ဗိုလ်နေဝင်း

August 10, 2021

စစ်ပဒေသရာဇ်နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်မလို့လား

၂၀၂၁ ခု ဖေဖေါ်ဝါရီ ၁ ရက်နေ့က စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းလိုက်ပြီဆိုတော့ မြန်မာပြည်သူအတော်များများ တုန်လှုပ်သွားကြတယ်။ တချို့တော့လည်း “ဒီအပင်ကပေါက်ရင် ဒီ‌အပွင့်နဲ့ ဒီအသီးပဲ လာမှာပေါ့” ရယ်လို့ဆိုကြတယ်။ တချို့ကတော့ “စစ်တပ်က သူတို့ မလိုလားတဲ့ အစိုးရတက်တိုင်း အကြောင်းရှာပြီး အာဏာသိမ်းတတ်တာဟာ ရိုးနေပြီ” လို့ဆိုကြတယ်။

တကယ်တော့ စစ်တပ်ကအာဏာသိမ်းတာဟာ ဒီတကြိမ်ရောဆိုရင် အနည်းဆုံး (၅ ) ကြိမ်ရှိပြီလို့ သုံးသပ်ကြတယ်။  ပထမတကြိမ်က ၁၉၅၈ ခုနှစ်။ ဒါကိုတော့ အစမ်း အာဏာသိမ်းခြင်း လို့ဆိုကြတယ်။ ဒုတိယအကြိမ် အာဏာသိမ်းတာက ၁၉၆၂ ခုနှစ်။ ဒီအချိန်ကစပြီး မြန်မာနိုင်ငံ စစ်အာဏာရှင်လက်အောက် လုံးလုံးကြီးကျရောက်ခဲ့တယ်လို့ဆိုပါတယ်။ တတိယအကြိမ်အ အာဏာသိမ်းတာက ၁၉၈၈ခု။ ဒါကအားလုံး အငြင်းပွားစရာမရှိလက်ခံပြီးသား။ စတုတ္ထအကြိမ်အာဏာသိမ်းတာက ၁၉၉၀ လို့ဆိုရမှာပါ။

၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်မှာ ရွေးကောက်ပွဲကျင်းပပေးပြီး အနိုင်ရခဲ့တဲ့ အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်ကို အာဏာမအပ်ချင်တော့ ဗိုလ်စောမောင်လက်ကနေ ဗိုလ်သန်းရွှေကအာဏာသိမ်းတာပဲ။ သာမန်ကြည့်ရင် ဗိုလ်စောမောင်လက်ကနေ ဗိုလ်သန်းရွှေအာဏာသိမ်းတယ်ဆိုပေမယ့် တကယ်တော့ ၉၀ ရွေးကောက်ပွဲအနိုင်ရ အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ် (အန်အယ်လ်ဒီ) လက်အပ်ရမယ့်အာဏာကို စစ်တပ်က သိမ်းယူလိုက်တာပါပဲ။ လေးကြိမ်လုံး စစ်တပ်ကပဲ အာဏာသိမ်းခဲ့တာပါ။

အခုတကြိမ် ၂၀၂၁ ခု ဖေဖေါ်ဝါရီ ၁ ရက်နေ့မှာ ဗိုလ်မင်းအောင်လှိုင်အာဏာသိမ်းလိုက်တာလည်း စစ်တပ်က သိမ်းတာပဲမဟုတ်လား။ စစ်တပ်အာဏာသိမ်းတဲ့အကြိမ်တိုင်း ဥပဒေမဲ့ လုပ်ရပ်ကိုလုပ်ခဲ့တာပါ။ တကယ်တော့ စစ် တပ်က အာဏာသိမ်းယူခြင်းဟာ “၅” ကြိမ်တိတိရှိခဲ့ပါတယ်။ အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ် တခုတည်းကတင် (၂) ကြိမ် အာဏာ သိမ်းယူခံခဲ့ရတာပါ။ ဒါဟာနောင်တချိန်သမိုင်းမှာ အထင်ကရတင် ကျန်ရစ်ခဲ့မယ့် မှတ်တမ်းတွေပါ။

ဒီမှာစဉ်စားစရာတချက်ရှိတာက ‘စစ်တပ်က ဘာလို့အာဏာကို အကြိမ်ကြိမ်သိမ်းယူကြသလဲ’ ဆိုတာပါ။ သာမန်ကြည့်ရင်တော့ ‘သူတို့အကျိုးစီးပွားအတွက် ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ သိမ်းယူတာပဲ’လို့ ဖြေကြမှာပါ။ မမှန်ဘူးလား ဆိုရင်မှန်ပါတယ်လို့ပဲ ဖြေရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အပြည့်အဝမမှန်နိုင်ပါဘူး။ အကြောင်းအချက်များစွာရှိနေနိုင်ပါတယ်။ စစ်တပ်ဟာ “လွတ်လပ်ရေးကို ငါတို့ယူပေးခဲ့ရလို့ ငါတို့သာ အုပ်ချုပ်ရမယ်”ဆိုတဲ့အမြင်လည်း ရှိနေခဲ့တာပဲ။

ဒီအမြင်ကနေ မြစ်ဖျားခံအစပြုခဲ့တာလို့လည်းဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဒါဆိုရင် ဒီအမြင် ဘယ်ကနေအစပြုခဲ့သလဲဆိုတာကို သုံးသပ်ကြည့်ဖို့လိုပါတယ်။ ဒီအမြင်ဘယ်ကစခဲ့သလဲ။ ဂျပန်တော်လှန်ရေးအပြီး အင်္ဂလိပ်တို့ တကျော့ပြန်အုပ်ချုပ် တဲ့အချိန်ကတည်းက စခဲ့တယ်လို့ယူဆစရာ အကြောင်းရှိလာပါတယ်။ ၁၉၄၅ ခုနှစ် မြန်မာနိုင်ငံကနေ ဂျပန်တပ်ကြီး ဆုတ်ခွာသွားချိန် အင်္ဂလိပ်ရဲ့ စစ်အုပ်ချုပ်ရေးကာလကတည်းက မြန်မာ့တော်လှန်ရေး အင်အားစုတွေကြားထဲမှာ စစ်တပ်က  မြန်မာနိုင်ငံကို လက်ဝါးကြီးအုပ်လိုတဲ့ အရိပ်အယောင်စတွေ့လာရတာပဲ။ ဒါကြောင့်ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက ၁၉၄၅ ဩဂုတ်လမှာ ကျင်းပတဲ့ စတုတ္ထအကြိမ် လူထုစည်းဝေးပွဲကြီးမှာလည်း စစ်ဝါဒကြီးစိုးမလာရေးအတွက် ဟောပြောခဲ့တယ်။ သတိပေးပြောခဲ့သေးတယ်။

စတုတ္ထအကြိမ်မြောက်နိုင်ငံခေါင်းဆောင်များ အစည်းအဝေးပွဲမှာလည်း “ဂျပန်ပြည်မှာလို စစ်ဘက်က လက်ဝါးကြီးအုပ်ပြီး တိုင်းပြည်လွှတ်တော်က ဘာမှအစိုးမရတဲ့ စစ်အာဏာရှင်ဝါဒမျိုး မရှိရအောင် စစ်ဘက်ကို တိုင်းပြည်လွှတ် တော်က အုပ်စိုးခွင့်ရှိရမယ်”လို့ ထပ်မံသတိပေးပြောကြားခဲ့သေးတယ်။ ဒါအပြင် မြန်မာနိုင်ငံဖွဲ့စည်းပုံရေးဆွဲဖို့ ပြင် ဆင်ကြတဲ့အချိန်မှာလည်း ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက ထပ်မံသတိပေးပြန်ပါသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ ‘ဖဆပလ ပဏာမပြင် ဆင်မှုညီလာခံမှာပေါ့။ 

သူက “လွတ်လပ်တဲ့ ဗမာပြည်မှာ ဒီလိုအဖွဲ့မျိုးဟာ ‘စစ်သဘောဆောင်နိုင်ငံရေးပါတီ’မျိုး ဖြစ်တတ်ပြီး ဖြစ်လာတဲ့အခါ ဖက်ဆစ်ဝါဒတွေ မွေးမြူလာတတ်တယ်။ ( ကြံ့/ဖွံ့ပါတီနဲ့ချိန်ထိုးကြည့်လေ) ဒါကိုကောင်းကောင်းသတိပြုရမယ်”လို့ အခြေခံမူမရေးဆွဲခင်မှာ ထပ်မံသတိပေးခဲ့ပါသေးတယ်။

ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ‘ဘီအိုင်အေ’ကာလကတည်းက နိုင်ငံရေး၊ အုပ်ချုပ်ရေးတွေမှာ စစ်တပ်ကဝင်ရှုပ်မှာကို အလွန်အစိုးရိမ်ကြီးခဲ့တာ။ ဒီအကြောင်းကို‌ ကြေးမုံဦးသောင်းက “ဗိုလ်နေဝင်း ရှုပ်သမျှ” ဆိုတဲ့စာအုပ်မှာ “၁၉၄၂ ခုနှစ် ဂျွန်လ (၅)ရက်နေ့တွင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက လက်မှတ်ရေးထိုး၍ ဘီအိုင်အေများ နိုင်ငံရေးနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စကို ဆောင်ရွက်ခြင်းမပြု”လို့ အမိန့်ထုတ်ရလေသည်”လို့မှတ်တမ်းတင်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ဗိုလ်ချုပ် အောင်ဆန်းစိုးရိမ်ခဲ့တဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့တော့တာပါပဲ။

ဒါတွေကိုလေ့လာကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မြန်မာတပ်မတော်ဟာ သန္ဓေတည်ကတည်းက နိုင်ငံရေးနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးကို ဝင်ရောက်ပါဝင်ပတ်သက်လာတယ်။ ဒါကလည်းအဲ့ဒီအချိန်က အဲ့ဒီခေတ်က ဂျပန်နိုင်ငံကို အားကျစိတ်ဝင်ပြီး အရာရာဝင်စွက်ချင်တဲ့ ‘ဗီဇစိတ်ရိုင်း’ ပါခဲ့တယ်လို့ဆိုရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ လွတ်လပ်ရေးရပြီးစမှာ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ အရ တိတိကျကျကြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမပြုပေမယ့် ပြည်တွင်းစစ်ကိုအကြောင်းပြုပြီး “စစ်ဘောင်ချဲ့ထွင်” ဖို့  အစပျိုးလာခဲ့ပါတော့တယ်။

အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး စစ်တပ်ဟာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ကယ်တင်ရှင်အဖြစ်ယူဆလာခဲ့တယ်။ မြန်မာပြည်နိုင်ငံရေးကို ‘စစ်ဘောင်သွတ်သွင်း’ဖို့လုပ်ဆောင်လာခဲ့ပါတော့တယ်။ ကရင်သူပုန်ကိုအကြောင်းပြုပြီး အဲ့ဒီအချိန်က ကာ/ချုပ်ဖြစ်တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးစမစ်ဒွန်းကို တပ်ကနေထွက်ခွာအောင်လုပ်လိုက်တယ်။ စမစ်ဒွန်းနေရာကို ဗိုလ်နေဝင်းက နေရာယူလိုက်တယ်။ ဗိုလ်နေဝင်းကို ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရာထူးနဲ့ စစ်ဝန်ကြီးရာထူးသာမက ဒုတိယဝန်ကြီး ချုပ်ရာထူးပါပေးလိုက်ရတယ်။

