A d v e r t i s e m e n t With Us

အမွန္တရားအတြက္ ဝန္ႀကီးဘဝမွ ႏုတ္ထြက္ခဲ့တဲ့ ဦးထြန္းေဖ (သုတကေဖး)

သူ႔ကို “အာစကို” လို႔လည္း ေခၚၾကတယ္။ ငယ္ေပါင္းနဲ႔ ခ်စ္ခင္သူေတြကေတာ့ ေခါင္းႀကီးလို႔လည္း ေခၚသတဲ့။ “အာစကို” လို႔ေခၚတာက သတင္းစာေခါင္းႀကီးပိုင္းေရးေတာ့ ကေလာင္အမည္ကို “အာစရိ” လို႔ေရးတာကို စာစီသူက သူ႔လက္ေရးကို မဖတ္တတ္ေတာ့ အာစကိုလို႔ ထည့္လိုက္ရာက ခင္မင္သူအားလုံးက “အာစကို” လို႔ ေခၚၾကတာပါ။ တကယ္ေတာ့ သူဟာ ထြန္းေန႔စဥ္သတင္းစာရဲ႕ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးထြန္းေဖ ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူ႔ကို “ေခတ္သစ္ေဝါဟာရဆရာႀကီး” လို႔ အသိအမွတ္ျပဳၾကတယ္။ အသိမွတ္ျပဳရေလာက္ေအာင္လည္း သူ စတင္သုံးစြဲခဲ့တဲ့ ေဝါဟာရေတြက လူထုၾကားထဲ ေရာက္ရွိသြားၿပီး တြင္က်ယ္တဲ့အသုံးေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဥပမာ ျမန္မာတႏိုင္ငံလုံး ေန႔စဥ္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ ယဥ္ေက်းမႈတခုအျဖစ္ ေျပာဆိုသုံးစြဲေနတဲ့ “မဂၤလာပါ” ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကို စတင္တီထြင္ အသုံးျပဳခဲ့သူလည္းျဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမင္းပြဲသုံးေဝါဟာရအျဖစ္ “ေမဒင္ျပဳတ္ၿပီ” တို႔ “ႏွာတဖ်ားနဲ႔ သာသြားတယ္” ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရဲ႕ ဖခင္ဟာလည္း သူပါပဲ။ ႏုိင္ငံေရးအရ အာဏာရွင္ဆန္မႈကိုလည္း “ဘဝရွင္မင္းတရား” လို႔ သေရာ္တဲ့ ေဝါဟာရေတြ။ ဒီေန႔ကာလအထိ ေျပာေနၾကတဲ့ “ေဖာ္လန္ဖား” နဲ႔ “ေဖာ္စီဖား” တို႔။ မယ္ေရြးပဲြန႔ဲပတ္သက္ၿပီး “ဖားခုံညင္း” ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရတို႔ ဖန္တီးရွင္ဟာလည္း ဦးထြန္းေဖပါပဲ။ ဒါ့အျပင္ သတင္းေထာက္ေတြကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ “ဒုန္းေပကတ္သတ္ဘီေအ” လို႔ ေခၚေလ့ရွိတယ္လို႔လည္း ဆိုၾကပါတယ္။ အဲဒီ ဦးထြန္းေဖဟာ ၁၉၂၀ ပထမေက်ာင္းသားသပိတ္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ ၂၆ ဦးထဲက တဦးပါ။ သပိတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ထားခဲ့တဲ့ ကတိအတိုင္း ေက်ာင္းဆက္မတက္ဘဲ ေက်ာင္းထြက္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကိုေပးထားတဲ့ ကတိကဝတ္ကို တန္ဖုိးထား ေလးစားလိုက္နာသူအျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းကထြက္တာနဲ႔ ဘားမားေအာ့ဆာဗား သတင္းစာမွာ သတင္းေထာက္အျဖစ္ စတင္လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာပါ။ အခုေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ တက္ႂကြလႈပ္ရွား ေက်ာင္းသားဘဝကေန သတင္းသမား ျဖစ္ခဲ့သူပါ။ ေနာက္ေတာ့ သူရိယသတင္းစာအယ္ဒီတာ၊ ျမန္မာ့ေန႔စဥ္သတင္းစာ၊ ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာ၊ ဟံသာဝတီသတင္းစာနဲ႔ ထြန္းေန႔စဥ္သတင္းစာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အျဖစ္ အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲလုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္။ ဒါက သတင္းသမားဘဝေပါ့။ သတင္းစာအယ္ဒီတာေကာင္းတေယာက္ရဲ႕ အဂၤါရပ္ျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးအရ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာႏိုင္မႈမွာ ဦးထြန္းေဖကို သူ႔ေခတ္သူ႔ကာလ သတင္းသမားေတြဟာ စံထားေျပာေလ့ ရွိခဲ့တယ္။ အဲ့လို ႀကိဳတင္အကြက္ျမင္မႈ၊ ခန္႔မွန္းႏိုင္မႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာေလ့ရွိတာက ဂဠဳန္ေစာရဲ႕ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္မႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ပါ။ လက္နက္တိုက္က လက္နက္ေတြ ေပ်ာက္ဆုံးတယ္ ၾကားတာနဲ႔ အတန္ၾကာစဥ္းစားၿပီး ဂဠဳန္ေစာျဖစ္ႏုိင္တယ္လို႔ ယူဆၿပီး ဂဠဳန္ေစာကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ သတင္းေထာက္တေယာက္ကို တာဝန္ေပး လုပ္ေဆာင္ေစခဲ့သူလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အဲဒီအခ်ိန္က အနားမွာရွိသူ သတင္းေထာက္ ထြန္းၾကည္ဆိုသူ မွတ္တမ္းျပဳခဲ့တာက… “စီအိုဒီကလက္နက္ေတြ ေပ်ာက္သြားၿပီ။ ဒီလက္နက္ေတြနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ကို လုပ္ႀကံမွာစိုးရတယ္။ လုပ္ႀကံမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဂဠဳန္ေစာတို႔အဖြဲ႔က ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ကဲ ..ေမာင္စိန္ႀကီး မင္းကိုယ္တိုင္သြားၿပီး ဦးေစာရဲ႕အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေနကို စုံစမ္းေထာက္လွမ္းပါ ဆိုၿပီး တာဝန္ခ်ေပးခဲ့ပါသည္။ ဦးစိန္ကလည္း ဦးေစာအိမ္နားတြင္ ငါးမွ်ားသူတဦးအသြင္ ေျပာင္းၿပီး သတင္းယူပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ အေျမာ္အျမင္ႀကီးမႈေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ လုပ္ႀကံခံရၿပီး ညေနပိုင္းတြင္ပင္ တရာခံဦးေစာတို႔ကို ေဖာ္ထုတ္ဖမ္းဆီးရန္ အစိုးရအဖြဲ႔အား သတင္းေပးႏိုင္ခဲ့ၿပီး ယင္းအမႈကို ေနာက္ေန႔တြင္ စာလုံးမည္းႀကီးမ်ားျဖင့္ သတင္းျပည့္စုံစုံ ေဖာ္ျပႏိုင္ခဲ့ပါသည္” လို႔ မွတ္တမ္းျပဳခဲ့ပါတယ္။ သမိုင္းမွာေတာ့ ဦးစိန္ကို မစၥတာခမ္းကပဲ ခိုင္းသလိုလို ရဲခ်ဳပ္ထြန္းလွေအာင္ကပဲ ခိုင္းသလိုလို ေဖာ္ျပခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီအခ်က္ဟာ သမိုင္းမွာ ေပ်ာက္ကြယ္ေနသလား ေဖ်ာက္ကြယ္ထားသလား ဆိုတာေတာ့ မသိ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီသတင္းေထာက္ ေမာင္စိန္ႀကီးဆိုတာက ေနာင္တခ်ိန္မွာ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာရဲ႕ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးစိန္ပါပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က ဦးထြန္းေဖက ဟံသာဝတီသတင္းစာရဲ႕ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ လုပ္ေနတာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲ့ဒီအခ်ိန္က အယ္ဒီတာနဲ႔ သတင္းေထာက္တို႔ရဲ႕ ျပည့္ဝတဲ့အရည္အခ်င္းနဲ႔ ႀကိဳးစားမႈကို မွတ္တမ္းတင္ ဂုဏ္ျပဳရမယ့္ အခ်က္ပါပဲ။ အယ္ဒီတာဦးထြန္းေဖရဲ႕ အေျမာ္အျမင္ႀကီးမႈအတိုင္း ေစခိုင္းခ်က္ကို အျပည့္အဝ အေကာင္ထည္ေဖာ္ေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့ ဦးစိန္ကိုလည္း ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္း တင္ၾကရမွာပါ။ ဖဆပလလက္ထက္ ဦးထြန္းေဖရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တခုကိုလည္း ေဖာ္ျပခ်င္ပါေသးတယ္။ ဒီလုပ္ေဆာင္ခ်က္ဟာ အေသးေလးဆိုေပမယ့္ ႏိုင္ငံေသြးေခ်ာင္းစီးေစမယ့္ အႏၱရာယ္ကေန အကာကြယ္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ ႏိုင္ငံေရး ေလ့လာသုံးသပ္သူေတြက ဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။ ျဖစ္ပုံက ၁၉၆၁ ခုႏွစ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုက ဗုဒၶဘာသာကို ႏိုင္ငံေတာ္ဘာသာအျဖစ္ ျပ႒ာန္းဖို႔ လႊတ္ေတာ္တင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အျခားဘာသာဝင္ေတြကလည္း မေက်နပ္ၾကဘူး။ ဦးထြန္းေဖဟာ ထြန္းေန႔စဥ္သတင္းစာကေန ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြကို ဒီလိုမျဖစ္သင့္ေၾကာင္း ရွင္းျပတာေတြ လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ “တိုင္းရင္းသား ဘာသာေရး လူနည္းစုမဟာမိတ္အဖြဲ႔” ရဲ႕ နာယကအျဖစ္ ပါဝင္ခဲ့တယ္။ ဦးထြန္းေဖကပဲ ဦးေဆာင္ၿပီး ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္မွာ ႏိုင္ငံေတာ္ဘာသာ လုပ္ျခင္းဟာ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကို ဆန္႔က်င္ရာေရာက္တယ္လို႔ အေၾကာင္းျပၿပီး တရားစြဲလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္သာသနာ ျပဳလုပ္ေရးဟာ ရပ္ဆိုင္းသြားပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲ့ဒီေခတ္က ေသြးေခ်ာင္းစီးမယ့္အေရးကို  ဦးထြန္းေဖ ကယ္တင္လိုက္တာပါလို႔ လူမ်ိဳးစုံႏိုင္ငံေရးသမားေတြက အသိအမွတ္ ျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။ ဦးထြန္းေဖဟာ တိုင္းျပည္အတြက္ လုိအပ္လာရင္ သတင္းသမားအျဖစ္သာမက ႏိုင္ငံေရးသမားအျဖစ္လည္း ပါဝင္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ဖဆပလရဲ႕ တိုင္းျပဳျပည္ျပဳအမတ္အျဖစ္ ေလးမ်က္ႏွာကေန အေရြးခံခဲ့တယ္။ ၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒေရးဆြဲေရး ၇၅ ဦး ေကာ္မတီမွာလည္း အဖြဲ႔ဝင္အျဖစ္ ပါဝင္ေရးဆြဲခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဂ်ပန္ေခတ္ကလည္း ဖြဲ႔စည္းပုံေရးဆြဲရာမွာ ပါဝင္လုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္။ ၁၉၄၈ မွာေတာ့ ဝက္လက္မဲဆႏၵနယ္ကေန ယွဥ္ၿပိဳင္အေရြးခံခဲ့တယ္။ ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးအျဖစ္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအခ်ိန္က ဦးႏုရဲ႕ အာဏာရွင္ဆန္မႈေတြ။ မီဒီယာအေပၚ ပိတ္ပင္မႈေတြအေပၚ လက္မခံႏိုင္တဲ့အတြက္ ဝန္ႀကီးအျဖစ္က ၁၉၅၃ ခုႏွစ္မွာ ႏုတ္ထြက္ခဲ့ၿပီး ထြန္းေန႔စဥ္သတင္းစာကို ထုတ္ၿပီး သတင္းစာသမားအျဖစ္ ဆက္လက္ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ သတင္းသမားတေယာက္ရဲ႕ အမွန္တရားကို လက္ခံရဲမႈနဲ႔ အမုန္းခံရဲတဲ့သတၱိလို႔ပဲ ဆိုရမွာပါ။ စာေပအေနနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ျပဳစု