ျခေသၤ့ေ၀စုအတြက္ ႏြားအၿမီးနဲ ့ယင္ေျခာက္ေနသူေတြ

လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ လေလာက္က စာေရးသူရဲ႕ မိခင္ႀကီးနဲ႔ ဖုန္းေျပာၾကရင္း ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ ေလး ရေအာင္ အိမ္ေဖာ္ေလးတေယာက္ေလာက္ငွားဖို႔ ေျပာမိပါတယ္။ ဒီေတာ့ အေမက ငါသားတဲ့ ဒီေခတ္ဆိုးႀကီးထဲမွာ စိတ္ခ်ယံုၾကည္ရတဲ့သူဆိုတာ ေရႊထက္ရွားသြားၿပီတဲ့။ ဒီတိုင္းလည္း ေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္၊ အေမ အကုသိုလ္မယူခ်င္ပါဘူးကြယ္လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြထဲက စီးပြားေရးသမားေတြထံကလည္း အဲဒီလိုသေဘာမ်ိဳး ၿငီးၾကတာ မၾကာခဏ ၾကားရတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဘာလို႔ ယံုၾကည္ စိတ္ခ်ႏိုင္တဲ့သူ ရွားပါးသြားရတာလဲ။ အဂတိတရား လိုက္စားမႈနဲ႔ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈေတြကို တည္ဆဲဥပေဒ ရာဇသတ္ပုဒ္မေတြ၊ ႏိုင္ငံတကာ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္း၊ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြနဲ႔ တိတိက်က် ထိထိေရာက္ေရာက္ အေရးယူရမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရွိေနၿပီးသား အခ်ဳပ္ခန္းအက်ဥ္းေထာင္ေတြနဲ႔ေတာင္ ဆန္႔မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာသားရင္သား မခြဲျခားဘဲ တကယ္အေရးယူခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူေတြ အဲဒီအက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲမွာ ေရာက္ေနမယ္ဆိုတာ လူတိုင္းသိ ပါတယ္။ ထုတ္သာ မေျပာၾကတာပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အခုေလာေလာဆယ္ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ လယ္သိမ္းခံေတာင္သူေတြ၊ မေလာက္ငလို႔ လုပ္ခလစာတိုး ေတာင္းတဲ့အလုပ္သမားေတြ၊ ပညာေရးဥပေဒျပင္ခိုင္းတဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ မဟုတ္တာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ကဲ ဒီေတာ့ ဘယ္သူေတြလဲဆိုတာ သိရေအာင္ ေခါင္တိုင္အမိုးကေန ၾကမ္းဖ်ားအထိ ၾကည့္လိုက္ရၾကေအာင္။ မိမိ ပိုင္ဆိုင္မႈကို မေၾကညာရဲတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲလို ့ဆိုသူေတြ၊ ညစ္က်ယ္က်ယ္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္၀န္ႀကီးျဖစ္လာသူေတြ၊ လႊတ္ေတာ္ အမတ္ေတြ၊ ျပည္ေထာင္စုႀကံ့ခိုင္ေရးနဲ႔ ဖြံ့ၿဖိဳးေရးပါတီ၊ တိုင္းရင္းသား စည္းလံုးညီညြတ္ေရး ပါတီက လူႀကီးမင္းေတြ၊ အစိုးရထိပ္တန္းအရာရွိႀကီးေတြ၊ ဇီးသီးဗန္းေတြေဖ်ာက္ပစ္ ေမွာက္ပစ္ေနတဲ့ ဧရာမခရိုနီႀကီးေတြကေန ခရိုနီအႀကီးအေသး ေပါက္စေကြးေတြ၊ ညႊန္ခ်ဳပ္၊ ဦးေဆာင္ညႊန္ၾကားေရးမွဴးေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာခ်ဳပ္ေတြ၊ ဆရာ၀န္အုပ္ႀကီးေတြ၊ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ေတြ၊ ျပန္တမ္း၀င္အရာရွိေတြ၊ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြ၊ ဆက္ႏႊယ္ပတ္သက္ လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ စီးပြားေရးသမားေတြ အားလံုး စသည္ျဖင့္ေတြရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို ေလ့လာၾကည့္ရေအာင္။ ဓနဥစၥာ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ၊ မေရႊ႕ေျပာင္းႏိုင္တဲ့ အိုးအိမ္ၿခံေျမတိုက္တာ ဆိုင္ခန္းေတြ၊ စိန္ေရႊ ရတနာ လက္၀တ္လက္စား၊ ယာဥ္ရထားကားေတြ၊ ျပည္တြင္းသာမက ျပည္ပမွာပါ နာမည္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ လူစားအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ဖြင့္ထားတဲ့ ဘဏ္အေကာင့္ေတြရဲ႕ လာရာလမ္းေၾကာင္းကို မညွာမတာ စံုစမ္း စစ္ေဆးရမယ္ဆိုရင္ အေျဖ ဘယ္လိုထြက္မယ္ ထင္ပါသလဲ။ မိဘက မ်ိဳးနဲ႔ရိုးနဲ႔ ခ်ီ ႂကြယ္၀ခ်မ္းသာလို႔ အေမြရခဲ့ၾကတာလား။ သူတို႔ရတဲ့လစာကို ဘာမွမစား မေသာက္ မသံုးမစြဲဘဲ တသက္လံုး အသားတင္ စုထားရင္ေတာင္ သူတို႔ေနတဲ့ သိန္းေထာင္ခ်ီ၊ေသာင္းခ်ီတန္တဲ့ အိမ္တလံုး ၀ယ္ႏိုင္ပါ့မလား။ သူတို႔ သားသမီးေတြ ႏိုင္ငံရပ္ျခားပညာေတာ္သင္ လႊတ္ႏိုင္ပါ့မလား။ ႏိုင္ငံျခား အေပ်ာ္ခရီးေတြ ထြက္ႏိုင္၊ ေစ်း၀ယ္ထြက္ႏိုင္တဲ့ ေငြေၾကးေတြ ဘယ္ကရလာတာလည္း။ ဘုရားေတြတည္၊ ထီးေတာ္တင္လွဴႏိုင္တဲ့ပိုက္ဆံေတြ ဘယ္လမ္းေၾကာင္းက ဘယ္လို၀င္လာတယ္ ထင္ပါသလဲ။ ငါးပါးသီလထဲမွာပါတဲ့ အဒိႏၷာဒါနဆိုတာ သူတစ္ပါးဥစၥာကို ခိုးယူျခင္းလို႔ အဓိပၸာယ္ျပန္ႏိုင္ပါတယ္။ တပါးသူ သို႔မဟုတ္ ျပည္သူပိုင္ဘ႑ာေငြေၾကးေတြ၊ ပစၥည္းဥစၥာ ေတြကို ပိုင္ရွင္က မေပးဘဲ၊ မၾကည္ျဖဴဘဲ တိုက္ရိုက္ သို႔မဟုတ္ သြယ္၀ိုက္၍ လံု႔လထုတ္ၿပီး ေျဗာင္ေသာ္၄င္း၊ ခိုး၀ွက္၍ေသာ္၄င္း မတရားေသာနည္းလမ္းမ်ားနဲ႔ ရယူပိုင္ဆိုင္ျခင္းမွန္သမွ်ဟာ အဒိႏၵာဒါန ကံထိုက္ပါတယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ေတာင္ ပါရာဇိကေလးပါးထဲမွာ ဒုတိယပါရာဇိကအေနနဲ႔ အဒိႏၷာဒါန(သူတပါးဥစၥာကို ခိုးယူျခင္း) ကို ထည့္သြင္း ပညတ္ခဲ့ရတာဟာ အလြန္အျပစ္ႀကီးေလးတာေၾကာင့္ မဟုတ္လား။ အဒိႏၷာဒါနကံဟာ အပယ္လမ္းဖြင့္တယ္။ အစိုးရတရပ္အေနနဲ႔လည္း တိုင္းျပည္ဘ႑ာနဲ႔ သယံဇာတေတြကို လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာကို အလြဲသံုးစားလုပ္ၿပီး ကိုယ္က်ိဳးရွာတာ ပိုအျပစ္ႀကီးတဲ့ အဒိႏၷဒါ ကံထိုက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အုပ္ခ်ဳပ္သူ အစိုးရမင္းမ်ားဟာ ျပည္သူ႔ဘ႑ာေတြကို သံုးစြဲရာမွာ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈလို႔ေခၚတဲ့  ျပည္သူလူထုကို အသိေပးပန္ၾကားၿပီး အမ်ားက သေဘာတူၾကည္ျဖဴမွသာ အသံုးျပဳသင့္တာပါ။ အဲဒီလိုမဟုတ္ရင္ အစိုးရတာ၀န္လည္းထမ္းရေသး၊ အဒိႏၵာဒါနကံလည္း