ိုးေရးကို ေဒသခံေတြတင္မက နယ္စပ္ဘက္က တ႐ုတ္လူမ်ိုးေတြပါ ေျမဧက ရာနဲ့ခ်ီျပီးေတာ့ လာျပီး ဝယ္ယူလုပ္ကိုင္ၾကတယ္။
ဘိန္းစိုက္ပ်ိုးမယ္ဆိုရင္ အရင္းနွီးက တဧကကို က်ပ္ဆယ္သိန္းေလာက္႐ွိမွ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကိုယ္တိုင္ မစိုက္နိုင္သူေတြကေတာ့ ဘိန္းခင္းမွာ ေန့စား အလုပ္ သြားလုပ္ၾကျပီး ဘိန္းျခစ္တဲ့ ရာသီဆိုရင္ လုပ္အားခ ပိုရတယ္လို့ ပင္လံုျမို့ခံတဦးက ေျပာပါတယ္။
တေန့ကို က်ပ္တေသာင္းအထိရေတာ့ အထက္တန္းနဲ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ၊ စစ္သားမိန္းမနဲ့ သားသမီးေတြလည္း လုပ္ၾကတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။
ျမန္မာနိုင္ငံအစိုးရက မူးယစ္ေဆးဝါးပေပ်ာက္ေရးစီမံကိန္းကို ၁၉၉၉ ခုနွစ္ ကေန ၂၀၁၄ ခုနွစ္အထိ ၁၅ နွစ္စီမံကိန္းနဲ့ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနတယ္လို့ နိုင္ငံပိုင္သတင္းနဲ့ မီဒီယာေတြမွာ မၾကာခဏ ေဖာ္ျပေနေပမယ့္လည္း ေဒသထဲမွာေတာ့ ဘိန္းစိုက္ပ်ိုးမႈ၊ ေရာင္းဝယ္မႈ၊ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲမႈနႈန္းေတြ ျမင့္ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ကမၻာ့ကုလသမဂၢ မူးယစ္ေဆးဝါးနဲ့ ရာဇဝတ္မႈဆိုင္ရာရံုးရဲ့ ၂၀၁၀ ခုနွစ္ ဇြန္လထုတ္ အစီရင္ခံစာမွာလည္း ကမၻာမွာ ျမန္မာနိုင္ငံဟာ ဘိန္းစိုက္ပ်ိုးမႈ ဒုတိယ အမ်ားဆံုး နိုင္ငံျဖစ္ျပီး စိတ္ၾကြေဆးထုတ္လုပ္မႈကေတာ့ အေ႐ွ့ေတာင္အာ႐ွ နိုင္ငံေတြထဲမွာ စတုထၳအမ်ားဆံုးနိုင္ငံလို့ ေဖာ္ျပသြားပါတယ္။