ဒီအချိန်ကစပြီးအစိုးရအဖွဲ့ဟာ စစ်တပ်ရဲ့လွှမ်းမိုးမှု စတင်ခံလာရတယ်လို့ဆိုရမှာပါ။ စစ်တပ်က အရာရာကိုလွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ဖို့ စိုင်းပြင်းလာတာကို တွေ့လာရတယ်။ ဗိုလ်နေဝင်းနဲ့ စစ်တပ်အုပ်စုရဲ့ ဗိုလ်ကျလွှမ်းမိုးတာကို မခံနိုင်တဲ့အဆုံး ၁၉၄၉ ခု ဧပြီလထဲမှာ အစိုးရအဖွဲ့ဝန်ကြီးတွေဟာ ဗိုလ်နေဝင်းဒဏ်မခံနိုင်လို့ နုတ်ထွက်စာတင်ခဲ့ကြတယ်။

ဒီအကြောင်းကို ကြေးမုံဦးသောင်း ကမှတ်တမ်းတင်ခဲ့တာက “နုတ်ထွက်စာတင်တဲ့ဝန်ကြီးတွေက ‘ဗိုလ်နေဝင်းက ဝန်ကြီးတွေကိုခဏခဏ ကြိမ်းမောင်းပါတယ်။ သူ့ရဲ့စစ်တပ်ဟာ ဝန်ကြီးတွေ မွေးထားတဲ့အိမ်စောင့်ခွေးတွေမဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့တပ်က အသေခံပြီးဝန်ကြီးတွေကို စောင့်မပေး နိုင်ဘူး။ ဒီတော့ သူပုန်တွေနဲ့ပေါင်းပြီး အစိုးရဖွဲ့ကြပေတော့” လို့ ပြောကြောင်း ဝန်ကြီးချုပ်ဦးနု ကိုတိုင်ကြတယ်။”လို့ ဖေါ်ထုတ်ရေးသားခဲ့ပါတယ်။

ဒီအချက်ကိုကြည့်ရင် ဗိုလ်နေဝင်းဟာ စစ်တပ်ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်တပ် အဖြစ်သိမ်းပိုက်ခြင်းကိုစတင်လုပ်ဆောင် လိုက်တာကိုတွေ့နိုင်တယ်။ နောက်တချက်ကတော့ ပြည်တွင်းစစ်ကိုလက်ညှိုးထိုးပြီး သူအာဏာအတွက် “ကြွက်သေတခုအရင်းပြု”ရင်း စစ်ဘောင်ချဲ့ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တာလို့ဆိုရမှာပါ။ ဒီလိုနဲ့ ၁၉၅၈ ခုနှစ်ထဲရောက်တော့ ဦးနုဆီ ကနေ အာဏာလွှဲပြောင်းအရယူခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီတုန်းကအခေါ်က “အိမ်စောင့်အစိုးရ”ပေါ့။ အဲ့ဒီမှာပဲ စစ်တပ်ကလိုချင်တဲ့ “နိုင်ငံတော်မူဝါဒနှင့်တပ်မတော်လုပ်ငန်းစဉ်(The National Ideology And The Role Of the Defence Services)ကို အောက်တိုဘာ ၂၁ ရက်နေ့မှာ ထုတ်ဖေါ်ခဲ့ပြီး ၁၉၅၉ ခုနှစ်မှာ ချမှတ်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတုန်း လိုချင်တာအရယူခဲ့ကြတဲ့သဘောပါပဲ။ ဒီလို လုပ်နေကြမို့ ဒီနေ့ကာလမှာလည်း အထူးသတိပြုရမယ့်အချက်တခုဖြစ်နေပါတယ်။

အဲ့ဒီစာတမ်းကိုတော့ဗိုလ်ချုပ်မောင်မောင်က ဖတ်ကြားတင်သွင်းခဲ့တယ်လို့ဆိုပါတယ်။ အဲ့ဒီမူအရ တပ်မတော်ရဲ့လုပ်ငန်းစဉ်ဟာ နိုင်ငံတော်ကာကွယ်ရေးအပြင် နိုင်ငံရေး၊ လူမျိုးရေး ( အမျိုးသားရေးတာဝန်)ကဏ္ဍတွေမှာ ပါဝင်ရမယ်”ဆိုတဲ့ အချက်ထည့်သွင်းခဲ့ပါတယ်။ ကမ္ဘာ့ဘယ်နိုင်ငံမှမရှိတဲ့ စစ်တပ်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်မူဝါဒနဲ့ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းစဉ် တွေချမှတ်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီရဲ့အကျိုးဆက်က ၂၀၀၈ ခြေ/ဥမှာ အပိုဒ်(၆) အပိုဒ်ခွဲ-စမှာ “နိုင်ငံတော်၏အမျိုးသားနိုင်ငံ ရေးဦးဆောင်မှုအခန်းကဏ္ဍတွင် တပ်မတော်က ပါဝင်ထမ်းဆောင်နိုင်ရေးတို့ကို အစဉ်တစိုက် ဦးတည်သည်”လို့ ‘စစ်ပဒေသရာဇ်နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေး”ကို တိတိလင်းလင်းထုတ်ဖော် ပြဋ္ဌာန်းလိုက်ပါတော့တယ်။