က်ဴးလြန္ရာေရာက္ၿပီး အပါယ္လားရတတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ျပည္သူပိုင္ဘ႑ာေတြကို အလြဲသံုးစား လုပ္ေနၾကတဲ့ အက်င့္ပ်က္၀န္ထမ္းငယ္ ေတြကေတာ့ ကိုယ္ကာယနဲ ့လံု႔လထုတ္ၿပီး ခိုးယူၾကတာမို႔ သူတို႔လည္း အဒိႏၷာဒါနကံ က်ဴးလြန္မႈ၊ ခိုးမႈ ေျမာက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၀န္ထမ္းငယ္ေတြထက္ပိုဆိုးတာက ကိုယ္ကာယစိုက္ထုတ္ခိုးယူမႈ မျပဳေပမယ့္ ရာထူးအဆင့္လိုက္ ျခေသၤ့ေ၀စု (Lion Share)ေတြကို လက္ခံယူေနတဲ့ အစိုးရ ျပန္တမ္း၀န္အရာရွိႀကီးေတြ၊ ညႊန္မွဴးေတြ၊ ညႊန္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ ခိုးမႈ အဒိႏၷဒါကံက ပိုအျပစ္ႀကီးပါတယ္။ ခိုးယူတဲ့ပမာဏ ပိုမ်ားျပားတဲ့အတြက္ ဒုကၡဆင္းရဲေရာက္ၾကရတဲ့ လူဦးေရလည္း ပိုမ်ားမွာလည္း ေသခ်ာပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ေျပာရရင္ သူတို႔ဟာ ကိုယ္တိုင္ မခိုးဘဲ ခိုးရာပါေ၀စု အမ်ားဆံုးယူတဲ့ သူခိုးဂိုဏ္းခ်ဳပ္ေတြလို ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ အဂတိလိုက္စားမႈ၊ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈနဲ႔ အဒိႏၷဒါနကံေျမာက္တဲ့ ခိုးမႈေတြ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ပံုသဏၭာန္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ စီမံကိန္းေတြ၊ စီးပြားေရးလုပ္ကြက္ေတြကို လုပ္ပိုင္ခြင့္နဲ႔ အာဏာ သံုးၿပီး ေကာ္မရွင္ခယူတာ၊ အတြင္းသတင္း ေရာင္းစားတာ၊ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြနဲ႔ နီးစပ္ရာမ်က္ႏွာလိုက္ အခြင့္အေရး ေပးတာ၊ အာဏာပိုင္နဲ႔ ၀ိသမစီးပြားေရးသမား ခရိုနီေတြ ေပါင္းၿပီး လက္၀ါးႀကီး အုပ္တာ၊ မထိုက္တန္တဲ့သူေတြကို ရာထူးေတြ ေပးၿပီး ဂိုဏ္းဖြဲ႔ လုပ္ကြက္ထြင္ ဂြင္ဖန္စားေနၾကတာ မဟုတ္လား။ ၾကားေနရတာကေတာ့ တခ်ိဳ့ဌာနဆိုင္ရာေတြ ပေရာဂ်က္ေတြမွာ ညႊန္ခ်ဳပ္နဲ႔ အထက္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြအတြက္ ျခေသၤ့ေ၀စု၊ သူခိုးေ၀စုအတြက္ က်လာတဲ့ဘတ္ဂ်က္ထဲက ၂၁ ရာခိုင္ႏႈန္းဆိုလား ႀကိဳတင္သတ္မွတ္ေပးထားၿပီး မပ်က္မကြက္ ဆက္သရတယ္ဆိုဘဲ။ ဟုတ္၊ မဟုတ္ဆိုတာေတာ့ တာ၀န္ရွိတဲ့ စသံုးလံုးလို အဖြဲ႔အစည္းေတြက စံုစမ္း ေဖာ္ထုတ္သင့္တယ္။ အထက္ပါပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြဟာ ခိုးသက္သမာၻက ရင့္ေနၿပီး ေလာဘက အေတာမသတ္ႏိုင္ၾကေတာ့ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲက တက္လာမယ့္ အစိုးရလက္ထက္မွာ အခု အေျခအေနေလာက္ ခိုးစားခြင့္ရွိျခင္မွ ရွိေတာ့မွာ လသာတံုးေလးဗိုင္းငင္လိုက္မဟလို႔ ေတြးၿပီး သရဲမရဲစီး ခိုးစားေနၾကမွာလည္း ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲသလို ျဖစ္ေနမွာပါ။ အဆိုးတကာအဆိုးဆံုးကေတာ့ ျပည္သူပိုင္၊ ႏိုင္ငံပိုင္ ဥယ်ာဥ္ၿခံ ေျမယာေတြကို ျပည္သူလူထုကို