လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္းႏွင့္ အစၥလာမၼစ္ႏိုင္ငံမ်ား

  အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတန္း Universal Declaration of Human Rights (UDHR) ကို ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၀ ရက္ေန႔က၊ ျပင္သစ္ႏို္င္ငံ ပဲရစ္ၿမိဳ႕တြင္ က်င္းပေသာ ကမာၻ႔ကုလသမဂၢ အေထြေထြညီလာခံ တတိယအႀကိမ္ အစည္းအေဝးက အတည္ျပဳခဲ့သည္။ အဆိုပါ ေၾကညာစာတမ္းတြင္ လူတဦးခ်င္း လြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ အခ်က္ေပါင္း ၃၀ ကို ေဖာ္ျပထားသည္။ အဆိုပါအခ်က္မ်ားမွာ ဥပေဒအရ စည္းေႏွာင္ထားျခင္း မရိွေသာ္လည္း၊ ေနာက္ပိုင္း ႏို္င္ငံတကာစာခ်ဳပ္မ်ား၊ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ လဲႊေျပာင္းမႈမ်ား၊ ေဒသဆိုင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး သတ္မွတ္ျခင္းမ်ား၊ ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒႏွင့္ အျခားေသာဥပေဒမ်ားတြင္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ပါဝင္လာသည္။ ႏိုင္ငံတကာ လူ႔အခြင့္အေရးအေျခခံ ရပိုင္ခြင့္မ်ား (International Bill of Human Rights)တြင္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတန္းအျပင္ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးႏွင့္ စာေပယဥ္ေက်းမႈ အခြင့္အေရးမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ႏို္င္ငံတကာပဋိညာဥ္ႏွင့္နဲ႔ ျပည္သူ႔ေရးရာႏွင့္ ႏို္င္ငံေရးဆိုင္ရာ အခြင့္အေရးမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ႏိုင္ငံတကာပဋိညာဥ္တုိ႔ ပါဝင္သည္။  ၁၉၆၆ ခုႏွစ္တြင္ ကမာၻ႔ကုလသမဂၢ အေထြေထြညီလာခံႀကီးက ပိုမိုအေသးစိတ္က်သည့္ ပဋိညာဥ္ႏွစ္ခုကို အတည္ျပဳလိုက္သည့္အတြက္ ႏိုင္ငံတကာ လူ႔အခြင့္အေရး အေျခခံရပိုင္ခြင့္မ်ားမွာ ပိုမို ျပည့္စံုသြားေလသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ ဥပေဒပညာရွင္မ်ားက အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္း (UDHR)ပါ စာပုိဒ္မ်ားသည္၊ ႏို္င္ငံအားလံုးကို စည္းေႏွာင္ထားသည့္ ဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာ ႏို္င္ငံတကာဥပေဒ (Customary international law) တြင္ ေရာယွက္ ပါဝင္ေနၿပီး ျဖစ္သည္ဟု ေျပာဆိုေနေသာ္လည္း၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္က “ဆိုဆာႏွင့္ အယ္လ္ဗားရက္ဇ္ မက္ခိန္း” (Sosa v. Alvarez-Machain)  အမႈတြင္ (UDHR) ေၾကညာစာတမ္းသည္ ႏိုင္ငံတကာဥပေဒအျဖစ္ လိုက္နာေဆာင္ရြက္ရန္ တာဝန္ရိွသည္ဟု ျပ႒ာန္းေပးထားျခင္း မရိွေၾကာင္း ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ ရးဆဲြခဲ့သည့္ သမိုင္းေၾကာင္း ဒုတိယကမာၻစစ္ ျဖစ္ပြားေနစဥ္ အေတာတြင္း မဟာမိတ္ႏို္င္ငံမ်ားသည္ လြတ္လပ္ခြင့္ ၄ မ်ိဳးကို ၎တို႔ တုိက္ခိုက္ေနသည့္ စစ္ပဲြ၏ ရည္မွန္းခ်က္အျဖစ္ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၾကသည္။ အဆိုပါ ၄ မိ်ဳးမွာ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ခြင့္၊ ေၾကာက္ရံြ႕ျခင္းမွ ကင္းေဝးေရးႏွင့္ အလိုမျပည့္ျခင္းမွ ကင္းေဝးေရးတုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ကမာၻ႔ကုလသမဂၢ ေၾကညာခ်က္ United Nations Charter က အေျခခံလူ႔အခြင့္အေရးမ်ား၊ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ တန္ဖုိးကို ယံုၾကည္ေၾကာင္း ထပ္မံ အတည္ျပဳသည္။ ဒုတိယကမာၻစစ္ႀကီ ၿပီးသည့္ေနာက္ ဂ်ာမနီနာဇီတို႔ က်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ လူမိ်ဳးေရး ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈမ်ားကို ရွင္းလင္းစြာ သိျမင္လာၾကေသာအခါ ကုလသမဂၢအဖဲြ႔ႀကီး၏ ခ်ာတာမွာ ၎ ရည္ရြယ္ထားသည့္ အခြင့္အေရးမ်ားကို ျပည့္စံုလံုေလာက္စြာ အဓိပၸာယ္ မဖြင့္ဆိုႏိုင္ေၾကာင္း ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ကုလသမဂၢခ်ာတာတြင္ ပါဝင္ေသာ လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားကို ထိေရာက္မႈရိွေစရန္ လူတဦးခ်င္းစီ၏ အခြင့္အေရးကို အထူူးျပဳသည့္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေၾကညာခ်က္တခု လိုအပ္ေနေၾကာင္း ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဇြန္လတြင္ ကုလသမဂၢစီးပြားေရးႏွင့္ လူမႈေရးေကာင္စီက လူ႔အခြင့္အေရးေကာ္မရွင္ကို ဖဲြ႔စည္းလိုက္သည္။ အဆိုပါေကာ္မရွင္တြင္ လူမ်ိဳးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးေနာက္ခံ အစံုရိွၾကသည့္ ေကာ္မရွင္အဖဲြ႔ဝင္ ၁၈ ဦး ပါဝင္ၿပီး၊ ႏို္င္ငံတကာ လူ႔အခြင့္အေရးအေျခခံ ရပိုင္ခြင့္မ်ားကို ဦးေဆာင္ေဖာ္ထုတ္ရန္ တာဝန္ေပးလိုက္ၾကသည္။ အဆိုပါေကာ္မရွင္က အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္း မူၾကမ္းေရးဆဲြေရး အထူးေကာ္မတီတရပ္ကို ဖဲြ႔စည္းလိုက္ျပန္ကာ အေမရိကန္သမၼတ ႐ုစဗဲ့လ္တ္၏ ဇနီး၊ အယ္လီနာ ႐ုစဗဲ့လ္တ္ကို ဥကၠ႒အျဖစ္ တာဝန္ေပးခဲ့သည္။ ေၾကညာစာတမ္း အဓိကမူၾကမ္း ေရးသားသူမွာ ကေနဒီယန္ႏိုင္ငံသား ဂြၽန္ ပီတာ ဟမ္ဖေရး (John Peters Humphrey) ျဖစ္ၿပီး၊ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉး အဖဲြ႔အတြင္းမွ လူ႔အခြင့္အေရးဌာန၏ ဒါ႐ိုက္တာတေယာက္ ျဖစ္သည္။ ဤေကာ္မတီတြင္းသို႔ ကုလသမဂၢ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္၏ တာဝန္ေပးခ်က္ျဖင့္ ပါဝင္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ လူသိမ်ားေသာ အျခားအဖဲြ႔ဝင္မ်ားမွာ ျပင္သစ္မွ ရီနီကက္စင္ (Rene Cassin)၊ လက္ဘႏြန္မွ ခ်ားလ္စ္မာလစ္ (Charles