၁၉၅၈ ခုနှစ်က ဗိုလ်မောင်မောင်တင်သွင်းပြီး ၁၉၅၉ မှာ နိုင်ငံတော်မူဝါဒနဲ့ တပ်မတော်လုပ်ငန်းစဉ်ချမှတ်လိုက်တဲ့အချိန်ကစပြီး စစ်ဘောင်စကျယ်လာခဲ့ပြီး နိုင်ငံရေးဘောင်ဟာ တဖြေးဖြေးကျဉ်းလာခဲ့ပါတော့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစလို့ ဗိုလ်အောင်ဆန်းတို့ချမှတ်ခဲ့တဲ့လမ်းစဉ်နဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ကြပါပြီ။ ဗိုလ်အောင်ဆန်းက “လွတ်လပ်တဲ့ဗမာပြည်မှာ တိုင်းပြည်ကာကွယ်ရေးဟာ အစိုးရရဲ့တာဝန် တတိုင်းပြည်လုံးရဲ့တာဝန်ဖြစ်လာတဲ့အတိုင်း ကာကွယ်ရေးလုပ်ငန်း မှန်သမျှ အစိုးရကသာလျှင်လုပ်နိုင်ရမယ်။ တသီးတခြားကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့တွေကလုပ်ဖို့လည်းမလိုဘူး။ ခွင့်လည်းပြု မှာမဟုတ်ဘူး”ဆိုတဲ့ ဖဆပလ ပြင်ဆင်မှုညီလာခံမှာပြောခဲ့တာတွေဟာ ဗိုလ်နေဝင်းနဲ့ ဗိုလ်မောင်မောင်တို့ ခြေနဲ့ ဖျက်ပစ်လိုက်ကြပါတော့တယ်။

၁၉၆၂ ခုနှစ်အာဏာသိမ်းပြီးကတည်းက အုပ်ချုပ်မှုအစဉ်တွေကိုကြည့်လိုက်ရင်၊ ဗိုလ်နေဝင်း၊ ဗိုလ်စန်းယု၊ ဗိုလ်စိန်လွင်၊ ဗိုလ်အေးကို၊ ဗိုလ်စောမောင်၊ ဗိုလ်သန်းရွှေ၊ ဗိုလ်သိန်းစိန်၊ အခု ဗိုလ်မင်းအောင်လှိုင်ပေါ့။ ဒါတွေဟာ လူထုတင်မြှောက်ခဲ့သူတွေမဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါအပြင် အာဏာသိမ်းစစ်အုပ်စုတို့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေဖြစ်တဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီးမောင်လွင်သား ဗိုလ်ဝဏ္ဏမောင်လွင်၊ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးသူရကျော်ထင်ရဲ့သား ဗိုလ်ချုပ်ကြီးမောင်မောင်ကျော်၊ ဒုဝန်ကြီးဟောင်း ဦးသန့်ကျော်နဲ့ သူ့ဇနီးဒေါ်အိအိခင်ဧ၊ ဗိုလ်မှူးကြီးအောင်သောင်းသား ကာ/ချုပ်(ရေ) ဗိုလ်မိုးအောင်၊ ရဟတ်ယာဉ်ပျက်ကျသေဆုံးခဲ့တဲ့ ဒုဗိုလ်မှူးကြီး လွန်းမောင်ရဲ့သား ပြည်ထဲရေးဝန်ကြီး ဗိုလ်စိုးထွဋ်တို့ဟာ တတိယမြောက် စစ်တပ်မျိုးဆက်တွေဖြစ်တယ်။

ကဲ..။ ဒီတကြိမ်အာဏာသိမ်းတာဟာလည်း ‘စစ်ပဒေသရာဇ်နိုင်ငံတော်’အဓွန့်ရှည်ရေးအတွက် လိုအပ်ချက်တွေ ထပ်မံဖြည့်စွက်ပြဋ္ဌာန်း လုပ်ဆောင်ဖို့ကလွဲပြီး တခြားအကြောင်းအချက်မရှိနိုင်ဘူး။ ‘စစ်ပဒေသရာဇ်မျိုးဆက်’ မြန်မာပြည်ကနေ ပျက်သုဉ်းပျောက်ကွယ်သွားရေးအတွက် ပြည်သူလူထုအားလုံးရဲ့ တာဝန်တရပ်အဖြစ် ရောက်ရှိ လာခဲ့ပါပြီ။ ဒါကြောင့်အားလုံး ညီညီညွတ်ညွတ်နဲ့ တစည်းတလုံးတည်း အားစိုက်တော်လှန်ဖို့ လိုအပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တိုက်တွန်းနှိုးဆော်လိုက်ရပါတယ်။