ထုတ္ေဝခဲ့တာေတြက (၁) ျမန္မာစာအတၳဳပၸတၱိ (ျမန္မာစာနိဒါန္း) (ဦးေဖေမာင္တင္ရဲ႕ ျမန္မာစာေပသမိုင္းထက္ ေစာတယ္ဟုသိရ)။ (၂) က်ႏု္ပ္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ကက္ဘိနက္အဖြဲ႔မွ ႏုတ္ထြက္ခဲ့သနည္း (အဂၤလိပ္-ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာ)။ (၃) Sun Over Burma (ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေခတ္ ျမန္မာဇာတ္လမ္းစုံ)။ (၄) အဘယ့္ေၾကာင့္ ျမန္မာစာ မတိုးတက္သနည္းတို႔ ျဖစ္တယ္။ ဘာသာျပန္ျပဳစုခဲ့တာေတြက (၁) ဂ်ပန္သူလွ်ိဳ။ (၂) ဆိုဗီယက္ဒီမိုကေရစီ ကိုယ္ေတြ႔မ်ား။ (၃) ရပ္စျပဴတင္ (ပ-ဒု)။ (၄) တ႐ုတ္ျပည္ အတြင္းေရးတို႔ပါပဲ။ ဦးထြန္းေဖရဲ႕ မွတ္သားစရာစကားေတြ၊ ေျပာေလ့ေျပာထ ရွိတာေတြကေတာ့ “ႏိုင္ငံေရးကို ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ္က်ိဳးနဲ႔ မယွဥ္ေကာင္းဘူး။ ကိုယ္က်ိဳးနဲ႔ယွဥ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးမွန္သမွ် ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ ေပၚေပါက္စၿမဲပဲ..တဲ့။ လူလညလုပ္တဲ့ ျငမ္းစင္ဟာ တေန႔ ၿပိဳက်စၿမဲပဲကြာ..တဲ့။ သတင္းစာဆရာတို႔ရဲ႕ သတၱိဆိုတာ မိမိယုံၾကည္ခ်က္အတိုင္း မဟုတ္ရင္ ဘာမဆို စြန္႔ဝံ့တဲ့သတၱိကို ေခၚတာ…တဲ့။ သူ႔ကို ေခတ္ၿပိဳင္ သတင္းစာဆရာႀကီးမ်ားကေတာ့.. “ဆရာဦးထြန္းေဖအေပၚ တူညီတဲ့ အျမင္တခုရွိတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့.. အနစ္နာခံရဲေသာဇြဲနဲ႔ အမုန္းခံရဲေသာ သတၱိပါပဲ” လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ “မွန္တာေရးရဲေအာင္ ႀကိဳးစားကြာ။ မင္း မ႐ႈမလွခံရမလား၊ မခံရဘူးလားဆိုတာ ငါ ေဗဒင္ဆရာ မဟုတ္လို႔ မေျပာတတ္ဘူး” လို႔ လမ္းညႊန္ခဲ့ဖူးေၾကာင္း ဦးဝင္းတင္က ေျပာျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲ့ဒီ ပထမသပိတ္ရဲ႕ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္၊ သတင္းစာဆရာ၊ ႏိုင္ငံေရးသမား၊ ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးဘဝ၊ ေနာက္ ဝန္ႀကီးဘဝက မွန္တာလုပ္မရလို႔ ႏုတ္ထြက္ခဲ့သူ ဦးထြန္းေဖဟာ သူမေသမီ ေျပာခဲ့တာက “ငါေသတဲ့ေန႔ထိေအာင္ သတင္းစာကို ဖတ္သြားတယ္ဆိုတာ ျဖစ္ရမယ္။ မေသမခ်င္း စာေရးႏိုင္သေလာက္ ေရးသြားမယ္။” လို႔ ေျပာခဲ့သတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ သူမေသမီ အိပ္ရာထဲလဲေနတဲ့အခ်ိန္ထိ သတင္းစာကို ဖတ္ျပၾကရတယ္။ မေသမီ တပတ္အထိ ပါးစပ္ကေန ေျပာျပတာကို စာနဲ႔လိုက္ေရးေပးေစတယ္။ သတင္းစာဖတ္တာကို နားေထာင္ရင္းနဲ႔ပဲ ဇီဝိန္ခ်ဳပ္သြားခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ သူေျပာတဲ့အတိုင္း သူမေသမီအထိ သူခ်စ္တဲ့သတင္းစာကို ဖတ္သြားခဲ့တယ္။ သတင္းစာအေပၚ သံေယာဇဥ္ႀကီးလြန္းတဲ့ ထြန္းေန႔စဥ္ ဦးထြန္းေဖ ေခၚ အာစကိုဟာ ၁၉၇၄ ႏိုဝင္ဘာ ၁၈ ရက္ေန႔မွာ သူခ်စ္ေသာ သတင္းစာေလာကကို အၿပီးပိုင္ စြန္႔လႊတ္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။ သတင္းေထာက္ႀကီး ဦးထြန္းေဖႏွင့္ သူတို႔အျမင္ စာအုပ္မွ အခ်က္အလက္တခ်ိဳ႕ ယူပါတယ္။ ဆရာေ႒း

A d v e r t i s e m e n t With Us

More News
Up