Malik)၊ တ႐ုတ္သမၼတႏိုင္ငံ (ထိုင္ဝမ္)မွ ပီ စီ ခ်န္း (P.C. Chang) တို႔ ျဖစ္ၾကၿပီး ဟမ္ဖေရးက ကနဦး မူၾကမ္းကို ေရးသားခဲ့သည္။ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ေမလတြင္ မူၾကမ္းေရးဆဲြၿပီးသည့္အခါ လူ႔အခြင့္အေရးေကာ္မရွင္၊ စီးပြားေရးႏွင့္ လူမႈေရးေကာင္စီ၊ အေထြေထြညီလာခံ၏ တတိယေကာ္မတီတို႔က ဆက္လက္ ေဆြးေႏြးၾကၿပီး ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ မဲခြဲ အတည္ျပဳခဲ့ၾကသည္။ ေဆြးေႏြးညိႇႏိႈင္းၾကသည့္ အေတာအတြင္း ကုလသမဂၢအဖဲြ႔ဝင္ ႏိုင္ငံမ်ားမွ ျပင္ဆင္ခ်က္ အဆိုျပဳခ်က္မ်ားလည္း လုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုစဥ္က ၿဗိတိသၽွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္းမွာ က်င့္ဝတ္အရသာျဖစ္ၿပီး ဥပေဒဆိုင္ရာ တာဝန္ရိွမႈ မပါသျဖင့္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေဝဖန္ၾကေလသည္။ (ထုိသို႔ ဥပေဒအရ စည္းေႏွာင္မႈမရိွသည့္ အေျခအေနမွာ ေၾကညာစာတမ္းပါ အခ်က္အမ်ားစုကို ဥပေဒဆိုင္ရာ အဆင့္အတန္း ရိွလာေစသည့္ ျပည္သူ႔ေရးရာႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအခြင္အေရးဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ (International Covenant on Civil and Political Rights) အသက္ဝင္လာေသာ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္အထိ ရွည္ၾကာခဲ့သည္။) ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၀ ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပေသာ ကုလသမဂၢ အေထြေထြညီလာခံတြင္ မဲခဲြခဲ့ရာ ေထာက္ခံမဲ ၄၈ မဲ၊ ကန္႔ကြက္မဲ မရိွ၊ ၾကားေနမဲ ၈ မဲ ရခဲ့သျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အမွတ္ 217-A ျဖင့္ အတည္ျပဳခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ၾကားေနမဲ ေပးခဲ့ၾကသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားမွာ ဆုိဗီယက္ယူနီယံ၊ ယူကရိန္း၊ ဘိုင္လိုရပ္ရွား၊ ယူဂိုဆလပ္ဗီးယား၊ ပိုလန္၊ ေတာင္အာဖရိက၊ ခ်က္ကိုဆလိုဗက္ကီးယားႏွင့္ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်ႏိုင္ငံတုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ကုလသမဂၢအဖဲြ႔ဝင္ ျဖစ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ဟြန္ဒူးရပ္စ္ႏွင့္ ယီမင္ႏိုင္ငံမ်ားသည္လည္း မဲေပးရန္ ပ်က္ကြက္ခဲ့ၾကေလသည္။    ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံက ၾကားေနမဲေပးခဲ့ျခင္းမွာ ထိုစဥ္က ၎၏ အသားအေရာင္ ခဲြျခားေရးစနစ္ က်င့္သံုးေနမႈေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး၊ ထုိအခ်က္က ေၾကညာာစာတန္းပါ မည္သည့္အပိုဒ္ႏွင့္မဆို ဆန္႔က်င္ေနခဲ့သည့္အတြက္ ျဖစ္သည္။ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်က ၾကားေနမဲေပးခဲ့ျခင္းမွာ ေၾကညာစာတန္းပါ အပိုဒ္ ၁၆ ႏွင့္ ၁၈ တို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ အပိုဒ္ ၁၆ က က်ားမ တန္းတူညီမၽွေသာ လက္ထပ္ခြင့္ရိွေရး ျဖစ္ၿပီး၊ အပိုဒ္ ၁၈ က လူတိုင္း လြတ္လပ္စြာ ဘာသာကူးေျပာင္း ကိုးကြယ္ခြင့္ရိွေရး ျဖစ္သည္။ ကြန္ျမဴနစ္ႏို္င္ငံ ၈ ႏို္င္ငံက ၾကားေနမဲေပးရျခင္း အေၾကာင္းမွာ၊  ေၾကညာစာတမ္းက ဖက္ဆစ္ဝါဒႏွင့္ နာဇီဝါဒကို လံုေလာက္စြာ ႐ႈတ္ခ်ေျပာဆိုထားျခင္း မရိွသည့္အတြက္ေၾကာင့္ဟု ဆိုေလသည္။ သို႔ေသာ္ အယ္လီနာ ႐ုစဗဲ့လ္တ္က ဆုိဗီယက္အုပ္စုဝင္ႏို္င္ငံမ်ား မဲမေပးဘဲ ပ်က္ကြက္ၾကျခင္းမွာ အပို္ဒ္ ၁၃ ပါ ႏိုင္ငံသားမ်ား ၎တို႔၏ တိုင္းျပည္မွ လြတ္လပ္စြာ ထြက္ခြာခြင့္ရိွေရး ဆိုသည့္ အပုိဒ္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟု ေထာက္ျပခဲ့သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အျခားေသာ ၄၇ ႏိုင္ငံတို႔ႏွင့္အတူ ေထာက္ခံမဲေပးခဲ့သလို၊ အာဖဂန္နစၥတန္၊ အီဂ်စ္၊ အီရန္၊ အီရတ္၊ လက္ဘႏြန္၊ ပါကစၥတန္၊ ဆီးရီးယား၊ တူရကီ စသည့္ အစၥလမ္မစ္ႏိုင္ငံမ်ားကလည္း ေထာက္ခံမဲေပးခဲ့ၾကေလသည္။ အစၥလာမၼစ္ႏို္င္ငံမ်ားမွ တံု႔ျပန္မႈမ်ား ဘာသာေရး မစြက္ဖက္သည့္ (Secular state) မူဆလင္ လူဥိီးေရအမ်ားစု လႊမ္းမိုးေသာ တူရကီႏိုင္ငံသည္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ကပင္ ေၾကညာစာတမ္းကို လက္မွတ္ထိုးခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ၾကားေနမဲ ေပးခဲ့ေသာ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်ႏိုင္ငံက ထုိႏွစ္ထဲမွာပင္ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္းမွာ ရွာရီယာဥပေဒကို ခ်ိဳးေဖာက္ေၾကာင္း ေၾကညာခဲ့သည္။ ၁၉၈၂ ခုႏွစ္တြင္ ကုလသမဂၢဆိုင္ရာ အီရန္ကိုယ္စားလွယ္ ဆာအိရာဂ်အီ-ခိုရာစနီ (Said Rajaie-Khorassani) က “ေၾကညာစာတန္းသည္ ဂ်ဴး-ခရစ္ယာန္ (Judeo-Christian) ထံုးတမ္းစဥ္လာကို ဘာသာေရး မစြက္ဖက္သည့္ နားလည္ လက္ခံမႈပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ရွာရီယာဥပေဒႏွင့္ ပဋိပကၡမျဖစ္ေစဘဲ မူဆလင္မ်ားက အသံုးျပဳ၍မရေၾကာင္း” ေျပာၾကားခဲ့သည္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ အစၥလမ္မစ္ႏိုင္ငံမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ အုိအိုင္စီ အဖဲြ႔ဝင္ႏိုင္ငံမ်ားက အစၥလမ္ဘာသာႏွင့္ ကိုက္ညီေသာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္းကို အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ ကိုင္႐ိုၿမိဳ႕တြင္ ေရးဆဲြၿပီး ထုတ္ျပန္ေၾကညာခဲ့သည္။ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇြန္လ ၃၀ ရက္ေန႔တြင္ OIC – Organisation of Islamic Conference (ယခုအေခၚ - Organisation of Islamic Cooperation) အဖဲြ႔ဝင္မ်ားက အစၥလမ္ဘာသာ၏ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ကိုင္႐ို ေၾကညာစာတမ္းကို ေထာက္ခံ အတည္ျပဳေၾကာင္း တရားဝင္ ေၾကညာခဲ့ေလသည္။ အဆိုပါ ကိုင္႐ို ေၾကညာစာတမ္းမွာ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္းႏွင့္အၿပိဳင္ အျခား ေရြးခ်ယ္စရာ ေအာ္လတာေနးတစ္ တခု ျဖစ္ၿပီး၊ ျပည္သူမ်ားအေနျဖင့္ အစၥလမ္မစ္ ရွာရီယာႏွင့္အညီ ဂုဏ္သိကၡာရိွၿပီး လြတ္လပ္ေသာဘဝကို၊ လူမိ်ဳး၊ အသားအေရာင္၊ ဘာသာစကား၊ လိင္၊ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈ၊ ႏိုင္ငံေရးခံယူခ်က္၊ လူမႈအဆင့္အတန္း စသည့္ ေနာက္ခံ အေျခအေနမ်ား ခဲြျခားမႈ မရိွဘဲ ရရိွ ခံစားႏိုင္သည္ဟု ဆိုေလသည္။ အစၥလမ္ဘာသာ၏ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ကိုင္႐ိုေၾကညာစာတမ္း (Cairo Declaration on Human Rights in Islam) (CDHRI)     ၁၉၉ ျပည့္ႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၅ ရက္ေန႔က အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ ကိုင္႐ိုမိဳ႕တြင္ အုိအိုင္စီ (Organisation of the Islamic Conference) အဖဲြ႔ဝင္ႏိုင္ငံမ်ားက လူ႔အခြင့္အေရး နယ္ပယ္တြင္ အုိအိုင္စီ အဖဲြ႔ဝင္ႏိုင္ငံမ်ားအတြက္ ေယဘုယ်လမ္းညႊန္ခ်က္အျဖစ္ ကိုင္႐ိုေၾကညာစာတမ္းကို ထုတ္ျပန္ေၾကညာခဲ့သည္။ ဤေၾကညာစာတမ္းမွာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္က ဆံုးျဖတ္ခ်မွတ္ခဲ့ေသာ ကုလသမဂၢ၏ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္း (UDHR) ကို အစၥလမ္ဘာသာ၏ တုံ႔ျပန္ခ်က္အျဖစ္ ႐ႈျမင္ၾကသည္။ ကိုင္႐ိုေၾကညာစာတမ္းမွာ အပိုဒ္ေပါင္း ၂၅ ပိုဒ္ ပါဝင္ၿပီး (UDHR) အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္းတြင္ ပါရိွေသာ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ားစြာကို အာမခံထားေသာ္လည္း၊ အစၥလာမ္ တရားဥပေဒ ရွာရီယာတြင္ သတ္မွတ္ထားခ်က္ ေဘာင္အတြင္းမွ လိုက္နာရန္ ရွင္းလင္းစြာ ေဖာ္ျပထားသည္။ ကိုင္႐ိုေၾကညာစာတမ္း (CDHRI) ကို လက္မွတ္ထိုးၾကေသာ အစၥလာမ္ႏိုင္ငံမ်ားမွာ ယခုအခ်ိန္အထိ ၄၅ ႏိုင္ငံရိွၿပီ ျဖစ္သည္။ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္တြင္ အဆိုပါေၾကညာစာတမ္းကို ကုလသမဂၢ လူ႔အခြင့္အေရးေကာ္မရွင္သို႔ တင္သြင္းခဲ့ေသာ္လည္း၊ ႏိုင္ငံတကာ ဥပေဒပညာရွင္မ်ား ေကာ္မရွင္ (International Commission of Jurists) က ျပင္းထန္စြာ ေဝဖန္႐ႈတ္ခ်ျခင္းကို ခံရေလသည္။ ကိုင္႐ုိေၾကညာစာတန္း အေပၚေဝဖန္ရံႈ႕ခ်မႈမ်ား အစၥလာမ္ဘာသာ၏ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ကိုင္႐ို ေၾကညာစာတမ္းမွာ ဘာသာေရးအရ လြန္စြာ ကဲြျပားျခားနားေသာ ေပၚလစီႏွင့္ လက္ေတြ႔ က်င့္သံုးမႈမ်ားရိွသည့္ ႏိုင္ငံတစုက ၎တို႔၏ ျပည္တြင္း လူ႔အခြင့္အေရး မွတ္တမ္းမ်ားအေပၚ ႏိုင္ငံတကာ၏ ေဝဖန္႐ႈတ္ခ်မႈကို ကာကြယ္ရန္ ဘံုစုေပါင္း၍ လက္နက္ျဖဳတ္လိုက္သည့္ လုပ္ရပ္အျဖစ္ ေဝဖန္ျပစ္တင္ျခင္း ခံရေလသည္။ ကိုင္႐ို ေၾကညာစာတမ္း အပိုဒ္ ၂၄ က “ဤေၾကညာခ်က္ပါ အခြင့္အေရးမ်ားႏွင့္ လြတ္လပ္မႈ အားလံုးသည္ အစၥလာမ္မစ္ ရွာရီယာ၏ လက္ေအာက္ခံ ျဖစ္ေစရမည္” ဟု လည္းေကာင္း၊ စာပိုဒ္ ၁၉ က “ရွာရီယာတြင္ ျပ႒ာန္းထားသည့္အတိုင္းမွလဲြ၍ မည္သည့္ ရာဇဝတ္မႈ သို႔မဟုတ္ အပစ္ေပးမႈမၽွ မရိွေစရ” ဟု လည္းေကာင္းဆိုထားေလသည္။ ကိုင္႐ိုေၾကာညာစာတမ္း CDHRI က ဘာသာေရး လြတ္လပ္ခြင့္ကို အာမ မခံသည့္ကိစၥ၊ အထူးသျဖင့္ လြတ္လပ္စြာ ဘာသာေျပာင္းလဲ ကိုးကြယ္ခြင့္မရိွမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း အေဝဖန္ခံရေလသည္။ အတိုင္ပင္ခံ အဆင့္အတန္းရိွၿပီး အစိုးရ မဟုတ္ေသာ အဖဲြ႔အစည္းတရပ္ ျဖစ္သည့္ ႏိုင္ငံတကာ လူသားႏွင့္ က်င့္ဝတ္ဆိုင္ရာ ယူနီယံ (International Humanist and Ethical Union- IHEU)၊ ကမာၻ႔ပညာေရးအဖဲြ႔အစည္း (Association for World Education – AWE) ႏွင့္ ကမာၻ႔ႏိုင္ငံသားမ်ားအဖဲြ႔အစည္း (Association of World Citizens- AWC) စသည့္ အဖဲြ႔အစည္းမ်ားႏွင့္ လူပုဂၢိဳလ္အခ်ိဳ႕က ကိုင္႐ိုေၾကညာစာတမ္း CDHRI သည္ လူ႔အခြင့္အေရး၊ ဘာသာေရး လြတ္လပ္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိခြင့္တို႔ကို ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားေၾၾကာင္း ပူးတဲြေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ေလသည္။ ၎တို႔၏ ေၾကညာခ်က္ကို “အစၥလာမ္ဘာသာ၏ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ကိုင္႐ိုေၾကညာစာတမ္း CDHRI မွာ၊ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္း UDHR ႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာ ပဋိညာဥ္မ်ားတြင္ အေလးေပး ေဖာ္ျပထားသည့္ အခြင့္အေရးမ်ားကို ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ရန္ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ႀကိဳးပမ္းလာမႈတရပ္ ျဖစ္သည္။ ထိုေၾကညာစာတမ္းမွာ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္းကို ျပည့္စံုေအာင္ ျဖည့္စြက္ထားျခင္း ျဖစ္သည္ဟု မည္သို႔မၽွ မွတ္ယူ၍ မရႏိုင္ေခ်။” ဟု နိဂံုးခ်ဳပ္ထားေလသည္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလက စံုစမ္းစစ္ေဆးေရးစင္တာ (Center for Inquiry-CFI) မွ ကမာၻ႔ ကုလသမဂၢသို႔ စာတမ္းတေစာင္ ေပးပို႔ခဲ့ရာတြင္ “ကိုင္႐ိုေၾကညာစာတမ္း CDHRI သည္ အစၥလာမ္မစ္ ရွာရီယာဥပေဒကို အေျခခံလ်က္ လူ႔အခြင့္အေရး အားလံုးနီးပါးကို ကန္႔သတ္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ထားသည့္ လူအခ်င္းခ်င္း