အသိမေပးဘဲ ၿမိဳ႕သစ္ခ်ဲ႕၊ စက္မႈဇုန္ေဆာက္၊ လမ္းေတြေဖာက္၊ စနစ္မက်တဲ့ တနပ္စားစီမံကိန္းေတြ အေၾကာင္းျပၿပီး ထင္ရွားတဲ့ၿမိဳ႕ႀကီးေတြတင္မက ေတာနယ္ေတြပါမက်န္ နံပါတ္၀မ္းႀကီးနဲ႔ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္ေတြအတြက္၊ နံပါတ္တူးႀကီးနဲ႔ မိသားစုအတြက္၊ ဘယ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ညီအစ္ကိုမ်ားအတြက္၊ ဘယ္၀န္ႀကီးအတြက္ ဘယ္တိုင္းမွဴးအတြက္ဆိုၿပီး ေပ ၁၀၀ ပတ္လည္ကြက္္ အတြဲလိုက္၊ ၁ ဧကကြက္အတြဲလိုက္ စသည္ျဖင့္ ၿခံေျမကြက္ေတြ ေကာင္းေပ့ ညႊန္႔ေပ့ဆိုတဲ့ ေနရာေကာင္းတိုင္းမွာ၊ လမ္းမႀကီးေတြေပၚမွာ ဘိုးဘြားအေမြရသလို ခြဲေ၀ ခိုးယူထားၾကတာဟာ ဓားျပဂိုဏ္းတဂိုဏ္းလိုပါပဲ။ ယူထားလိုက္ၾကတာမ်ား တေနရာတည္းတာင္ မဟုတ္ဘူး။ တၿမိဳ႕တကြက္ဆိုသလို သတင္းေတြ အပုပ္နံ႔ေတြ တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ ထြက္ေတာ့ ျပည္သူေတြက သိတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူတို႔အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြကို သူခိုးႀကီးေတြ၊ ဓားျပႀကီးေတြလို႔ အမ်ားျပည္သူေတြက သတ္မွတ္ၾကတာ မဆန္းေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒီလို ခိုးမႈေတြကိုပဲ စစ္အာဏာရွင္အေပါင္းအပါေတြက စစ္တပ္က အသက္စြန္႔ၿပီး တိုင္းျပည္ကာကြယ္ေနရလို႔ ယူထိုက္တယ္။ ခံစားထိုက္တယ္လို႔ ဓားျပလိုင္စင္၊ သူခိုးလိုင္စင္ကို တရား၀င္သေယာင္ ေလသံပစ္ေသးတယ္ မဟုတ္လား။ ခံစားသင့္ခံစားထိုက္တယ္ဆိုရင္ စစ္တပ္မွ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္၀န္ထမ္းအတြက္မဆို ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္မေပးပါနဲ႔ တရား၀င္ သတ္မွတ္ျပ႒ာန္းၿပီး ရိုးရိုးသားသား လူထုေရွ႕ေမွာက္ေပးေပါ့။ မဟုတ္ဖူးလား။ အဲဒီလို ခိုး၀ွက္လုယူရထားတဲ့ ေျမကြက္ေတြကို ေရာင္းခ်ၿပီး သိန္းေထာင္ခ်ီ ေသာင္းခ်ီရေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ေတြ၊ ၀န္ႀကီးကေတာ္ေတြက အရင္းႏွီးရ ရမ္းဖို႔ တုတ္ရသြားေတာ့ ေျမပြဲစားေတြ လုပ္၊ စိန္ပြဲစားေတြ လုပ္၊ ကုမၸဏီေတြေထာင္၊ သားသမီးေတြေကာ ေဆြမ်ိဳးကိုင္ျဖားကိုင္းနားမက်န္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ လက္ရွိ ရာထူးအာဏာကို အလြဲသံုးစားလုပ္ၿပီး သစ္ေတာကြက္ေတြ ခ်ေပး၊ ဓာတ္ဆီေလာင္စာဆီ တဦးထဲ ျဖန္႔ျဖဴးခြင့္ ေငြလြယ္လြယ္ရႏိုင္မယ့္ခြင္ေတြ ခ်ေပးၿပီး ဘီလီယံနဲ႔ခ်ီ ခ်မ္းသာလာတာကိုပဲ သူတို႔ဖာသာ သူတို႔ ရိုးရိုးသားသား ႀကိဳးစားလို႔ ခ်မ္းသာလာသေယာင္ေယာင္ အရွက္မရွိ ေျပာေသးတာ မဟုတ္လား။ ဒါေပမဲ့ လက္ရွိ အစိုးရအဖြဲ႔၀င္အားလံုး၊ စစ္ဗိုလ္္္္္္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ အားလံုး လႊတ္ေတာ္ အမတ္ေတြ အားလံုးရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈကို ဘယ္သူမွ မေၾကညာရဲပါဘူး။ ဘယ္လမ္းေၾကာင္းေတြက ဒီေလာက္မ်ားျပားတဲ့ ေငြေၾကးဥစၥာဓနေတြ ဘယ္လို ရရွိစုေဆာင္းမိသလဲဆိုတာ ဘယ္သူမွ ထုတ္မျပရဲ၊ အစစ္မခံရဲပါဘူး။ ခိုးမႈ၊ ဓားျပမႈေတြနဲ႔ တိုက္ရိုက္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သြယ္၀ိုက္၍ေသာ္လည္းေကာင္း တနည္းမဟုတ္ တနည္း ပတ္သက္ေနတာကိုး။ စစ္ေဆး လိုက္ရင္ တႏြယ္ငင္တစင္ပါေတာ့မယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အာဏာရွင္ေတြဟာ ျပသနာအရင္းအျမစ္ကို မေျဖရွင္းဘဲ ၀န္ထမ္းတိုင္း ခိုးစားရေအာင္ လစာ မေလာက္မငနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပစ္ထားခဲ့တာ။ လက္ရဲဇက္ရဲ ခိုးရဲတဲ့သူေတြကို ေျမႇာက္စား ဂြင္ဖန္တတ္တဲ့ သူယုတ္ေတြ ေနရာေပး၊ ႏိုင္ငံေရးအသံုးအႏႈန္းနဲ႔ ေျပာရရင္ အမႈတြဲေတြ ေခၚတာေပါ့။ ငါလည္းသူခိုး၊ သူတို႔လည္း သူခိုး၊ လူတိုင္းခိုးၾကေတာ့ တို႔တိုင္းျပည္လည္း သူခိုးတိုင္းျပည္ ေစာရႏိုင္ငံႀကီး ျဖစ္ခဲ့ရတာေပါ့။ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စားေရးသူနဲ႔ အလြန္ရင္းႏွီးတဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္မိတ္ေဆြတဦးနဲ႔ ေဆြးေႏြးဖူးပါတယ္။ တို႔မ်ားကြယ္ ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မိတ္ဆံုစားပြဲေတြ၊ အာစရိယ ပူေဇာ္ပြဲမွာ ျပန္ဆံုၾကတဲ့အခါမ်ား အကုန္လံုးနီးပါး ေအာင္ျမင္ခ်မ္းသာေနၾကတာကို ေတြ႔ရေတာ့ ဘာသာေရးအျမင္ ရႈေထာင့္ကေနၾကည့္ရင္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ မုဒိတာပြားႏိုင္ေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရးရႈေထာင့္၊ ကိုယ္က်င့္တရားရႈေထာင့္ကေန ၾကည့္ရင္ သူငယ္ခ်င္းအမ်ားစု အတြက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္းေတြမို႔ သူတို႔ရဲ႕ အဂတိလိုက္စားမႈေတြ အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈေတြနဲ႔ ႀကီးပြားေနၾကတာကို မလုပ္အပ္ေၾကာင္း မေျပာျဖစ္ၾက မတားျမစ္မိေတာ့ဘူး။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႀကီးတခုလံုး အံုနဲ႔ က်င္းနဲ႔ စာရိတၱေတြ ျခစားေနတာမို႔ ေျပာလည္း မထူးပါဘူး၊ မိတ္ပ်က္တာသာ အဖတ္တင္မွာပဲလို႔ ေတြးၿပီး ေျပာသင့္တာမေျပာၾက၊ တားသင့္တာ မတားၾကတာ မဟုတ္လား။ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြက ေဖာ္ေရြတတ္ ခင္မင္တတ္တယ္၊ အားနာတတ္တယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္။ ေဖာ္ေရြတတ္တာ ခင္မင္တတ္တာကေတာ့ အလြန္ေကာင္းေပမဲ့ အရာရာတိုင္းကို အားနာတတ္တာကိုေတာ့ လက္မခံသင့္ပါဘူး။ ေၾကာက္တတ္ရင္ ရန္ကင္းတယ္ဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာ မမွန္ကန္ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ အမွန္တရားနဲ႔ ပတ္သက္ရင္၊ အမ်ားအက်ိဳးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ေၾကာက္မေနသင့္ဘူး။ မိမိပတ္၀န္းက်င္မွာ မိမိ ဆရာသမားမိဘ၊ လူႀကီးသူမ ေတြအပါအ၀င္ မိမိမိသားစု၀င္ ေဆြမ်ိဳးညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမသားခ်င္း မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြ အေတြးမွား အျမင္မွား အလုပ္မွားေတြနဲ႔ အမွားလုပ္ေနၾကတာ၊ တိုင္းျပည္ဘ႑ာခိုးစား အက်င့္ပ်က္ျခစားေနတာေတြကို အားနာၿပီး မေျပာမဆို၊ မတားျမစ္ဘဲ ႏႈတ္ဆိတ္ေနတတ္ၾကတာ အက်င့္လိုျဖစ္ေနၿပီ မဟုတ္လား။ တကယ္ေတာ့ ေျပာသင့္တာကို မေျပာဆိုျခင္း၊ တားျမစ္သင့္တာကို မတားျမစ္ျခင္း၊ ရႈတ္ခ်သင့္တာကို မရႈတ္ခ်ဘဲ အားနာတယ္ဆိုတာ … စိုးရြံ႕မႈအေၾကာက္တရားလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အခင္မင္ပ်က္မွာစိုးလို႔ ျဖစ္ေစ၊ ျပသနာတက္မွာ စိုးလို႔ ျဖစ္ေစ၊ အခြင့္အေရးတခုခု ဆံုရံႈးမွာစိုးလို႔ ျဖစ္ေစ၊ ေျပာလဲ အက်ိဳးထူးမယ္မထင္လို႔ စသည္ျဖင့္ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ ေရငံုႏႈတ္ဆိတ္ျခင္းဟာ ဘယာဂတိလို႔ ေျပာႏိုင္တဲ့ အေၾကာက္တရားနဲ႔ ေနထိုင္မ်က္ ကြယ္ျပဳလိုက္တာပါပဲ။ တနည္းအားျဖင့္ဆိုရင္ အမွန္တရားအေပၚ သစၥာေဖာက္လိုက္တာျဖစ္သလို ေခတ္၀န္ ထမ္းဖို႔ ပ်က္ကြက္ျခင္းလို႔လည္း ဆိုခ်င္ပါတယ္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႀကီးကို အဆိပ္အေတာက္ မျဖစ္ေစတဲ့ကိစၥေတြ၊ ယဥ္ေက်းမွႈအရ၊ လူမႈေရးအရ တခ်ဳိ့ကိစၥေတြမွာ အားနာရတာမ်ိဳးကို လက္ခံပါတယ္။  ျပည္သူပိုင္ပစၥည္း ခိုးတာကေတာ့ အားနာေနလို ့မရပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အားနာၿပီး ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ေနမဲ့အစား အသိပညာအေတြးအေခၚ နိမ့္ပါးလို႔ လမ္းမွားေပၚ ေလွ်ာက္ေနသူေတြကို အမွန္ကို ျမင္ႏိုင္ ျပဳျပင္လာႏိုင္ေအာင္ မွန္ကန္တဲ့ ၀န္းက်င္တခု ျဖစ္လာေအာင္ တဖက္တလမ္းက ၀ိုင္း၀န္းကူညီပါ၀င္အား ျဖည့္သင့္တယ္လို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ ကမာၻ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဘယ္ဆုရွင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဒက္စမြန္တူတူးကေတာ့ “မတရားမႈတခုမွာ ႏႈတ္ဆိတ္ေနျခင္းဟာ မတရားမႈဘက္က ရပ္တည္လိုက္ျခင္းလို ့” ဆိုပါတယ္။ ငါတို႔လူမ်ိဳး သူခိုးရွိသည္လို႔ လူမ်ိဳးနဲ႔ ခ်ီၿပီး ပ်က္ရယ္ျပဳရေလာက္ေအာင္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ခိုးမႈ က်ဴးလြန္ေနၾကတာဟာ လိုင္စင္ရထားသလို တရား၀င္ က်ဴးးလြန္ေနၾကတာ မဟုတ္လား။ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ အထူးသျဖင့္ ၿမိဳ႕ေနလူတန္းစားအေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အေသြးထဲ အသားထဲမွာ ကူးစက္ျပန္႔ပြား လိႈက္စားေနတဲ့  အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈ ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးဟာ ေဆးမတိုုးေတာ့တဲ့ သမာၻရင့္၀ါရင့္ပိုး။ ေဆးၿမီးတိုနဲ႔ ကုလို ့မရႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဦးသိန္းစိန္တို႔ရဲ႕ လက္ရွိ စစ္တပိုင္းအစိုးရဟာ သန္႔ရွင္းေသာအစိုးရ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္။ အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈကို တိုက္ဖ်က္မယ္လို႔ တရား၀င္ေၾကညာခဲ့ေပမယ့္ ခုခ်ိန္ထိ သက္တမ္းသာ ကုန္ေတာ့မယ္။ အဂတိလိုက္စားမႈေတြကို ေလာက္ေလာက္လားလား အေရးယူ အျပစ္ေပးတာ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ထိပ္ပိုင္းက သူခိုးႀကီးေတြကို ခ်န္လွပ္ၿပီး တို႔ကနန္း ဆိတ္ကနန္း တိုက္ဖ်က္မႈေလးေတြ လုပ္ျပေနတာပဲ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ အိမ္ေခါင္မိုး မလံုလို႔ မိုးယိုတာကို မိုးမယိုေအာင္ ၾကမ္းခင္းအေကာင္းေတြ လဲပစ္ေနသူလို လုပ္ခဲ့ၾကတာ။ ျပႆ နာရဲ႕ အေျခခံအရင္းအျမစ္ကို မကိုင္တြယ္ဘဲ ကိုင္းဖ်ားကိုင္းနားခ်ိဳင္ခ်င္ရင္ေတာ့ အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈေတြကို တိုက္ဖ်က္ဖုိ ့ဘယ္ေတာ့မွ ထိေရာက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ လႊတ္ေတာ္ကလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ရုပ္ျပအေနနဲ႔ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ေကာ္မတီမွာ ခန္႔ထားေပမယ့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာ၊ အေရးယူခြင့္၊ အစိုးရအဖြဲ႔၀င္အပါအ၀င္ မည္သူကိုမဆို စံုစမ္းေမးျမန္းပိုင္ခြင့္ေတြ မေပးအပ္ဘဲ လုပ္ေနရတာဆိုေတာ့ ဘယ္ထိေရာက္မွာလဲ။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ႀကီး ဦးေရႊမန္းကလည္း ဥပေဒ အထက္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိေစရလို႔ လက္ေတြ႔နဲ႔ မထင္ဟပ္ဘဲ ေျပာတာရယ္၊ ပြဲေဈးတန္းမွာ ဇီးသီးဗန္း ေမွာက္က်သလိုပဲ ဟိုလူႏႈိက္စား ဒီလူႏႈိက္စားနဲ႔ ဝန္ႀကီးဌာနေတြကို ခ်ေပးတဲ့ ဘတ္ဂ်တ္ဟာလည္း တ၀က္ပဲက်န္တယ္လို႔ ေျပာဆိုသတိေပးတဲ့ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ ဦးခင္ေအာင္ျမင့္တို႔ရဲ႕ အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈပေပ်ာက္ေရး တိုက္ဖ်က္ေနပံုကို ထင္ရွားေအာင္ ဥပမာေပးရရင္ “ ႏြားၿမီးန႔ဲ ယမ္းၿပီး ယင္ေျခာက္ေနသူေတြလို႔” တင္စားျခင္ပါတယ္။ ႏြားၿမီးေလးတခ်က္တခ်က္ ယမ္းလိုက္ေ၀ွ႔လိုက္တဲ႔ အခိုက္ေလးမွာပဲ အံုေနတဲ့ ယင္ေကာင္ေတြက ခဏထပ်ံ ၿပီးရင္ျပန္အံု စားၾကေသာက္ၾက၊ ယင္ႀကီးဥလိုက္က်ေပါ့။ ဒါမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္လား။ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈ ကင္းရွင္းတဲ့ မွန္ကန္တဲ့ ၀န္းက်င္တခုျဖစ္လာဖို႔ဆိုတာ ျပည္သူလူထု အက်ိဳးစီးပြားကို အေလးအနက္ ဦးထိပ္ထားၿပီး သီလတည္ၾကည္တဲ့ ဒီမိုကေရစီအစိုးရတရပ္ရွိဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အမ်ားဆႏၵနဲ႔ ေရြးခ်ယ္တဲ့ အဲဒီလိုဒီမိုကေရစီအစိုးရတရပ္ေပၚေပါက္လာဖို႔ ဆိုရာမွာလည္း အမ်ားျပည္သူက လက္ခံတဲ့ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခခံဥပေဒတရပ္အျပင္ ထိေရာက္တဲ့ အဂတိလုိက္စားမႈဆန္႔က်င္ေရးဥပေဒေတြ ျပ႒ာန္းေပးဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီအစိုးရတရပ္ဟာ ဘာလုပ္လုပ္ ျပည္သူေတြ ယံုၾကည္မႈရေအာင္ ထင္သာျမင္သာရွိရွိ (Transparpency) လုပ္ေဆာင္ရမယ္။ ၿပီးရင္တိက်တဲ့ တာ၀န္ယူမႈနဲ႔ တာ၀န္ခံမႈ (Responsibility & Accountability) ေတြ သတ္မွတ္ေပးရမယ္။ ေစာင့္ၾကပ္ ထိန္းညႇိေပးမယ့္ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ (Media Feedom) ေပးဖို႔လည္း လိုတယ္။ စီးပြားေရးေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီး ႏိုင္ငံ၀န္ထမ္းအားလံုးမွာ မွ်တလံုေလာက္တဲ့လစာေတြရဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ အေရးအႀကီးဆံုးကေတာ့ တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈ (Rule of Laws)  အခိုင္အမာ တည္ရွိေနေအာင္လုပ္ဖို ့မျဖစ္မေန လိုအပ္ပါတယ္။ လူမ်ိဳးနဲ႔ခ်ီ ႏိုင္ငံတခုလံုး အတိုင္းအတာနဲ႔ခ်ီၿပီး ယိမ္းယိုင္သြားတဲ့ စာရိတၱမ႑ိဳင္ႀကီးကို တည့္မတ္ဖို႔ဆိုတာ တဦးေကာင္းတေယာက္ေကာင္း ထလုပ္လို႔ မၿပီးေျမာက္ႏိုင္ပါဘူ။ ေခါင္တိုင္ဖ်ားက စယိုယြင္းလာရာက ဟိုးေအာက္ေျခၾကမ္းဖ်ားအထိ ေဆြးေျမ့လိႈက္စားေနတဲ့ ကိုယ္က်င့္သီလကို ျပဳျပင္ရမယ့္ အမ်ိဳးသားေရး တာဝန္ႀကီးဟာ ႏိုင္ငံသားတိုင္းရဲ႕ ပခုံးေပၚမွာရွိေနပါၿပီ။ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူျပဳ၊ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈ၊ အဂတိတရားနဲ႔ ႏိုင္ငံပိုင္ပစၥည္းေတြ ခိုးယူၿပီးမွ စားေသာက္ရတဲ့ ထမင္းလုတ္တိုင္းမွာ လူစဥ္မမွီေအာင္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေနရွာတဲ့ ျပည္သူအမ်ားစုရဲ႕ ေသြးမ်က္ရည္ေတြ လူးေနတာ သတိရပါ။ ဟင္းလုတ္တိုင္းမွာ အတိဒုကၡေရာက္ေနၾကရတဲ့ ျပည္သူအမ်ားစုရဲ႕ ငိုရိႈက္သံ၊ ညည္းတြားသံ၊ ေတာက္ေခါက္သံေတြ ဆမ္းထားတာကို သတိျပဳမိၾကဖို႔ တိုက္တြန္းရင္း ဒီေဆာင္းပါးကို နိဂံုးသပ္လိုက္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတိုင္း အမွန္တရားအတြက္ အားနာတတ္ျခင္းမွ၊ ေၾကာက္လန္႔ျခင္းမွ ကင္းေ၀းၾကပါေစ။ အဒိႏၷဒါနကံရဲ႕ အက်ိဳးအျပစ္ေတြကို ေကာင္းစြာထင္ရွားသိျမင္ၿပီး ေရွာင္ရွားႏိုင္ၾကပါေစ ။       ။   ေလးစားစြာျဖင့္ မင္းေကာင္းခ်စ္

Independent media are under attack by the Myanmar junta. DVB continues reporting the facts, but needs support for the safety of our journalists. You help with any donation. Thank you.

Donate
More News
Up