ဂန္ထဝင်မောင်ထူး

4 months Ago

August 9, 2021

မြန်မာစစ်တပ်ကို ဘယ်လိုဖျက်မလဲ၊ ဘာကြောင့် ဖျက်သိမ်းသင့်သလဲ

မြန်မာစစ်တပ်ကို ဘယ်လိုဖျက်ကြမလဲ

အကြမ်းဖက်လူသတ် ဖက်ဆစ်ခေါင်းဆောင် မင်းအောင်လှိုင်က အာဏာကို ၂၀၂၃ အထိ ယူထားမယ်လို့ အတိအလင်းပြောသွားတယ်။ ၂၀၂၂ အကုန်ရောက်ရင်လည်း ၂၀၂၅ အထိ ထပ်တိုးဖို့ ရှိမှာပဲ။ တပ်မတော်လို့ခေါ်တဲ့ အကြမ်းဖက်စစ်တပ်ဟာ မြန်မာပြည်သူတွေအားလုံးအပေါ်မှာ အစဉ်အမြဲ ရန်သူလို့ သတ်မှတ်ခဲ့တာ။ စစ်တပ်မှာ ဖက်ဆစ် သန္ဓေပါလာတယ်။ ဂျပန် train ဖြစ်တာလည်း ပါမယ်။ ၁၉၆၂ မှာ နေဝင်း အာဏာသိမ်းလိုက်ကတည်းကစလို့၊ စောမောင်၊ သန်းရွှေ၊ ခင်ညွန့်၊ အခု မင်းအောင်လှိုင်အထိ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ စိတ်သဏ္ဍာန်မှာ ပြည်သူတွေဟာ လိုသလို ဖိနှိပ်နိုင်တဲ့ subject တွေလို့ မှတ်ယူကြသလို၊ စစ်တပ်ထဲက ဒုဗိုလ်အဆင့်ကစလို့၊ ကစထ မှူး၊ ညှိကွပ်အဆင့်အလယ်၊ ဒုချုပ်၊ ကာချုပ်အထိ ကလည်း ပြည်သူဟာ သူတို့ စစ်ခင်းချင်သလို ခင်းလို့ရတဲ့ ကျွန်တွေလို့ သတ်မှတ်ကြတာ။ ဒါတွေဟာ ရမ်းကာ သမ်းကာပြောနေတာမဟုတ်ဘူး၊ စစ်တပ်ထဲမှာ ကျွန်သဘောက်အဆင့်လောက် ဆက်ဆံခံရတဲ့ ဗိုလ်အဆင့်၊ ဗိုလ်ကြီးအဆင့်ကနေ ဗိုလ်မှူးကြီး၊ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအဆင့်အထိတွေရဲ့ ပြောစကားတွေ၊ အမူအရာ၊ အပြုအမူတွေ၊ ရန်ကုန်၊ မန္တလေးလို မြို့ကြီးတွေရဲ့ လမ်းမကြီးတွေပေါ်မှာ “မင်းတို့မိန်းမတွေ၊ သမီးတွေကို မုဒိန်းကျင့်ပစ်မယ်” “သေရဲတဲ့ကောင်ထွက်ခဲ့” လို့အော်ဟစ်ကြတဲ့ အကြပ်၊ စစ်သားတွေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေ၊ တိုင်းရင်းသားဒေသတွေမှာ ခေတ်အဆက်ဆက် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ စစ်ရာဇဝတ်မှုတွေက သက်သေပဲ။

စစ်တပ်ဟာ ဖျက်ပစ်မှကို ရမယ့် အင်စတီကျူးရှင်းဆိုတာ အသေအချာပဲ။ တချို့က ပြောတယ်၊ စစ်တပ်ကို ဖျက်ဖို့ logistic အရ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ။ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သိတာပဲ။ သိပ်ခက်ခက်ခဲခဲစဉ်းစားစရာတောင်မလိုဘူး။ မဖြစ်နိုင်လို့ မဖျက်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ၈ နှစ်အတွင်းမှာ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ဟာ စစ်တပ်နဲ့ အပေးစားခံပြီး စစ်တပ်ကို တတ်နိုင် သမျှစည်းရုံးသိမ်းသွင်းတာပဲ။ ဖျက်လို့ မလွယ်ဘူးဆိုတာ သူလည်းသိတာပဲ။  ဒီလောက် ညင်ညင်သာသာနဲ့ သိက္ခာရှိရှိ၊ လူဆန်ဆန် ပြောင်းလဲဖို့ စည်းရုံးတာတောင်၊ နောက်ဆုံး ဒီဘူတာ ဆိုက်တာပဲ။

ဆက်စပ်လို့ ပြောရရင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကို စစ်တပ်နဲ့ပေးစားလွန်းမက ပေးစားတဲ့ CSO အသိုင်းအဝိုင်းထဲက လူတွေ (မှတ်ချက် - ထူးဆန်းတာက အဲဒီ CSO အသိုင်းအဝိုင်းထဲကလူတွေဟာ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နဲ့ အရပ်သားအစိုးအရအပေါ်မှာ အာကျယ်ပြီး စွာရဲသလောက် စစ်တပ်ကိုတော့ တို့ထိရမှာ အလွန်ရွံ့ကြတာဟာ အထူးစိတ်ဝင်စားဖွယ်ပါပဲ။ လက်သုံးစကားဖြစ်တဲ့ “စစ်တပ်ကတော့ ပြောစရာကိုမလိုအောင် ရိုင်းစိုင်းနေလို့” ဆိုတာကိုသုံးပြီး လက်တွေ့မှာ စစ်တပ်ကို တိုက်ရိုက်စိန်ခေါ်တာမျိုးလည်းမတွေ့ရသလို၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ဝေဖန်တဲ့ ကြေညာချက်တစ်ခု တစ်လေတောင် မတွေ့ရ။)  အလွန်လေးစားကြည်ညိုကြတဲ့ တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်တွေလည်း ဒီဖက်ဆစ် စစ်တပ်ကို ဖျက်လို့မရဘူးဆိုတာ သိတာပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း သူတို့လည်း တစ်ဖွဲ့ချင်းစီနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် ဗျူဟာနဲ့ သွားနေကြတာ။

