A d v e r t i s e m e n t With Us

ဗမာ့ႏုိင္ငံေရး ကေသာင္းကနင္းမ်ား (အပိုင္း ၉)

(ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေခတ္ႏွင့္ ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္) (The Political Turmoil In Burma ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ သမိုင္းစာစုကို ဆရာဦးဟန္ထြန္းက အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေရးသားထုတ္ေဝခဲ့ၿပီး မင္းေကာင္းခ်စ္မွ “ဗမာ့ႏုိင္ငံေရး ကေသာင္းကနင္းမ်ား”အမည္နဲ႔ ျမန္မာဘာသာျပန္ဆုိ ေရးသားခဲ့ပါတယ္။) (၁၉) ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေခတ္ ဂ်ပန္တပ္ေတြ ယိုးဒယားႏိုင္ငံထဲ ဝင္ခါစမွာေတာ့ ယိုးဒယားလူမ်ိဳးေတြဟာ သံုးနာရီေလာက္ ျပန္လည္ခုခံ တိုက္ခိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွ တိုက္ေနတာကို ရပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔က ဂ်ပန္တပ္ေတြကို သူ႔တို႔နယ္ေျမအတြင္းက ျဖတ္သန္းလို႔ ဗမာျပည္ဘက္ကို စစ္ခ်ီခြင့္ျပဳဖို႔ သေဘာတူခဲ့ၾကတယ္။ ဂ်ပန္တပ္မေတာ္ရဲ႕ မဟာဗ်ဴဟာက အိႏၵိယအေရွ႕ပိုင္းက အင္ဖာကို ထိုးေဖာက္ႏိုင္ဖို႔ ဗမာႏိုင္ငံဘက္ကေန ေနာက္ပိုင္းမွာ ကူမင္တန္ တ႐ုတ္ျဖဴေတြ အသံုးျပဳခဲ့တဲ့ အေမရိကန္-တ႐ုတ္ ေထာက္ပံ့ေရးလမ္းေၾကာင္း ျဖစ္တဲ့ လီဒိုလမ္းမႀကီးကို ျဖတ္ေတာက္ႏိုင္ဖို႔ ရည္ရြယ္ခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အင္ဖာတိုက္ပြဲမွာ ၿဗိတိသၽွတပ္ေတြရဲ႕ ထိုးႏွက္မႈအျပင္ ဆိုးရြားျပင္းထန္တဲ့ အပူပိုင္းေဒသရဲ႕ ရာသီဥတုဒဏ္ေၾကာင့္ အထိအခိုက္မ်ားၿပီး အေရးနိမ့္ခဲ့တယ္။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေခတ္မွာ ဗမာႏိုင္ငံရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေတြဟာ မတူ ကြဲျပားတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေတြေအာက္ ေရာက္ခဲ့ရတယ္။ သံလြင္အေရွ႕ျခမ္းက က်ိဳင္းတံုနယ္ဟာ ႏိုင္ငံတကာ သံခင္းတမန္ခင္းမွာ လိမၼာကြၽမ္းက်င္ၾကတဲ့ ယိုးဒယား အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္ကို ေရာက္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔လည္း ဂ်ပန္တပ္ေတြနဲ႔ သံုးနာရီပဲ တိုက္ၿပီး စစ္ေျပၿငိမ္း သေဘာတူညီခ်က္ ရႏိုင္ခဲ့လို႔ ယိုးဒယားေတြကို အာရွရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးျပဒါးတိုင္လို႔ ေခၚေဝၚခဲ့ၾကတာ ျဖစ္တယ္။ ယိုးဒယားေတြဟာ သူတို႔ လံုၿခံဳဖို႔အတြက္ ဘယ္သူနဲ႔ မဟာမိတ္ဖြဲ႔ရမယ္ ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းသိၾကတယ္။ ဗမာႏိုင္ငံကို အပိုင္စီးထားတဲ့ ၿဗိတိသၽွေတြနဲ႔ ဗီယက္နမ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ ျပင္သစ္ေတြၾကားမွာ ၾကားခံႏိုင္ငံအျဖစ္ ရပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ သူတို႔က ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းမွာ ဂ်ပန္ေတြနဲ႔ မဟာမိတ္ျပဳခဲ့တယ္။ ဗီယက္နမ္နဲ႔ အေမရိကန္ စစ္ျဖစ္ေတာ့ အေမရိကန္ေတြနဲ႔ မဟာမိတ္ျပဳျပန္တယ္။ ဂ်ပန္တပ္ေတြနဲ႔ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္က ေအာက္ဗမာျပည္ အပါအဝင္ ႏိုင္ငံအႏွံ႔အျပား သိမ္းပိုက္ထားေပမယ့္ ကူမင္တန္ တ႐ုတ္ျဖဴေတြက ျမစ္ႀကီးနားကို သိမ္းယူထားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကူမင္တန္ေတြဟာ စစ္ကိုင္းအထိေတာင္ ဆင္းလာၿပီး ေတြ႔သမၽွ အရပ္၊ ေတြ႔သမၽွ လူေတြဆီက ေက်ာက္စိမ္းေတြ လုယက္ယူငင္မႈေတြ ေနရာအႏွံ႔အျပား ျဖစ္ပြားခဲ့တယ္။ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ဩဂုတ္လ ၁ ရက္ေန႔မွာ ဂ်ပန္ေတြက ဗမာျပည္ကို ေရႊရည္စိမ္ လြတ္လပ္ေရး ေပးခဲ့တယ္။ ဂ်ပန္ေခတ္ အစိုးရကို အဓိပတိ ေဒါက္တာဘေမာ္က ဦးစီးၿပီး ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းက ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး၊ သခင္သန္းထြန္းက လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးဝန္ႀကီး၊ ဦးႏုက သတင္းနဲ႔ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီး၊ သခင္ဘစိန္က အလုပ္သမားနဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးဝန္ႀကီး၊ သခင္ထြန္းအုပ္က သစ္ေတာဝန္ႀကီးအျဖစ္ တာဝန္ယူၾကၿပီး သခင္ျမ၊ ဦးဘဝင္း၊ ဗႏၶဳလဦးစိန္၊ ေဒါက္တာသိန္းေမာင္တို႔က အစိုးရအဖြဲ႔ဝင္မ်ားအျဖစ္ ပါဝင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ (ဘီအိုင္ေအ- BIA) နာမည္ကိုလည္း ဗမာ့ကာကြယ္ေရးတပ္မေတာ္ (ဘီဒီေအ-BDA) လို႔ ေျပာင္းပစ္ခဲ့တယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ အိႏၵိယႏိုင္ငံ ဆင္းမလားၿမိဳ႕ကို ဆုတ္ခြာေျပးခဲ့ရတဲ့ ၿဗိတိသၽွဘုရင္ခံ ၾဆာရီဂ်င္နယ္ ေဒၚမန္စမစ္ ဦးေဆာင္တဲ့ အေဝးေရာက္ စင္ၿပိဳင္အစိုးရတရပ္လည္း ရွိေနခဲ့တယ္။ စစ္ႀကီးၿပီးေတာ့ သူဟာ ဗမာႏိုင္ငံကို ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၁၆ ရက္ေန႔မွာ ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ နာဇီဂ်ာမန္ေတြရဲ႕ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ေရးယႏၲရားဟာ ဂတ္စတာပို ျဖစ္သလို ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတြရဲ႕ ဖိႏွိပ္ညႇဥ္းပန္းေရးယႏၲရား နာမည္က ကင္ေပတိုင္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ ျဖစ္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းရဲ႕ အာဏာတည္ျမဲေရး အေထာက္အကူျပဳ ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္းေရး ယႏၲရားကေတာ့ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ (MIS) ျဖစ္တယ္။ သူဟာ ေထာက္လွမ္းေရး နည္းစနစ္ေတြကို ဂ်ပန္ကင္ေပတိုင္ထံက ေလ့က်င့္သင္ယူခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ အုပ္စိုးတဲ့ ကာလမွာ ကင္ေပတိုင္ေတြရဲ႕ ေျပာလို႔မဆံုးႏိုင္တဲ့ ရက္စက္မႈ၊ လူမဆန္တဲ့ ညႇဥ္းပန္းမႈေတြကို တႏိုင္ငံလံုး ခံစားခဲ့ၾကရတယ္။ ဆိုးဝါးလွတဲ့ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတြေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုရဲ႕ နာက်င္ခံစားရမႈ၊ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ အလြန္ႀကီးမားလွတာေၾကာင့္ လူထုက ဒီကိစၥေတြကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သိေအာင္ ေျပာျပဖို႔ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းထံ ေမတၱာရပ္ခံခဲ့ၾကတယ္။ ၾသဇာတိကၠမ ႀကီးမားတဲ့ ဆရာႀကီးဟာ ျပည္သူေတြရဲ႕ တိုင္ၾကားေတာင္းပန္မႈကို လက္ခံၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ အခုလို ေျပာဆိုအသိေပးခဲ့တယ္။ ဆရာႀကီး - “ျပည္သူေတြမွာလည္း ဆင္းရဲဒုကၡႀကီးလွၿပီ… မင္း ပင့္ခဲ့တဲ့ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ ကိုယ္ေတာ္ေတြ ဘယ္ေတာ့ ျပန္ေမာင္းထုတ္မွာလည္းကြဲ႔” ဗိုလ္ခ်ဳပ္ - “ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ … က်ေနာ္ ျပန္ေမာင္းထုတ္ပစ္မွာပါ” ဆရာႀကီး - “ဒါဆိုလည္း ျမန္ျမန္သာ ေမာင္းထုတ္ကြဲ႔” ဗိုလ္ခ်ဳပ္ - “ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ … မၾကာခင္ ေမာင္းထုတ္ပစ္ေတာ့မွာပါ” အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရးႀကီး သေႏၶတည္ ေပါက္ဖြားလာခဲ့ရတယ္။ ပိုၿပီး ရွင္းလင္းေအာင္ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ ဆရာ တပည့္ တရင္းတႏွီး ေျပာခဲ့ၾကတဲ့ စကားကို ဒီလို ခံစားၾကည့္နိုင္ပါတယ္။ ဆရာႀကီး - “ေအာင္ဆန္းေရ .. မင္း ပင့္လာတဲ့ ဘုရားေတြ မင္း ျပန္မပို႔ေသးဘူးလား” ဗိုလ္ခ်ဳပ္ - “ဟုတ္ ဆရာႀကီး … က်ေနာ္ လုပ္မွာပါ” ဆရာႀကီး - “ေအး ျမန္ျမန္လုပ္ … လူေတြ နာလွၿပီ” ဗိုလ္ခ်ဳပ္ - “ဟုတ္ … က်ေနာ္ လုပ္ပါ့မယ္” (၂၀) ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္( ဖတပလ - ေနာင္ ဖဆပလ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္) တနိုင္ငံလံုးက ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္မယ့္ သတင္းကို လက္ခုပ္တီးၿပီး ႀကိဳဆိုခဲ့ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတြအေပၚ ခါးခါးသီးသီး မုန္းတီးနာၾကည္းမႈဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ အဖြဲ႔ေတြတင္သာမက ဗမာတျပည္လံုးက လူတန္းစားေပါင္းစံုရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းဖြဲ႔တည္ေနခဲ့တာပါ။ မ်ိဳးခ်စ္ေခါင္းေဆာင္ အားလံုးဟာ ဒီသတင္းေၾကာင့္ အလြန္စိတ္လႈပ္ရွားခဲ့ၾကရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလည္း ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အားထား စိတ္ခ်ယံုၾကည္ရတဲ့ သူ႔အဝန္းအဝိုင္း အတြင္းစည္းထဲက သူ စိတ္အခ်ရဆံုး ပုဂၢိဳလ္တဦး ျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာရဲ႕ ပဲခူးက အိမ္မွာ အစည္းအေဝး ေခၚယူခဲ့တယ္။ ၃ ရက္ ၾကာျမင့္တဲ့ အဲဒီလၽွဳိ႕ဝွက္အစည္းအေဝးကို တက္ေရာက္ဖို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ပဲခူးၿမိဳ႕ကို ဇနီးသည္ ေဒၚခင္ၾကည္နဲ႔အတူ ႏို႔စားႏြားမတေကာင္ ဝယ္ယူဖို႔ အေၾကာင္းျပၿပီး အလည္ခရီး ထြက္ေယာင္ျပဳလို႔ တက္ေရာက္ခဲ့တယ္။ သခင္စိုးနဲ႔ သခင္သန္းထြန္းတို႔ အစည္းအေဝးကို တက္ေရာက္ခဲ့ရေပမယ့္ ေဒါက္တာဘေမာ္နဲ႔ ဦးႏုတို႔ကေတာ့ လံုျခံဳေရးအရ မပါဝင္ခဲ့ပါဘူး။ သူတို႔ဆီကတဆင့္ ဂ်ပန္ေတြထံ သတင္းေပါက္ၾကားခဲ့ရင္ ေတာ္လွန္ေရးႀကီး တရပ္လံုး ေခ်မႈန္းခံရႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အျခားေသာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ ဦးႏုအေပၚ ထားတဲ့ သေဘာထားကို ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဥကၠ႒၊ သခင္သန္းထြန္းက အတြင္းေရးမႉးအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္လို႔ တျခားအလုပ္အမႈေဆာင္ေတြနဲ႔ အသစ္ဖြဲ႔စည္းလိုက္တဲ့ ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (ဖ.တ.ပ.