A d v e r t i s e m e n t With Us

၀ႏွင့္မိုင္းလားအထူးေဒသတို႔မွ လူငယ္မ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆံုပဲြတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ မိန္႔ခြန္းႏွင့္ အေမးအေျဖ

ႏို္င္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ၀ အထူးေဒသ ၂ နဲ႔ မိုင္းလားအထူးေဒသ ၄ မွ လူငယ္ ၁၀၀ ေလာက္နဲ႔ ဒီကေန႔ ေနျပည္ေတာ္မွာေတြ႔ဆုံအမွာစကားေျပာၾကားၿပီး ေမးျမန္းခ်က္ေတြကို ေျဖၾကားပါတယ္။ အဓိကအားျဖင့္ ဘာသာစကားအခက္အခဲေတြကို ေက်ာ္လြႊားဖို႔၊ တျခားတိုင္းနဲ႔ ျပည္နယ္ေတြကို ထိေတြဆက္ဆံဖို႔၊ ပညာေရးကို အေလးေပးဖို႔ ဦးစားေပးေျပာဆို သြားပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ မိန္႔ခြန္းနဲ႔ အေမးအေျဖ အစီအစဥ္ အျပည့္အစုံကို ေဖာ္ျပပါတယ္။ က်မတို႔ အခု ဒီေလာက္ေတာင္မ်ားမ်ား တိုင္းရင္းသားမ်ားက လာေရာက္ေတြ႔ဆုံတဲ့အေပၚမွာ အားလည္းအားတက္ပါတယ္။ က်မတို႔ရဲ႕ျ့ပည္ေထာင္စုရဲ႕အင္အားကိုေဖာ္ျပတာလို႔ က်မ ဒီလိုပဲခံယူပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးငယ္ေလးေတြပါလာတာကို ေတြ႔ရတဲ့အတြက္ အထူးပဲ ၀မ္းသာပါတယ္။ အခု က်မတို႔ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ကို ႀကိဳးပမ္းေနတယ္ဆိုတာ က်မတို႔ႏိုင္ငံ အတြက္ ႀကိဳးပမ္းေနတာျဖစ္တယ္။ ႏိုင္ငံရဲ႕အနာဂတ္အတြက္ဆိုလို႔ရွိရင္ အမ်ဳိးသမီးေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြဟာ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးပါတယ္။ အၾကမ္းဖ်ဥ္းအားျဖင့္ေျပာရမယ္ဆို နည္းနည္း ေတာင္ ပိုမ်ားတယ္လို႔ေတာ့ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ က်မတို႔ ထိုထက္မကမ်ားတဲ့အင္အား သုံးမွသာ ဘယ္အလုပ္ပဲလုပ္လုပ္ ေအာင္ျမင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ က်မတို႔ တိုင္းရင္းသားအမ်ဳိးသမီးေတြဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ တက္တက္ႂကြႂကြ အင္တိုက္အားတိုက္ ပါ၀င္ၾကမယ္လို႔ က်မေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ လူငယ္ေတြဆိုတာကေတာ့ က်မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အထူးအေထြေျပာစရာကို မလိုပါဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မၾကာခနဆိုသလိုပဲ လူငယ္ေတြက လူႀကီးေတြ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္တဲ့အရာေတြကို စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ လူငယ္ေတြက လူႀကီးေတြထက္စာလို႔ရွိရင္ စာမ်က္ႏွာသစ္ေပၚမွာ စႏိုင္မယ့္ အခြြင့္အေရးေရာ၊ အရည္အခ်င္းေရာ ပိုၿပီးေတာ့ မ်ားပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ က်မတို႔ရဲ႕ျပည္ေထာင္စုဟာ တကယ္ပဲ ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႔ ေအးခ်မ္းသာယာရမယ္။ ခိုင္ခံ့ တည္ၿငိမ္ရမယ္ဆိုတာ လူငယ္ေတြအခ်င္းခ်င္းအၾကားမွာ ဆက္သြယ္မွဳရွိဖို႔လိုပါတယ္။ က်မတို႔ လူငယ္မ်ားဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ျပည္နယ္တြင္းမွာမကဘဲ တျခားျပည္ေထာင္စုအတြင္းမွာရွိတဲ့ ေဒသေတြကို သြားေရာက္လည္ပတ္ၿပီးေတာ့ လူငယ္အခ်င္းခ်င္း ရင္းႏွီးမႈကို တည္ေဆာက္ ေစခ်င္ပါတယ္။ တခုေတာ့ က်မ သတိေပးခ်င္ပါတယ္။ ေနျပည္ေတာ္လာၿပီးေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ ေနျပည္ေတာ္လိုျဖစ္တယ္လို႔ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔။ က်မတို႔ ႏိုင္ငံတ၀န္းမွာရွိတဲ့ ျပည္သူျပည္သား အမ်ားစုဟာ က်မတို႔တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ သိပ္ေတာ့ မကြာပါဘူး။ ဥပမာဆိုလို႔ရွိရင္ က်မတို႔ႏိုင္ငံမွာ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ကို သုံးစြဲႏိုင္တဲ့ လွ်ပ္စစ္မီးရတဲ့ က်မတို႔ ႏိုင္ငံသူႏိုင္ငံသားေတြ အၾကမ္းဖ်ဥ္းအားျဖင့္ ၃၀ ရာခိုင္ႏႈန္းပဲရွိပါတယ္။ ဒီလိုကိစၥေတြမွာက်ရင္ က်မတို႔အားလုံး အတူတူလက္တြဲၿပီးေတာ့ ေဆာင္ရြက္မွသာလွ်င္ ေအာင္ျမင္မႈရႏိုင္မွာပါ။ လူငယ္ေတြအတြက္ အေရးအႀကီးဆုံးကေတာ့ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပညာေရးပါ။ အခုအခ်ိန္မွာ က်မေတြ႔ရတဲ့ လူငယ္ေတြ ကေတာ့ ခိုင္ခိုင္ခံ့ခံ့မာမာက်န္းက်န္းရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မတို႔ႏိုင္ငံအ၀န္းမွာဆိုလို႔ရွိရင္ အဟာရမျပည့္စုံလို႔ အင္မတန္ပိန္လွီေနတဲ့ကေလးေတြကိုလည္း ျမင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့မႈက မ်က္စိနဲ႔ျမင္ရေပမယ့္ ပညာေရးခ်ဳိ႕တဲ့မႈက ၾကည့္ရုံနဲ႔ မျမင္ရပါဘူး။ ပညာေရးခ်ဳိ႕တဲ့မႈက က်မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္ က်န္းမာေရးေလာက္ တန္းတူရြယ္တူ အေရးႀကီးပါတယ္။ က်မတို႔ရဲ႕ပညာေရးစနစ္ဟာ ျပည္ေထာင္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ျပည္ေထာင္စု တိုးတက္ေရး၊ ျပည္ေထာင္စုညီညြတ္ေရးအတြက္ အေျခခံျဖစ္ေစမယ့္ ပညာေရးစနစ္ကို လိုအပ္ပါတယ္။ ပညာေရးတို႔၊ က်န္းမာေရးတို႔ဆိုတာ အားလုံးပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ရမယ့္ကိစၥ ျဖစ္တာေၾကာင့္မို႔လို႔ က်မအေနနဲ႔ က်မတို႔အခုေရာက္ေနတဲ့ လူငယ္ေတြေရာ၊ လူႀကီးေတြေရာ ေပါ့ေနာ္ က်မနဲ႔ေတြ႔တုန္းအခ်ိန္မွာ ေမးခ်င္တာေတြရွိရင္လည္း ေမးႏိုင္ဖို႔ က်မ အခ်ိန္လည္း အခုေပးပါတယ္။ သိခ်င္တာရွိရင္၊ ေမးခ်င္တာရွိရင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေမးၾကပါလို႔ က်မ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးေတြကလည္း ဦးေဆာင္ေမးေစခ်င္ပါတယ္။ လူငယ္ေတြက လည္း ေမးေစခ်င္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးေမး။ ။ က်မေမးခ်င္တာက နယ္စပ္ေဒသမွာရွိတဲ့တိုင္းရင္းသားမ်ားဟာ ပညာေရး ဘက္မွာ နိမ့္က်တာကိုေတြ႔ရတယ္။ ဒီပညာေရးနဲ႕ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ နယ္စပ္မွာရွိတဲ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားအတြက္ အစိုးရကေနၿပီးေတာ့ ဘယ္လိုစီမံခ်က္ေတြမ်ားရွိပါသလဲ။ စု။ ။ က်မတို႔ ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ရွိရင္ တကယ္ပဲ နယ္စပ္က ရွိတဲ့အေနအထားက ျပည္မထက္ ပိုဆိုးတယ္ဆိုတာ က်မ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပည္မမွာလည္း ဒီေလာက္အထိ အေျခအေနေကာင္းတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ပထမဦးဆုံးကေတာ့ က်မတို႔ တိုင္းရင္းသားေတြ ၾကားထဲမွာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ လုံလုံေလာက္ေလာက္ရွိဖုိ႔ လိုပါတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ကလည္း တကယ္ဆုိလုိရွိရင္ ေက်ာင္းအေဆာက္အဦထက္ေတာင္ပုိအေရးႀကီးပါတယ္။ ေက်ာင္း အေဆာက္အဦေတြရွိၿပီး၊ ေက်ာင္းခန္းေတြရွိၿပီး ဆရာဆရာမေတြမရွိလုိ႔ရွိရင္ အလကားပဲ။ အဲဒီ ေတာ့ က်မတုိ႔က ပုိၿပီးေတာ့ ဆရာဆရာမေတြမ်ားမ်ား၊ ဘာသာစကားေတြတတ္တဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြ ေမြးထုတ္ေပးဖုိ႔ အေလးထားပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ဆရာဆရာမေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြၾကားထဲမွာ ေျပာႏုိင္ဆုိႏုိင္မွသာလွ်င္ သင္ေပးႏုိင္မွာကုိး။ ေနာက္တခုကလည္း က်မတုိ႔က လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေကာင္းမွ ျပည္မနဲ႔ နယ္စပ္ေတြၾကားထဲမွာ အဆက္အသြယ္ရွိမွ ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ တျခားကိစၥေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ထိထိေရာက္ေရာက္ ဆက္သြယ္ႏုိင္မွာ ပါ။ ၿပီးေတာ့လည္း က်မတုိ႔က အျပန္အလွန္ ကူးလူးဆက္ဆံဖုိ႔လည္း ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါမွ က်မတုိ႔ အခုဆုိလုိ႔ရွိရင္ အခုဒီမွာေရာက္လာတဲ့ တုိင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ဘာသာစကားကုိ တခုမွ မတတ္ဘူး။ မတတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ က်မက ဗမာလုိပဲ ေျပာၿပီးေတာ့ စကားျပန္ကုိ အားကုိးရ တယ္။ အဲေတာ့ အျပန္အလွန္ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္း စကားေတြ နားလည္မယ္ဆုိရင္ တဆင့္မသြားရဘဲနဲ႔ တုိက္ရုိက္ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ ေဆြးေႏြးလုိ႔ရတယ္။ က်မတုိ႔ ပညာေရးစနစ္ဟာ က်ယ္ျပန္႔ဖုိ႔လုိပါတယ္။ က်မတုိ႔ႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ တုိင္းရင္းသားေပါင္းစုံနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈေတြကုိ တန္းတူ ညီတူေလးစားၿပီးေတာ့ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔သိႏုိင္ဖုိ႔ လုပ္ရမယ္။ အဲဒီေတာ့ တခ်ဳိ႕ကေျပာမယ္။ တန္းတူညီမွ်မႈကုိ ေလးစားတယ္ဆုိရင္ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဗမာဘာသာစကားနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းေတြမွာ သင္ရသလဲ၊ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဗမာဘာသာစကားနဲ႔ပဲ ၁၀ တန္းစာေပးပြဲစစ္သလဲ။ အဲဒါကေတာ့ လက္ေတြ႕က်က်လုပ္ရတဲ့ကိစၥျဖစ္တယ္။ ဥပမာ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ႏုိင္ငံတုိင္း၊ ႏုိင္ငံတုိင္းမွာ ႏုိင္ငံေတာ္ဘာသာစကားအေနနဲ႔ ျပဌာန္းထားတဲ့ ဘာသာစကားတခု သုိ႔မဟုတ္ ႏွစ္ခုသုံးခု ရွိပါတယ္။ ဒါ့ထက္သိပ္မ်ား တာကေတာ့ ရွားပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ သိပ္ဘာသာစကား ေတြမ်ားေနရင္ အလုပ္လုပ္ရတာခက္ပါတယ္။ လက္ေတြ႕က်က် ဥပမာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပုိင္း ဆုိင္ရာမွာလည္းခက္ပါတယ္။ ပညာေရးပုိင္းဆုိင္ရာမွာလည္း ခက္ပါတယ္။ ရုိးရုိးေလးေျပာရရင္ က်မတုိ႔ ေက်ာင္းစာအုပ္ဟာ ဗမာစာနဲ႔ က်မတုိ႔ ရုိက္တယ္။ အဲေတာ့ တုိင္းရင္းသားဘာသာစကား ေတြအားလုံး ရုိက္ဖုိ႔ကလည္း အမွန္ေျပာရလုိ႔ရွိရင္ လုပ္ႏုိင္စြမ္းမရွိပါဘူး။ တခ်ဳိ႕တုိင္းရင္းသား ေတြက်ေတာ့ ဘာသာစကားကုိ အေရးေတာင္မွ အခုထိမလုပ္ရေသးပါဘူး။ အဲေတာ့ တန္းတူညီမွ်မႈ ရဖုိ႔ဆုိတာကလည္း အဲလုိပုံစံပဲအတုိင္း ညိႇတာမဟုတ္ပါဘူး။ အဲေတာ့ က်မတုိ႔ လက္ေတြ႕က်က်ျဖစ္ရမယ့္လုပ္ရပ္ တဖက္ကေနၿပီးေတာ့လည္း ညီညြတ္မႈေတြအားလုံး၊ တန္းတူညီမွ်မႈ ေလးစားဖုိ႔။ တန္ဖုိးထားဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ အဲလုိႀကိဳးစားတဲ့ေနရာမွာ လက္ေတြ႕က်က်ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲဆုိတာလည္း တုိင္းရင္းသားေတြကလည္း ပါ၀င္ေဆြးေႏြး ၿပီးေတာ့ အႀကံဉာဏ္ေတြ ေပးေစခ်င္ပါတယ္။” ေမး။ ပညာဟူသည္ တန္ဖုိးဆုိသည့္ဗမာစကားရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ရွမ္းျပည္နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ေနရာေတြ ေ၀းေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ တခ်ဳိ႕မိဘေတြက ပညာဆုိတဲ့တန္ဖုိးကုိ သိပ္နားမလည္ၾက ပါဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနနဲ႔ သူတုိ႔ေတြ ပညာေရးတန္ဖုိး နားလည္လာေအာင္ ဘယ္လုိ တုိက္တြန္းေျပာျပေပးႏုိင္မလဲ။ ေျဖ။ ။ “သားေမးတဲ့ေမးခြန္းက အင္မတန္မွ တန္ဖုိးရွိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ပညာေရး ျမႇင့္တင္ဖုိ႔ဆုိရင္ မိဘေတြကုိလည္း ပညာေပးရမယ္။ လူငယ္ေတြကုိပဲ ပညာေပးဖုိ႔ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဥပမာ ဆုိလုိ႔ရွိရင္ က်မတုိ႔ႏုိင္ငံမွာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာကုိပဲ အားေပး တယ္။ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာကုိ ဘာလုိ႔အားေပးလဲဆုိေတာ့ တကမၻာလုံးရဲ႕ အေတြ႔အႀကံဳၾကည့္လုိက္လုိ႔ရွိရင္ တေန႔ထက္တေန႔ ပုိပုိၿပီးေတာ့ အဲဒီလုိ ပညာသင္ထားတဲ့ လူငယ္ေတြဆုိရင္ အလုပ္ရဖုိ႔ဟာ မခက္ခဲပါဘူး။ ဘ၀မွာ အလုပ္မရွိလုိ႔ မရဘူး။ ဘ၀မွာ ကုိယ့္ရဲ႕အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းအတြက္ အလုပ္လုပ္ႏုိင္ရမယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ေျခေထာက္ေပၚမွာ ရပ္ၿပီးေတာ့ ေနႏုိင္ရမယ္။ အဲေတာ့ အဲဒါအတြက္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ ပညာသင္ၿပီးေတာ့ ဒီပညာကုိ ကုိယ့္ရဲ႕ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းအျဖစ္ သုံးႏုိင္ဖုိ႔က အေရးႀကီးတယ္။ အဲေတာ့ အသက္ ေမြး၀မ္းေၾကာင္းပညာကုိ က်မတုိ႔ကေနၿပီးေတာ့ အားေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိဘေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ပညာဆုိတာ ဘြဲ႔ရတာပဲ ထင္ေနၾကတယ္။ ပညာဆုိတဲ့ အႏွစ္သာရ အဓိပၸါယ္ကို မေလ့လာၾကဘူး။ သိပ္ၿပီးေတာ့ သေဘာမေပါက္တာလုိ႔လည္း ေျပာရမယ္။ တခ်ဳိ႕က ကုိယ့္သားသမီးေတြ ဘြဲ႔ရတာကုိ ဂုဏ္ယူတယ္။ ၀တ္ရုံႀကီးရုံၿပီး ဘြဲ႔ယူ၊ ဓာတ္ပုံတင္၊ အိမ္မွာ ခ်ိတ္ထား အင္မတန္ဂုဏ္ယူတယ္။ ဘြဲ႔ႀကီးယူထားၿပီးေတာ့ အလုပ္ရႏုိင္လားမရႏုိင္လား သိပ္မစဥ္းစားၾကဘူး။ အခုကမၻာေပၚမွာ ပညာအဆင့္ အေကာင္းဆုံးလုိ႔ေျပာတဲ့ ေတာင္ကုိးရီးယား ဘြဲ႔ရၿပီးေတာ့ အလုပ္မရတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနတယ္။ အခုမွ သူတုိ႔က အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းပညာကုိ အားေပးတယ္။ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းပညာနဲ႔သြားမွ အဆင္ေျပမယ္ဆုိတာကုိ အစုိးရက သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိဘေတြက လက္မခံေသးဘူး။ အစုိးရကေနၿပီးေတာ့မွ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းပညာကုိ တြန္းတယ္အားေပးတယ္။ ဒါေပမယ္လုိ႔ မိဘ၊ လူမႈအသုိင္းအ၀န္းက တကၠသုိလ္ပညာကုိပဲ အေလးထားတယ္။ အဲေတာ့ ေျပာခ်င္တာက ဂုဏ္ပကာသနကုိ ၾကည့္တာေပါ့။ က်မက မိဘေတြကုိ ဘယ္လုိေျပာရမလဲဆုိရင္ ကုိယ့္ရဲ႕ သားသမီးေတြရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္ စိတ္ခ်လက္ခ်နဲ႔ ငါတုိ႔ သားသမီးေတြဟာ ဘ၀မွာ သူတုိ႔ဘ၀မွာေတြ႔ၾကံဳရမယ့္ စိန္ေခၚမႈေတြကုိ ရင္ဆုိင္ၿပီးေတာ့ ဆက္ၿပီးေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ ႏိုင္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ခ်မႈမ်ဳိး လုိခ်င္ရင္ သားသမီးေတြကို ပညာေပးရမယ္။ ကုိယ့္ဟာကုိ ရပ္တည္ႏုိင္ရင္ ဒီသားသမီးမ်ားဟာ မိမိတုိ႔ဘ၀မွာ မိမိတုိ႔ ဘာသာရပ္တည္ႏုိင္တဲ့ ပညာေတြ ေပးရမယ္။ အဲဒီပညာအေမြကုိ ေပးမယ္ဆုိရင္ တျခားဘာမွ မလုိဘူး။ က်မ ခနခန ေျပာတယ္။ ဘာမွပုိက္ဆံေတြဘာေတြ အေမြမထားခဲ့ႏုိင္ဘူး ပညာပဲသင္ေပးမယ္။ ဒါဟာ အင္မတန္မွန္တဲ့ အယူအဆလုိ႔ ခံယူပါတယ္။ အဆုိတခုရွိတယ္ေလ။ ဥစၥာဟူသည္မ်က္လွည့္မ်ဳိး၊ ပညာဟူသည္ျမတ္ေရႊအုိး။ မ်က္လွည့္မ်ဳိးဆုိတာ အခုျမင္အခုေပ်ာက္၊ ဥစၥာဆုိတာ တေန႔ထဲနဲ႔ ေပ်ာက္သြားႏုိင္တယ္။ ဥပမာ မီးေလာင္သြားလုိ႔ျဖစ္ေစ၊ မီးေလာင္တာဆုိရင္တရက္တြင္း မဟုတ္ဘူး နာရီပုိင္းနဲ႔ ေပ်ာက္သြားမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္မွာ ပညာရွိေနရင္ ျပန္ၿပီးရွာလုိ႔ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ မိဘေတြက ကုိယ့္ရဲ႕ကေလးေတြအတြက္၊ သားသမီးေတြအတြက္စဥ္းစားမယ္ဆုိရင္ ပုိက္ဆံအေမြပဲေပးခဲ့မယ္လုိ႔မစဥ္းစားပဲနဲ႔ ပညာအေမြပဲ ေပးခဲ့ဖု႔ိစဥ္းစားပါလုိ႔ က်မအေနနဲ႔ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။”  

A d v e r t i s e m e n t With Us

More News
Up