စစ်တပ်ကို ဖျက်လို့ရတယ်၊ မရဘူး ဘယ်လိုပဲ ငြင်းခုန်နေကြပါစေ၊ သဘောတရားအပိုင်းမှာတော့ ဖျက်ပစ်မှရမယ့် အင်စတီကျူးရှင်းဆိုတာ အရင်းဆုံး ရှင်းလင်းနေဖို့လိုတယ်။ ပြီးမှ လက်တွေ့ဘယ်လိုဖြစ်အောင်လုပ်မလဲ ဆိုတဲ့ အပိုင်းသွားရမှာ။ 

လက်တွေ့အပိုင်းမှာတော့ သေချာတာက စစ်တပ်ကို ဖျက်ဖို့က foreign power မပါဘဲတော့ မလွယ်ဘူး။ foreign power ပါရင် အချိန်မြန်မယ်။ မပါရင် အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။ မြန်မြန် ဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေရှိပေမယ့် လက်တွေ့ကျကျ တော့လည်း စဉ်းစားဖို့လိုပါတယ်။ အထူးသဖြင့် လက်တွေ့ကျကျ လုပ်နိုင်မယ့်လူတွေများများလိုပါတယ်။ အရမ်း abstract ဖြစ်တဲ့ (စိတ္တဇဆန်တဲ့) နိုင်ငံရေးအိုင်ဒီယိုလိုဂျီတွေ၊ နိုင်ငံရေးစနစ်တွေ (ဖက်ဒရယ်တို့၊ ဒီမိုကရေစီတို့) ကို ထိုင်ပြောနေပြီး၊ အချိန်တွေအရမ်းကုန်မှာမျိုးဟာ မဖြစ်သင့်ဘူး။ ပြောသင့်သလောက်ပြောရင် ရပြီထင်ပါတယ်။ နောက် ဝေဖန်ရေးနဲ့ လေကန်ရေးကိုပဲ နိုင်ငံရေးထင်နေသူတွေများနေရင်လည်း မဟုတ်သေးဘူး။ ဝေဖန်တယ်ဆိုတာ အရမ်းလွယ်ပြီး “လေ” ပဲစိုက်ရတာ။ ဘာမှလည်း အားထုတ်စရာမလိုဘူး။ ကိုယ်ထင်တာတွေကို လျှောက်ပြောနေရုံပဲ။ မြေပြင်မှာ ဖြစ်နေတာနဲ့ ကိုက်သော်ရှိ၊ မကိုက်သော်ရှိ ပါးစပ်ကနေ လျှောက်ပြောပြီး လေပေါ နိုင်ရင်ရပြီ။ အခုအချိန်က “လေ” သမားတွေ မလိုဘူး။ လက်တွေ့ operation သမားတွေလိုအပ်တာ။ 

ဘယ်လိုတိုက်မှာလဲ၊ ဘယ်ကပိုက်ဆံနဲ့တိုက်မှာလဲ၊ ပိုက်ဆံဘယ်လိုရှာမလဲ၊ (CRPH က အလှူခံထားတဲ့ ၉ သန်းဟာ တစ်ကယ်တိုက်ရပြီဆိုရင် အသေးသုံးပဲရမယ်။) ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံကို မှန်ကန်မျှတစွာ စနစ်တကျ ဘယ်လိုခွဲဝေမလဲ။ Transaction တွေ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ လူသူလက်နက် ဘယ်လိုစုဆောင်းမလဲ၊ စုဆောင်းထားတဲ့ လူသူလက်နက်တွေရဲ့ အင်အားကို maximum value ရအောင် ဘယ်လိုစီမံမလဲ၊ စစ်ရေးမဟာဗျူဟာ/နည်းဗျူဟာတွေကို ဘယ်လိုဆွဲမလဲ၊ Command structure ဘယ်လိုတည်ဆောက်မလဲ၊  စစ်ရေးနဲ့ နိုင်ငံရေး ဘယ်လိုပေါင်းစပ်ပြီးသွားမလဲ၊ စသဖြင့်စသဖြင့်။ ဒါတွေက အခုရေးလိုက်ရတာ စာလေး ၄ ကြောင်းထက်မပိုပေမယ့် လက်တွေ့ကျကျ အဖြေပေးဖို့ကျတော့ အလွန်ခက်တယ်။ လက်တွေ့ကျကျ အလုပ်လုပ်မယ့် operation သမားတွေက လုပ်ရတာ။ logistic နဲ့ management မပိုင်ဘဲ စစ်တိုက်လို့မရဘူး။ မပိုင်ဘဲ တိုက်လည်း ရှုံးမှာပဲ။ 

ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲဟာ foreign power တွေပါတဲ့ proxy war တစ်ခု။ နှစ် ၂၀ ကြာတယ်။ စူပါပါဝါကို ဘာလို့ အနိုင်တိုက်နိုင်သလဲဆိုတာကို သေချာစေ့စေ့ငှငှ လေ့လာကြည့်ဖို့ကောင်းတယ်။ resource mobilization လုပ်သွားပုံ၊ logistic လမ်းကြောင်း (Ho Chi Minh Trail) တည်ဆောက်သွားပုံတွေဟာ အတုယူမယ်ဆိုရင် ယူလို့ရတယ်။ ကိုယ့် context နဲ့ကိုက်အောင် တော့ ပြောင်းသုံးနိုင်ရမှာပေါ့။ 