လ) ဟာ ဂ်ပန္ေတြကို ေတာ္လွန္ဖို႔အတြက္ အထူးလၽွဳိ႕ဝွက္စြာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ခ်မွတ္လို႔ သိုသိပ္စြာ လႈပ္ရွားလာခဲ့တယ္။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ တိုင္းႀကီး ဆယ္တိုင္းနဲ႔ ကြပ္ကဲေရး ဗဟိုဆယ္ဖြဲ႔ကို ဖြဲ႔စည္းၿပီး အဖြဲ႔တိုင္းမွာ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ တဦး၊ စစ္ေရးေခါင္းေဆာင္ တဦးစီ ခန္႔အပ္ထားခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဟာ ဧရာဝတီတိုင္းရဲ႕ စစ္ေခါင္းေဆာင္တဦး ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးဟာ မူလ သတ္မွတ္ထားတဲ့ေန႔ထက္ တပတ္ေစာၿပီး စတင္ခဲ့တယ္။ ဂ်ပန္ ကင္ေပတိုင္ေတြဟာ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း စစ္ေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္မႉးႀကီးဗထူးကို မႏၲေလးဘက္မွာ သံသယျဖစ္ၿပီး ေျခရာခံလိုက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာ မေရွာင္ႏိုင္တဲ့အဆံုး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ ဂ်ပန္တပ္ေတြကို ျပန္လည္တိုက္ခိုက္ခဲ့တယ္။ ဗိုလ္မႉးႀကီးဗထူး တပ္ေတြဟာ ဂ်ပန္တပ္ေတြကို မႏၲေလးအနီးအနးက ဟံျမင့္မိုရ္ (ေက်ာက္ဆည္)တဝိုက္နဲ႔ ရြာငံ-ေရဦး လမ္းကေန ရွမ္းျပည္နယ္ ေအာင္ပန္းဘက္ကို တိုက္ခိုက္ ေမာင္းထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွစြာနဲ႔ ဗိုလ္မႉးႀကီးဗထူးဟာ ဂ်ပန္ေတြ တိုက္ထုတ္ရာလမ္းမွာ ငွက္ဖ်ားသင့္ခဲ့လို႔ တိမ္းပါးခဲ့တာဟာ တိုင္းျပည္အတြက္ ႀကီးမားတဲ့ ဆံုး႐ံႈမႈတရပ္ပါပဲ။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေတာ့ ရပ္ေစာက္ၿမိဳ႕ကို ဗထူးၿမိဳ႕လို႔ ကင္ပြန္းတပ္ အမည္ေပးၿပီး သူ႔ကို ဂုဏ္ျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဗထူးၿမိဳ႕ဟာ အေမရိကန္က ဝက္စ္ပြိဳင့္၊ ၿဗိတိန္က ဆင္းဟတ္တို႔လို ဘြဲ႔ရဗိုလ္ေလာင္းတကၠသိုလ္ (OTS) နဲ႔ စစ္ဦးစီးအရာရွိတကၠသိုလ္ေတြ တည္ရွိရာ တပ္ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕ ျဖစ္ေနခဲ့ပါၿပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတြကို ရည္ညႊန္းတဲ့ “အနီးဆံုးရန္သူကို ရွာေဖြၾက ေခ်မႈန္းၾက” ဆိုတဲ့ သူ႔ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ စစ္ထြက္မိန္႔ခြန္းကို ေတာ္လွန္ေရးပန္းၿခံလို႔ အမည္ေျပာင္းထားတဲ့ ေနရာမွာ မိန္႔ၾကားခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ရန္ကုန္က ထြက္ခြာခဲ့ၿပီး သူ႔ရဲ႕ဌာနခ်ဳပ္ကို သရက္-ကမၼ အရပ္မွာ တည္ခဲ့ၿပီး ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးကို ကြပ္ကဲခဲ့တယ္။ ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕ႀကီးမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ဥကၠ႒အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္လို႔ သခင္သန္းထြန္းက အေထြေထြအတြင္းေရးမႉး ေနရာယူၿပီး မဟာမိတ္တပ္ေတြနဲ႔ ပူးတြဲစစ္ဆင္ဖို႔ ဆက္ဆံေရးမႉး တာဝန္ကိုပါ ယူခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ သူဟာ အိႏၵိယဘက္က အဂၤလိပ္နဲ႔ မဟာမိတ္တပ္ေတြ ပို႔လိုက္တဲ့ လက္နက္ရိကၡာနဲ႔ စစ္အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြကို ေလေၾကာင္းကေန ေလထီးေတြနဲ႔ ပို႔လိုက္တာေတြကို ဆက္သြယ္ေဆာင္ရြက္ျခင္း စတဲ့ ေတာ္လွန္ေရး လုပ္ငန္းရပ္ေတြကို စီမံကြပ္ကဲခဲ့တယ္။ မန္းဝင္းေမာင္ (ေနာင္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီး)၊ ေလထီးဦးအုန္းေမာင္၊ ဗိုလ္မႉးခ်စ္ေကာင္း (ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီဗဟိုေကာ္မတီဝင္)တို႔ဟာ အိႏၵိယဘက္ကေန ဗမာႏိုင္ငံထဲကို ဆင္းခဲ့ၾကတဲ့ ေလထီးစစ္သည္ေတြထဲမွာ ထင္ရွားၾကတယ္။ သခင္သိန္းေဖက ႏိုင္ငံကိုယ္စားျပဳ ေတာ္လွန္ေရးကိုယ္စားလွယ္အေနနဲ႔ မဟာမိတ္တပ္ေတြနဲ႔ ညိႇႏိႈင္းလက္တြဲ ေဆာင္ရြက္ဖို႔ အိႏၵိယမွာ အထိုင္ျပဳခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဗမာ့တပ္မေတာ္ရဲ႕ နာမည္ကို မ်ိဳးခ်စ္ဗမာ့တပ္မေတာ္ (Patriotic Forces of Burma) လို႔ အမည္ေျပာင္းခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ၿဗိတိသၽွတပ္မေတာ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္စလင္းနဲ႔ အေရွ႕ေတာင္အာရွ မဟာမိတ္တပ္ရဲ႕ စစ္ေသနာပတိဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေလာ့လူးဝစ္ ေမာင့္ဘက္တန္တို႔နဲ႔ အနီးကပ္ ရင္းႏွီးခဲ့ၾကတယ္။ ေနာင္မွာ ေမာင့္ဘက္တန္က မိတ္ေဆြတဦးအေနနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသမီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ငယ္စဥ္က အဂၤလန္မွာ ေက်ာင္းတက္စဥ္မွာ လိုအပ္တဲ့ အကူအညီေတြ ေပးခဲ့တယ္။ လွည္းေနေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္ တႏိုင္ငံလံုးက ျပည္သူလူထုတရပ္လံုးက ဗမာ့တပ္မေတာ္နဲ႔ လက္တြဲလို႔ ဒေရာေသာပါး ဆုတ္ခြာေျပးေနရတဲ့ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတြကို လိုက္လံေမာင္းထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဂ်ပန္ေတြက ဦးႏုနဲ႔ ေဒါက္တာဘေမာ္ကို သံျဖဴဇရပ္ထိ ဓားစာခံအျဖစ္ ဖမ္းေခၚသြားခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ အေမရိကန္ေတြက ေလေၾကာင္းကေန အဏုျမဴဗံုးႏွစ္လံုးကို ဂ်ပန္ႏိုင္ငံရဲ႕ နာဂါစကီၿမိဳ႕နဲ႔ ဟီ႐ိုရွီးမားၿမိဳ႕ႀကီးေတြအေပၚ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ဩဂုတ္လ ၆ ရက္နဲ႔ ၈ ရက္ေန႔ေတြမွာ ၾကဲခ်ခဲ့အၿပီး ဒုတိယကမာၻစစ္ႀကီးလည္း အဆံုးသတ္သြားခဲ့ရတယ္။ အေမရိကန္ အေရွ႕ဖ်ား တပ္မေတာ္ ေရတပ္သေဘၤာေပၚမွာ စစ္ေသနာပတိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မက္အာသာထံမွာ ဂ်ပန္ ဧကရာဇ္ဟာ လက္နက္ခ် အညံ့ခံခဲ့တယ္။ စစ္လြန္ေခတ္ ႏိုင္ငံေရး အရွိန္အဟုန္ဟာ အလြန္လ်င္ျမန္စြာ ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႔မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ေနသူရိန္ခန္းမမွာ တႏိုင္ငံလံုး လံုးဝ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ေက်ာ္ၾကားလွတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး လူထုအစည္းအေဝးပြဲႀကီး က်င္းပခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံေရးသမား ေခါင္းေဆာင္ေတြအားလံုး စံုညီျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကတယ္။ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ေရာက္ေနတဲ့ သခင္ဘစိန္၊ ယူဂႏၶာ အပို႔ခံထားရတဲ့ ဦးေစာနဲ႔ ဦးဘေဖ၊ ဦးပု၊ ဦးထြန္းရွိန္ ေဒါက္တာဘေမာ္ အစရွိတဲ့ သက္တမ္းရင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးေတြက ေနာက္တန္းမွာ ရွိေနၾကၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္စိုး၊ သခင္သိန္းေဖ၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၊ ဦးဘေဆြ အစရွိတဲ့ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳတဲ့ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြက ေရွ႕တန္းမွာ ရွိေနခဲ့ၾကတယ္။ ရွိရွိသမၽွ နိုင္ငံေရးအုပ္စုအားလံုးနဲ႔ ပါတီေတြဟာ ကိုယ့္စီမံကိန္း၊ ကိုယ့္္တြက္ကိန္းနဲ႔ ကိုယ္ လႈပ္ရွားေနၾကတယ္။ ဦးႏုက သူ ႏိုင္ငံေရးကေန အနားယူၿပီး စာပဲ ေရးေတာ့မယ္လို႔ ေၾကညာခဲ့တယ္။ သူက သံုးရာသီ ဗမာျပည္ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို ေရးသားခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးမွာ သူ မပါဝင္ႏိုင္ခဲ့တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အဓိက ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားမႈ တိုက္ပြဲေတြကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ဖ.ဆ.ပ.လ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကသာ ဦးေဆာင္ခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒီေနာက္ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္မွာ ပုလိပ္တပ္ဖြဲ႔ စတဲ့ အစိုးရ ဝန္ထမ္းေတြပါ ပါဝင္လာၿပီး ႀကီးမားတဲ့ ဆႏၵျပမႈေတြနဲ႔ တႏိုင္ငံလံုး လြတ္ေျမာက္ေရး ေတာင္းဆိုမႈဟာ ၿဗိတိသၽွ ကိုလိုနီအစိုးရကို တုန္လႈပ္ေစခဲ့တယ္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလတုန္းက လက္နက္ကိုင္ တပ္ေတြအတြက္ လက္ယာ-ဖရီးမင္း သေဘာတူညီခ်က္ကို သီရိလကၤာႏိုင္ငံ ကႏၵီၿမိဳ႕မွာ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့တယ္။ အဲဒီသေဘာတူစာခ်ဳပ္အရ ဗမာ့ကာကြယ္ေရးတပ္မေတာ္ (Burma Defence Forces - BDF) ဟာ စစ္သည္ ၅၀၀၀ နဲ႔ အရာရွိ ၂၀၀ နဲ႔သာ ဖြဲ႔စည္းခြင့္ရခဲ့တာမို႔ တႏိုင္ငံလံုးက ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးတပ္ဖြဲ႔ဝင္ အင္အားနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္လိုက္ရင္ အလြန္နည္းပါးတဲ့ အေရအတြက္ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မ်ိဳးခ်စ္ဗမာ့တပ္မေတာ္ရဲ႕ တပ္ဖြဲ႔ဝင္ အမ်ားစုကို ဖ်က္သိမ္းေပးခဲ့ရတယ္။ အဲဒီျပႆနာကို ေျဖရွင္းဖို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္တပ္ဖြဲ႔ (The People' Voluntier Organization - PVO) ကို တည္ေထာင္ခဲ့တယ္။ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ လြတ္ေျမာက္လို႔ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးတဲ့ေနာက္ တပ္မေတာ္ကို ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းရာမွာ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္တပ္ဖြဲ႔ဝင္ အမ်ားအျပားနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ဒီေနရာမွာ ႏိုင္ငံေရး ကေသာင္းကနင္း ျဖစ္စဥ္ေတြ အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ ဗမာ့သမိုင္းကို စာဖတ္သူေတြ ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ အၿပိဳင္အဆိုင္ ႏိုင္ငံေရးအုပ္စု သံုးစုထဲမွာ ဂ်ပန္ေခတ္က အဓိပတိႀကီး ေဒါက္တာဘေမာ္က ဆင္းရဲသားပါတီ ေထာင္ၿပီး အာဏာအတြက္ ေျခပုန္းခုတ္ လႈပ္ရွားေနသလို ဖယ္ရွားခံခဲ့ရတဲ့ အရင္နန္းရင္းဝန္ ဂဠဳန္ဦးေစာက မ်ိဳးခ်စ္ပါတီေထာင္ၿပီး သူ႔အတြက္ အာဏာျပန္ရဖို႔ လံုးပန္းေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္အုပ္စုႀကီးကေတာ့ တႏိုင္ငံလံုး လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ လံုးပန္းေနတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္တဲ့ ဖ.ဆ.ပ.လ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီသံုးဖြဲ႔ထဲမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဦးေဆာင္တဲ့ ဖ.