ကြင္းေပ်ာက္ေနတဲ့ ၾကယ္ပြင့္မ်ား

June 16, 2015

ကြင္းေပ်ာက္ေနတဲ့ ၾကယ္ပြင့္မ်ား (ေဆာင္းပါး)

အသက္ ၁၀ ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလးတေယာက္ ေဘာလံုးတလုံးကို ဘယ္ဘက္ေျခဖမိုး ေျခဖ်ားေပၚကေန ညာဘက္ေျခဖမိုး ေျခဖ်ားေပၚ ေျမႇာက္တင္လိုက္၊ ညာဘက္ေျခဖမိုး ေျခဖ်ားေပၚကေန ဘယ္ဘက္ေျခဖမိုး ေျခဖ်ားေပၚ ေျမႇာက္တင္လိုက္နဲ႔ ေဘာလံုးေအာက္ကို က်မသြားေအာင္ ေဘာလံုးကို “ေတာ့” ကစားေနတာ အႀကိမ္ေရက ၁ ေထာင္ေက်ာ္ေနပါၿပီ။ ေဘာလံုးကို ကၽြမ္းက်င္ပိုင္နိုင္စြာ ေဆာ့ကစားႏုိင္ဖို႔ အေျခခံေလ့က်င့္ရတဲ့ ေျခဖ်ားနဲ႔ ေဘာလံုး “ေတာ့” ၿပီး ေလ့က်င့္နည္းကို ေဘာလံုးကစားေနၾက လူႀကီးတေယာက္ေတာင္ တခါတည္း အႀကိမ္ေရ ရာဂဏန္းရဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူပါဘူး။ အရပ္ ၄ ေပ ၃ လက္မရွိတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္နဲ႔ ၁၀ ႏွစ္အရြယ္ ကေလးတေယာက္က ေဘာလံုး “ေတာ့” ကစားတဲ႔ အႀကိမ္ေရ ၁၆၀၀ ေက်ာ္ ေရာက္တဲ့ထိ ေမာပန္းပံုမေပၚဘဲ ကစားေနဟန္က ေပါ့ေပါ့ပါးပါး။ အသက္အရြယ္နဲ႔မလိုက္ ေဘာလံုးကို ေျခခြင္နဲ႔ ခတ္လိုက္၊ ဒူးေခါင္းနဲ႔ တိုက္လိုက္၊ ဦးေခါင္းနဲ႔ ေတာ့လိုက္ ကစားေနတဲ့ဟန္က ျမန္မာႏုိင္ငံ အနာဂတ္ ေဘာလံုးေလာကအတြက္ ေဘာလံုးပါရမီရွင္ တဦးအလား။ 1560573_1729092877318045_6258593189983905337_nသူရိန္ထြန္းလို႔ေခၚတဲ့ ၁၀ ႏွစ္အရြယ္ ေဘာလံုးအားကစား၀ါသနာရွင္ကေလးဟာ မႏၱေလးသားတဦးျဖစ္တယ္။ ေဘာလံုးအားကစားကို အသက္ ၃ ႏွစ္ အရြယ္ကစ ႐ူးသြပ္သူျဖစ္ၿပီး အသက္ ၇ ႏွစ္အရြယ္မွာ ေဘာလံုးအားကစားကို ပေရာဖက္ရွင္နယ္ ေဘာလံုးအားကစား သင္တန္းတခုမွာ စနစ္တက် စတင္ေလ့က်င့္ ကစားခဲ့သူ။ သူ႔ကိုသိတဲ့ ရြယ္တူကေလးေတြနဲ႔ လူႀကီးေတြကေတာ့ ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ “ဒိုေလး” လို႔လည္း ေခၚၾကတယ္။ သူဟာ ျမန္မာလက္ေရြးစင္ ေဘာလံုးသမားတဦးျဖစ္ဖို႔နဲ႔ ႏုိင္ငံျခားအထိ ေၾကးစားေဘာလံုးသမားတဦးအျဖစ္ သြားေရာက္ကစားႏုိင္ဖို႔ထိ ရည္ရြယ္ခ်က္ႀကီးမားသူ။ ေဘာလံုးအားကစားကို ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ႐ူးသြပ္တာ ဒိုေလးလို႔ ေခၚတဲ့ သူရိန္ထြန္း တေယာက္တည္းေတာ့မဟုတ္။ သူနဲ႔အတူတူ ညေနတိုင္း ေလ့က်င့္ကစားေနတဲ့သူ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ေယာက်္ားေလး ၃ ဦးနဲ႔ အသက္ ၂၀ အရြယ္ မိန္းကေလးတဦးတို႔လည္း အပါအ၀င္ပါ။ သူတို႔ ၅ ဦးက ေဘာလံုးအားကစားကို ႐ူးသြပ္ၾကတဲ့ အနာဂတ္အတြက္ ေဘာလံုးပါရမီရွင္ေလးေတြ။ “သားကိုယ္တိုင္ ၀ါသနာပါလို႔၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေဘာလံုးေတြ၀ယ္တယ္၊ ေဘာလံုးကန္တဲ့ ဖိနပ္ေတြ၀ယ္တယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေဘာလံုးကန္တယ္။ ႀကီးလာရင္ ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္တေယာက္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္။ ႏုိင္ငံျခားထြက္ၿပီး သြားကန္မယ္။ အခုလက္ရွိ ကန္ေနတဲ့ ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ ယူ ၂၀ ထဲက ကိုသန္းပိုင္ကို ႀကိဳက္တယ္။ နိုင္ငံျခား ကလပ္အသင္းေတြ အာစင္နယ္အသင္းကို ႀကိဳက္တယ္။” လို႔ သူရိန္ထြန္းကေျပာတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ အနာဂတ္ ေဘာလံုးေလာကအတြက္ ေအာင္ျမင္တဲ့ ေဘာလံုးအားကစားသမားေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ ထြက္ေပၚလာဖို႔ အခုလို ၀ါသနာရွင္ကေလးေတြကို ငယ္ရြယ္စဥ္ကတည္း ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးဖို႔ လိုအပ္ေနပါတယ္။ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ဒိုေလးတို႔လို အျပင္က ေဘာလံုး၀ါသနာရွင္ ကေလးေတြ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခက္အခဲက မႏၱေလးမွာ ေဘာလံုးေလ့က်င့္ကစားဖို႔အတြက္ အမ်ားျပည္သူ ကစားလို႔ရတဲ့ ေဘာလံုးကြင္းေတြ ရွားပါးလာတာပါပဲ။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ဒိုေလးတို႔လို ေဘာလံုးအားကစားကို ႐ူးသြပ္တဲ့ ကေလးေတြက သူတို႔ရဲ႕ အားလပ္ခ်ိန္ေလးမွာ ေဘာလံုးကစားနည္းကို နည္းျပဆရာနဲ႔ စနစ္တက်သင္ၿပီး ေဘာလံုးကြင္း အတည္တက်မရွိဘဲ ရွိတဲ့ေနရာမွာ ျဖစ္သလို ေလ့က်င့္ေနၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ 10403384_1729092807318052_60987852849270843_nညေန ၄ နာရီခြဲကေန ညေန ၆ နာရီထိက ဒိုေလးတို႔ သူငယ္ခ်င္းတစု ေန႔စဥ္ ေဘာလံုး ေလ့က်င့္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ကို ေလ့က်င့္ေပးေနတဲ့ ဆရာက ၁၉၇၀ ခုႏွစ္ကေန ၁၉၇၇ ခုႏွစ္ထိ အိုလံပစ္ဖလား၊ မာေဒးကားဖလားတို႔မွာ ၀င္ေရာက္ကစားခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ ေဘာလံုးသမားေဟာင္းႀကီး ဦးခင္ေမာင္ေလး။ သူတို႔ေတြ ေလ့က်င့္ေနတဲ့ ေနရာက မႏၱေလးၿမိဳ႕က ၀န္ႀကီးဌာနတခုပိုင္ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းနဲ႔ ေဘာလံုးကြင္းႀကီး ၂ ခုရဲ႕ၾကားက ေျမကြက္လပ္ ေနရာေလးတခုမွာ။ “ရပ္ကြက္ေဘာလံုးကြင္းေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ အရင္က နာမည္ႀကီးခဲ့တဲ့ ကြင္းေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ အခု ဒီေနရာေလးေတာင္ လုပ္ပါရေစဆိုၿပီး ခြင့္ေတာင္းလို႔ နားလည္မႈနဲ႔ လုပ္ရတာ။ ရွိတဲ့ကြင္းေတြကေ်တာ့လည္း လူႀကီးလာရင္ျပဖို႔ပဲ။ လူႀကီးလာၾကည့္ရင္ ျမက္ေတြစိမ္းလန္းေနဖို႔ပဲ။ တကယ္တမ္း ကေလးေတြ သင္တန္းလုပ္ေနမယ္၊ ကစားေနမယ္ဆိုရင္ ျမက္စိမ္းဖို႔က အဓိက မဟုတ္ဘူး။ ကေလးေတြ ျပည့္ေနဖို႔ကအဓိက။” လို႔ ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ ေဘာလံုးသမားေဟာင္းႀကီး