မည်သို့ဆိုစေ၊ ဆက်ပြီးတော့ ချီတက်ကြရဦးမယ်။ သေချာတာတစ်ခုကတော့ ပြည်သူရယ်၊ CRPH ရယ်၊ NUG ရယ်၊ တော်လှန်ရေးသစ္စာတည်ကြည်တဲ့ တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်တွေရယ် စုပေါင်းပြီး လုပ်ကြမှရမှာ။   မဟုတ်ရင် ဟိုတစ်စ၊ ဒီတစ်စနဲ့ စစ်တပ်အကြိုက်ပဲဖြစ်သွားမှာ။ ပြည်သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ကြံ့ကြံ့ခံပြီး ရင်ဆိုင်ကြ ရလိမ့်ဦးမယ်။ ကမ္ဘာ့ဘယ်နေရာမှာ ရောက်သည်ဖြစ်စေ၊ ဒီတော်လှန်ရေးအတွက် လက်တွေ့ကျကျ အလုပ်ဖြစ်မယ့် ပံ့ပိုးမှုတွေလည်း လုပ်ကြဖို့လိုတယ်။

မြန်မာစစ်တပ်ကို  ဘာကြောင့် ဖျက်သိမ်းသင့်သလဲ

မြန်မာစစ်တပ် (တပ်မတော်)ကို ဘယ်လိုဖျက်သိမ်းမလဲဆိုပြီး ရေးခဲ့ရာမှာ CRPH/NUG/PDF တွေကို ဘယ်လိုလက်တွေ့ကျကျပံ့ပိုးသင့်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ “စစ်တပ်ကို ဘာကြောင့် ဖျက်သိမ်းဖို့လိုသလဲ” ဆိုတာကို နည်းနည်းဆဝါးကြည့်ချင်ပါတယ်။

ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအသီးသီးမှာ နိုင်ငံနဲ့ ပြည်သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ တပ်မတော်တွေကို ဖွဲ့စည်းထားရှိကြတယ်။ ကမ္ဘာမှာ တည်ထောင်ထားသမျှ အမျိုးသားနိုင်ငံတော် (nation-state) တွေကိုကြည့်လိုက်ရင် လက်နက်နဲ့ တည်ထောင်ထားကြတဲ့ နိုင်ငံတွေဟာ super majority ဖြစ်ပါတယ်။  အမျိုးသား နိုင်ငံတော်တွေကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ အခါမှာလည်း စစ်တပ်တွေဟာ အဓိက အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်ခဲ့ကြတာပါ။ နိုင်ငံတွေမှာ ကျင့်သုံးတဲ့ စနစ်တွေကို လိုက်ပြီး စစ်တပ်တွေရဲ့ အရည်အသွေးတွေဟာလည်း ကွာခြားကြတာရှိတယ်။ ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတွေမှာတော့ စစ်တပ်တွေဟာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ၊ အရည်အသွေးရှိရှိနဲ့ သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ကြပါတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံ အပါအဝင် ဒီမိုကရေစီမဟုတ်တဲ့ နိုင်ငံတွေမှာတော့ စစ်တပ်တွေဟာ လက်နက်ကို အားပြုပြီး အာဏာတည်ဆောက်ကြတယ်။ စစ်ခေါင်းဆောင်တွေဟာလည်း နိုင်ငံတော်ထဲမှာရှိတဲ့ ရင်းမြစ်အားလုံး (နိုင်ငံသားများအပါ)ကို စိုးမိုးတဲ့ အာဏာရှင်တွေဖြစ်ကြတယ်။

စစ်တပ်တစ်ခုကို စစ်တပ်လို့ သတ်မှတ်ဖို့ ဘယ်လို အရည်အချင်းတွေ လိုအပ်သလဲ၊ လက်နက်ရှိတယ်၊ ယူနီဖောင်းဝတ်ထားတယ်၊ စစ်တပ်လို့ နာမည်တပ်ထားတယ်၊ ဒါနဲ့ပဲ စစ်တပ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထိုက်ပြီလား၊ စစ်တပ်နဲ့ လက်နက်ကိုင်အကြမ်းဖက်အဖွဲ့နဲ့ကြားမှာ ကွာခြားချက်တွေက ဘာတွေရှိလဲ၊ စတဲ့ မေးခွန်းတွေကို မဆန်းစစ်ဘဲ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့တစ်ခုကို စစ်တပ်လို့ သမုတ်လို့ မရစကောင်းဘူး။ 

စစ်တပ်နဲ့ စစ်တပ်မှာတာဝန်ထမ်းဆောင်ကြတဲ့ စစ်သားတွေအဖို့ အသက်နဲ့ထပ်တူ အလေးထားရတာက သူတို့ရဲ့ သစ္စာလို့ နားလည်တယ်။ နိုင်ငံတော်နဲ့ နိုင်ငံသားတွေကို ဘေးအန္တရာယ်တွေကနေ ကာကွယ်ပေးတဲ့အခါ သစ္စာရှိစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်မှ စစ်သားလို့ ခေါ်ထိုက်တယ်။ စစ်သားတစ်ယောက်ဟာ မိမိတို့က ကာကွယ်ပေးပါမယ်လို့ သစ္စာဆိုထားတဲ့ ပြည်သူနဲ့ နိုင်ငံတော်အပေါ်မှာ သစ္စာမဖောက်ရဘူး။  နောက်တစ်ချက်က သူရသတ္တိ။ သူရသတ္တိရှိတဲ့ စစ်သားဆိုတာ ရန်သူနဲ့ ရင်ဆိုင်တွေ့ရင်တောင် ရန်သူကို နောက်ကျောကနေ ဓားနဲ့ မထိုးရဘူး။ မျက်နှာချင်းဆိုင် စိန်ခေါ်ပြီး ရင်ဆိုင်ရဲရတယ်။ ဒီသဘောတရားကို ရှေးယခင်ကတည်းက စီးချင်းထိုး တဲ့ မှတ်တမ်းတွေမှာ ဖော်ပြထားတယ်။ NLD က ဦးဉာဏ်ဝင်းကို ထောင်ထဲမှာထည့်ထားပြီး သတ်တဲ့ ကိစ္စဟာ အလွန့်အလွန် သူရဲဘောင်ကြောင်တဲ့ ကိစ္စပဲ။ စစ်သားစစ်စစ်တွေဟာ ဒါမျိုးမလုပ်ဘူး။