ဆ.ပ.လ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဟာ တျပည္လံုးက ေထာက္ခံ ရပ္တည္ခဲ့တာမို႔ အင္အားအႀကီးမားဆံုးပါတီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအရင္တုန္းက ဗမာႏိုင္ငံ သမိုင္းမွာ တႏိုင္ငံလံုး အေရးအတြက္ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ အဆင့္လို႔ သတ္မွတ္ခံရတဲ့ က်န္စစ္သား၊ ဘုရင့္ေနာင္နဲ႔ အေလာင္းဘုရား ဆိုတဲ့ ေခါင္းေဆာင္သံုးဦး ေပၚထြန္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို စတုတၳေျမာက္အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီးအျဖစ္ ျပည္သူေတြက သတ္မွတ္လာခဲ့ၾကပါၿပီ။ သူနဲ႔ေခတ္ၿပိဳင္ သူ႔လိုပဲ တ႐ုတ္ျပည္က ေမာ္စီတံုး၊ ဗီယက္နမ္က ဟိုခ်ီမင္း၊ အင္ဒိုနီးရွားက ဆူခါႏို၊ ကေမာၻဒီးယားက သီဟာႏု၊ အိႏၵိယက ေန႐ူးတို႔ဟာလည္း အေရွ႕ေတာင္အာရွနဲ႔ ေတာင္အာရွရဲ႕ လြတ္လပ္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈတိုက္ပြဲေတြကေန ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ေတြအျဖစ္ ေပၚထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဒီေနရာမွာ အေရးပါတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တခု ျဖစ္ေပၚလာခဲ့တယ္။ ၿဗိတိသၽွ ေလဘာပါတီ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ကလီမဲန္႔ အက္တလီက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ဖ.ဆ.ပ.လ အဖြဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဗမာ့အနာဂတ္အေရး ေဆြးေႏြးဖို႔ လန္ဒန္ၿမိဳ႕ကို လာဖို႔ ဖိတ္ေခၚခဲ့တယ္။ သခင္ဘစိန္နဲ႔ ဦးေစာကိုလည္း ၿဗိတိသၽွေတြက ေဆြးေႏြးမယ့္ ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ ထည့္သြင္းဖိတ္ေခၚခဲ့တယ္။ အဂၤလန္ကို အသြားမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလထဲ နယူးေဒလီၿမိဳ႕မွာ အိႏၵိယရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးေခါင္းေဆာင္ ဂ်ဝါလာေန႐ူးနဲ႔ ေတြ႔ဆံုခဲ့တယ္။ ေန႐ူးဟာ အိႏၵိယရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္သလို အိႏၵိယျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံရဲ႕ ပထမဆံုး ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တာဝန္ကို ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ကေန ၁၉၆၄ ခုႏွစ္ထိ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ ျဖစ္တယ္။ ေန႐ူးက အဲဒီသမိုင္းဝင္ ေတြ႔ဆံုပြဲမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို လန္ဒန္ရဲ႕ ေဆာင္းတြင္းအေအးဒဏ္ကို ခံႏိုင္ဖို႔ နာမည္ေက်ာ္ ေလာင္းကုတ္ အေႏြးထည္ႀကီးကို အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေျပာခဲ့တယ္... က်ေနာ္တို႔ လိုခ်င္တာ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ တႏိုင္ငံလံုး လြတ္လပ္ေရးပဲ... အေစာင့္အေရွာက္ခံ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ဆိုတာ စဥ္းကို မစဥ္းစားဘူး... ဆိုတာပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က “က်ေနာ္ အေကာင္းဆံုးကို ေမၽွာ္လင့္ပါတယ္၊ အဆိုးဆံုးအတြက္လည္း ျပင္ဆင္လာခဲ့တယ္” လို႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ သူ႔ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ စကားကို