တန္းတူညီမၽွေရး၊ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုခြင့္ႏွင့္ လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ခြင့္တုိ႔ကို ဖ်က္ဆီးသည့္” ေၾကညာစာတမ္း ျဖစ္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားေလသည္။ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္က ထုတ္ေဝေသာ ဖရီးအင္ကြာရီ (Free Inquiry) ဂ်ာနယ္၊ အယ္ဒီတာ့ အာေဘာ္က  ကိုင္႐ိုေၾကညာစာတမ္းကို ေဝဖန္ထားရာ…. “က်ေနာ္တို႔သည္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္းကို ေျပာင္းလဲေစရန္အတြက္ ကမာၻ႔ကုလသမဂၢအတြင္းရိွ အစၥလာမ္မစ္ မဟာမိတ္ႏိုင္ငံမ်ားက ဆႏၵရိွၾကသည့္ ဘာသာေရးကို ေဝဖန္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ေရး၊ သုိ႔ျဖင့္ လူ႔အခြင့္အေရးအေပၚ အစၥလမ္ဘာသာက ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားသည့္ အျမင္ကို ကာကြယ္ရန္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို အေလးအနက္ ေစာင့္ၾကည့္သြားမည္။ အစၥလာမ္မစ္ သမၼတႏိုင္ငံမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ အီရန္၊ အီဂ်စ္၊ ပါကစၥတန္၊ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်၊ ဆူဒန္၊ ဘဂၤလားဒက္ရွ္၊ အီရတ္ႏွင့္ အာဖဂန္နစၥတန္တို႔ အတြင္းရိွ အေျခအေန အရပ္ရပ္မွ ၾကည့္လၽွင္၊ လူ႔အခြင့္အေရး အာဂ်င္ဒါ၌ ထိပ္ဆံုးတြင္ရိွေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ား တရားဝင္ တန္းတူအခြင့္အေရး မရိွမႈ၊ ႏိုင္ငံေရး သေဘာထား မတူညီသူမ်ားအေပၚ ဖိႏွိပ္မႈ၊ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆုိမႈမ်ားကို ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ၊ လူနည္းစု တိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ ဘာသာေရး အျမင္ မတူသူမ်ားအေပၚ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ စသည္တို႔ကို ျပင္ဆင္ေျပာင္းလဲလာၾကရန္….၊ အတိုခ်ဳပ္အားျဖင့္ ေျပာရလၽွင္ ၎တို႔ ႏိုင္ငံသားမ်ား အလြန္ဆုိးရြားစြာ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္ခံေနရမႈမ်ားမွ ကာကြယ္ေပးရန္ ေမၽွာ္လင့္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအစား ၎တို႔မွာ အစၥလာမ္ဘာသာကို ကာကြယ္ရန္အတြက္ ပူပန္ေသာက ေရာက္ေနၾကေလသည္” ဟု ေရးသားထားေလသည္။ ရဲထြန္း (သီေပါ) ကိုးကား - Wikipedia မွ - Universal Declaration of Human Rights         - Cairo Declaration on Human Rights in Islam

Independent media are under attack by the Myanmar junta. DVB continues reporting the facts, but needs support for the safety of our journalists. You help with any donation. Thank you.

Donate
More News
Up