လက်နက်ရှိသူချင်း စစ်တိုက်တာ တိုက်လို့ရတယ်။ တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်နဲ့ပဲတိုက်တိုက်၊ အခု နောက်ပေါ်လာတဲ့ PDF တွေနဲ့ပဲတိုက်တိုက် ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ စစ်တိုက်ပြီဆိုမှတော့ သူ့ဘက် ကိုယ့်ဘက် အကျအဆုံးရှိမယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်သားတွေဟာ လက်နက်မဲ့သူကို လက်နက်ကိုင်ပြီး စိန်မခေါ်ရဘူး။ သေနတ်ကြီးတွေကိုင်ပြီး တုတ်တစ်ချောင်းမရှိတဲ့ လက်နက်မဲ့ ပြည်သူကို “သေရဲတဲ့ကောင်ထွက်ခဲ့” ဆိုပြီး ရပ်ကွက်ထဲဝင်အော်သူတွေကို စစ်သားတွေလို့ ခေါ်လို့မရဘူး။ 

မြန်မာစစ်တပ်ရဲ့ သူရဲဘောင်ကြောင်ပုံတွေ၊ သူရသတ္တိ လုံးလုံးကုန်ခမ်းနေပုံတွေ၊ နိုင်ငံတော်နဲ့ ပြည်သူတွေအပေါ် သစ္စာပျက်ယွင်းနေပုံတွေ အစရှိသဖြင့်ကို ထပ်ပြောရင် ကုန်နိုင်မယ်မထင်ဘူး။ ဒါတွေဟာ စစ်တပ်အပေါ် ဒေါသဖြစ်လို့ (ဒေါသာဂတိ) မို့လို့ ပြောနေတာမဟုတ်ဘူး။ နှစ်ပေါင်း ၆၀ ကျော်မှာ မြန်မာစစ်တပ်လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို၊ ပြည်သူအပေါ်ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို ထောက်ချင့်ကြည့်ရင် အချက်အလက်အားဖြင့်ကို စစ်တပ်ဟာ စစ်တပ်မဟုတ်ဘူး။

ဒါဆိုရင် စစ်တပ်မဟုတ်တဲ့ လက်နက်ကိုင် သောင်းကျန်းသူအဖွဲ့ကို စစ်တပ်ဆိုပြီး ထည့်စဉ်းစားလို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် ဒိုင်ယာလော့ကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စစ်ရေးကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နှစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစပ်နိုင်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ် နွေဦးတော်လှန်ရေးအောင်မြင်သွားတဲ့အခါ စစ်တပ်ကို ဖျက်ပစ်မှကိုရမယ်။ စစ်တပ်မဟုတ်တာကြီးကို စစ်တပ်အင်စတီကျူးရှင်းလို့ ဆက်ပြီး သတ်မှတ်လို့ကိုမရတာ။ ဆက်သတ်မှတ်မယ်ဆိုရင် paradox ဖြစ်ပြီး loop ထဲကို ပြန်ရောက်သွားမှာပဲ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အဲဒီ loop ကို ချိုးဖောက်ထွက်မှကိုရမယ်။ 

စစ်တပ်ကိုဖျက်တယ်ဆိုတာ အရပ်စကားနဲ့ပြောတာ။ technical သဘောမှာတော့ Security Sector Reform ကို ဆိုလိုချင်တာ။ စစ်သား ၃ သိန်းလုံးကို လက်နက်ဖြုတ်ပြီး အိမ်ပြန်ခိုင်းမှာမျိုးမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စစ်တပ်ရဲ့ အခြေခံအကျဆုံး စုဖွဲ့မှုစနစ်ကနေစလို့ အဆင့်အမြင့်ဆုံး command structure အထိ ပြောင်းလဲပစ်ရမှာဖြစ်တယ်။

ဒါကြောင့် နွေဦးတော်လှန်ရေးအောင်မြင်တဲ့အခါ ဘယ်လိုမျိုး ညှိနှိုင်းမှုတွေရှိနေပါစေ၊ ဘယ်လိုမျိုး အပေးအယူတွေ ရှိနေပါစေ၊ လက်ရှိစစ်တပ်ကို ဖျက်သိမ်းပြီး Security Sector Reform ဆိုတာမပါဘဲနဲ့တော့ စစ်မှန်တဲ့ အောင်မြင်မှုလို့ ဆိုနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

စာကြွင်း - ပုံက Burr-Hamilton Duel ပုံဖြစ်တယ်။ Code of Honor လို့ခေါ်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ စည်းမျဉ်းအပေါ်မှာအခြေခံပြီး အမေရိကန်ပြန်ထောင်စုရဲ့  ဒုတိယသမ္မတ Aaron Burr နဲ့ ပထမဆုံး ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီး Alexander Hamilton (Federalist Paper တွေရေးခဲ့သူ) တို့ စိန်ခေါ်ပြီး ပစ်ကြတဲ့ပွဲ။ ဒီလိုဂုဏ်သက္ခာမျိုး မြန်မာစစ်တပ်မှာ ရှိတယ်လို့ ယူဆနိုင်စရာ အချက်အလက် လုံးဝမတွေ့ရဘူး။

4 months Ago
More News
Up