လန္ဒန္ၿမိဳ႕က သတင္းေထာက္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆုံရာမွာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ေျပာၾကားခဲ့တယ္။ ဘတ္ေတးလ္လဲင္တာရဲ႕ “ေဒါသအမ်က္ေျခာင္းေျခာင္း (Out Rage) ေဆာင္းပါးထဲမွာ ပါတာေတြတင္သာမက လူသူအမ်ား လက္ခံသေဘာတူထားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းရဲ႕ နာမည္ပ်က္ စိတ္ေနစ႐ိုက္ဆိုး လကၡဏာေတြကေတာ့ ေကာက္က်စ္မႈ၊ ကိုယ့္အက်ိဳးအျမတ္ တြက္ခ်က္မႈ၊ လူမဆန္မႈ၊ ေလာင္းကစားသန္မႈ၊ မိန္းမေပြမႈ (တရားဝင္ ယူတာ ဇနီး ၅ ေယာက္)၊ သူတပါး သားမယားေဖာက္ျပန္မႈ၊ သစၥာေဖာက္မႈ၊ အာဃာတ ႀကီးမားစြာ လက္စားေခ်တတ္မႈ၊ အာဏာငမ္းထမႈေတြအျပင္ အျခားေသာ စ႐ိုက္ဆိုးေတြ ရွိတယ္။ သူ႔ရဲ႕ စ႐ိုက္သဘာဝကို ေဖာ္ျပတဲ့ အေထာက္အထားအျဖစ္ လင္မယား ကြာရွင္းတုန္းက သူ႔ဇနီး ေဒၚခင္ေမသန္းရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္တဲ့ စကားက “မင္း ပါလာတာ သံုးေယာက္၊ ငါ ပါလာတာ သံုးေယာက္၊ မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ရတာ သံုးေယာက္” ဆိုတဲ့ စကားကို ၾကည့္ရင္ ခန္႔မွန္းႏိုင္ပါတယ္။ သူ လုပ္ခဲ့ပံုကို ၾကည့္လိုက္ပါဦး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းက ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ေမလ ၁ ရက္ေန႔မွာ ေရဒီယိုကေန ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို မဟာမိတ္တပ္ေတြက စီးနင္းသိမ္းပိုက္ၿပီးၿပီလို႔ ေၾကညာခဲ့တယ္ေလ။ သူ႔ကို ၿဗိတိသၽွေတြကိုယ္၌က အဲ့သလို ေၾကညာဖို႔ မီးစိမ္းျပခဲ့တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဟာ စစ္လက္နက္ေတြကို ၿဗိတိသၽွတပ္ေတြထံ မ်က္ႏွာလိုအားရ အကုန္ျပန္အပ္ခဲ့တာ။ ၿပီးေတာ့ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး ကာလအတြင္းမွာ သူ႔ကို တာဝန္ခ်ေပးခဲ့တဲ့ ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚေဒသ စစ္ေရးတာဝန္ခံအျဖစ္ တာဝန္ခ်ေပးခဲ့တာကို မသြားခ်င္ခဲ့ဘူး။ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ ထူေထာင္ခဲ့သူေတြထဲက တဦးလည္းျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းလို တာဝန္ခ်ေပးတဲ့ေနရာကို မသြားခဲ့သူ ေနာက္ထပ္ ေခါင္းေဆာင္တဦးကေတာ့ ဗိုလ္ခင္ေမာင္ကေလး ျဖစ္တယ္။ သူကလည္း သူ႔ကို ႏိုင္ငံေရးတာဝန္ခံအေနနဲ႔ တာဝန္ ေပးအပ္ခဲ့တဲ့ မႏၲေလး စစ္ေဒသတိုင္းရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးဌာနခ်ဳပ္ဆီ မသြားေရာက္ခဲ့ဘဲ ရန္ကုန္မွာ ဆက္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီလို အေရးႀကီးတဲ့ တာဝန္ခ်ထားမႈနဲ႔ စစ္မိန္႔ကို နာခံဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ႏွစ္ေယာက္ သတင္းဟာ ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစုေတြၾကား ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားခဲ့ၿပီး တခ်ိဳ႕ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းထံ အဲဒီကိစၥကို သတင္းပို႔ခဲ့ၾကတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ အလြန္စိတ္ပ်က္စြာနဲ႔ ဒီလို ေျပာခဲ့သတဲ့။ “ကဲ… အခုေတာ့ ဒီကိစၥကို ထားလိုက္ဦး၊ ေတာ္လွန္ေရးႀကီး ၿပီးမွ ဒီဇီးကြက္ ႏွစ္ေကာင္ကို ငါကိုယ္တိုင္ အေရးယူမယ္” တဲ့။ အပိုင္း (၁၀) ဆက္ရန္ ... မင္းေကာင္းခ်စ္

A d v e r t i s e m e n t With Us

More News
Up