ဦးခင္ေမာင္ေလးက ေျပာပါတယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕က ေဘာလံုကြင္းအခ်ိဳ႕ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ၇၀ ရာခိုင္ႏႈန္းနီးပါးေလာက္ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့တယ္။ ၁၉၈၈ မတိုင္ခင္က မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာ ေဘာလံံုးကြင္းေတြ အေျမာက္အျမား ရွိခဲ့တယ္။ ေျမာက္ျပင္အရပ္က ယခုအခါ ေစ်းလုပ္ထားတဲ့ ဆရာစံကြင္း၊ တမၸ၀တီရပ္ကြက္မွာရွိၿပီး လွ်ပ္စစ္ဌာနက အသံုးျပဳေနတဲ့ သခင္ဖိုးလွႀကီးကြင္း၊ လက္ရွိ ေရေပးေ၀ေရးစက္႐ုံ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ မလြန္ကြင္း၊ မႏၱေလးေတာင္ေျခမွာရွိတဲ့ ျမရတနာကြင္းေတြဟာ ၿပိဳင္ပြဲေတြ က်င္းပခဲ့တဲ့ ေဘာလံုးကြင္းေတြျဖစ္ၿပီး ထူးခၽြန္တဲ့ ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ ေဘာလံုးသမား အမ်ားအျပားကို ေမြးထုတ္ေပးနိုင္ခဲ့တယ္လို႔ မႏၱေလးတိုင္း ပဏာမ ေဘာလံုးလက္ေရြးစင္ျဖစ္ခဲ့သူ ဦးၿငိမ္းခ်မ္း (စာေရးဆရာ ညီပုေလး) ကဆိုတယ္။ 10527497_1729092857318047_7149397935629751783_n“ကိုယ့္ရဲ႕ကေလးေတြကို ေဘာလံုးကြင္းထဲမွာပဲ ကန္ေစခ်င္တယ္။ လမ္းေပၚမွာ မကန္ေစခ်င္ဘူး။ က်ေနာ္က သား အခုလို ေဘာလံုး အားကစား၀ါသနာ ပါတာကို အားေပးတယ္။ ဒါဆို က်န္တဲ့ မူးယစ္ေဆး၀ါးတို႔မွာ စိတ္မေရာက္ေတာ့ဘူး။ ကေလးေတြ က်န္းမာေရးအတြက္လည္း ေကာင္းတယ္။ က်ေတာ္တို႔ တတ္ႏုိင္သေလာက္ အားကစား၀တ္စံု လိုသလား၊ ဖိနပ္လိုသလား၊ တတ္နိုင္သေလာက္ ပံ့ပိုးေပးတယ္။” လို႔ သူရိန္ထြန္း (ေခၚ) ဒိုေလးရဲ႕ ဖခင္ ကိုမ်ိဳးေက်ာ္က ေျပာတယ္။ အားကစား၀န္ႀကီးဌာန၊ အားကစားႏွင့္ ကာယပညာသိပံၸက ေဘာလံုး၀ါသနာပါတဲ့ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က ကေလးေတြကို အသက္အပိုင္းအျခားအလိုက္ ႏွစ္စဥ္ေရြးခ်ယ္ၿပီး ေဘာလံုးအားကစားသမား မ်ိဳးဆက္ကို ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးေနေပမယ့္လည္း ဘ႑ာေငြ အေျခအေနအရ လက္ခံသင္ၾကားေပးနိုင္တဲ့ အေရအတြက္က နည္းတယ္။ ေရြးခ်ယ္မခံရတဲ့ ကေလးေတြနဲ႔ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေဘာလံုးအားကစားကို ၀ါသနာပါတဲ့ ကေလးေတြကို တဘက္တလမ္းကေန ထူးခၽြန္တဲ့ ေဘာလံုးသမားေတြ ျဖစ္လာဖို႔ နည္းစနစ္က်က် သင္ေပးၿပီး ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးမယ့္ အဓိက ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ ေဘာလံုးသမားေဟာင္းႀကီးေတြက အဆင္သင့္ရွိေနေပမယ့္ အခက္အခဲက ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးဖို႔ အားကစားကြင္း သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မရွိတာပါဘဲ။ ေဘာလံုး၀ါသနာရွင္ ကေလးေတြအတြက္ သက္ဆုိင္ရာ တာ၀န္ရွိသူေတြအေနနဲ႔ ရပ္ကြက္အလိုက္၊ ၿမိဳ႕နယ္အလိုက္ ေဘာလံုးအားကစားကြင္းေတြကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေပးဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီး လက္ရွိ ရပ္ကြက္တိုင္း၊ ၿမိဳ႕နယ္တိုင္းမွာ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ႏုိင္ေသးရင္ေတာင္ အားကစား၀န္ႀကီးဌာနပိုင္ ေလ့က်င့္ေရးကြင္းတခုကို ေဘာလံုး၀ါသနာရွင္ ကေလးေတြ ေလ့က်င့္ကစားတာ လုပ္နိုင္ဖို႔ ခြင့္ျပဳေပးမယ္ဆိုရင္ အဆင္ေျပနိုင္တယ္လို႔ ဦးခင္ေမာင္ေလးက ဆိုတယ္။ “အားကာမွာ ေလ့က်င့္ကြင္းေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီကြင္းထဲက တကြင္းကြင္းေလာက္ ရမယ္ဆိုရင္ကို အဆင္ေျပတယ္။ ေလ့က်င့္ေရးကြင္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိေပမယ့္ ဒီအတိုင္းပဲ အလွၾကည့္ထားတယ္။” လို႔ ဦးခင္ေမာင္ေလးက ေျပာတယ္။ အမ်ားျပည္သူ ေလ့က်င့္ဖို႔ ေဘာလံုးကြင္းေတြ ကြယ္ေပ်ာက္လာတာ၊ ကေလးအမ်ားစုဟာ တေနကုန္၊ တႏွစ္ပတ္လံုး က်ဴရွင္နဲ႔ ေက်ာင္း အခ်ိန္ကုန္ေနၾကတာေတြဟာ ေဘာလံုးအားကစားကို စိတ္၀င္စားတဲ့၊ ငယ္ရြယ္တဲ့ မ်ိဳးဆက္လည္း အရင္ေခတ္ေတြကနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ရင္ တျဖည္းျဖည္း နည္းလာတယ္လို႔ ဦးခင္ေမာင္ေလးက သူ႔အျမင္ကိုေျပာတယ္။ မႏၱေလးဟာ အဆက္ဆက္မွာ ထူးခၽြန္တဲ့ ေဘာလံုးအားကစားသမား အမ်ားအျပား ေပၚထြက္ခဲ့ေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ မႏၱေလးၿမိဳ႕ေပၚထက္ နယ္ဘက္ေတြကသာ ေပၚထြက္လာတတ္ၾကၿပီး ၿမိဳ႕ေပၚေနထိုင္ၾကတဲ့ ကေလးေတြထဲက ထူးခၽြန္တဲ့ ေဘာလံုးအားကစားသမား ေပၚထြက္တာမ်ိဳး မရွိသေလာက္ ျဖစ္လာပါတယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာ ေနထိုင္ၿပီး ကိုယ္တိုင္လည္း ေဘာလံုးအားကစားကို ၀ါသနာပါသူ၊ ေဘာလံုးကစားခ်င္တဲ့ ကေလးေတြ ေတြ႔ရင္လည္း ပံ့ပိုးကူညီေနသူျဖစ္တဲ့ ဦးသုခက… 11427168_1729092853984714_5126102187996181923_n“ေဘာလံုး၀ါသနာပါသူ ဘယ္ေလာက္အထိ ရွားလဲဆိုရင္ လမ္းမွာ ေဘာလံုးကန္တဲ့ ကေလးေတြ လိုက္မွတ္ထားတယ္။ ဘယ္သူေတြကန္တယ္။ ေနာက္ေန႔ သူတို႔ကို ကားေပၚတင္ၿပီး အားကစားပစၥည္းေရာင္းတဲ့ဆိုင္ ေခၚသြားၿပီးေတာ့ ဖိနပ္ေတြ၀ယ္၊ အက်ႌေတြ ၀ယ္ေပးတယ္။ ကားေတြနဲ႔ ႀကိဳပို႔ေပးတယ္။ ေနာက္ဆံုးတေယာက္ခ်င္း ေပ်ာက္သြားတာ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့ဘူး။” လို႔ သူႀကံဳေတြ႔ရတာကို ေျပာျပတယ္။ အခုလို အခက္အခဲအခ်ိဳ႕ ရွိေနေပမယ့္လည္း အဆိုးထဲက အေကာင္းအေနနဲ႔ ေဘာလံုးကို ႐ူးသြပ္တဲ့ သူ႔တပည့္ ဒိုေလးတို႔အုပ္စုအေပၚမွာ ဦးခင္ေမာင္ေလးက အမ်ားႀကီး ေမွ်ာ္လင့္ထားတယ္။ “ဒီအရြယ္နဲ႔ ဒီေလာက္ရဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ဘူး။ အကုန္ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ သူေတြခ်ည္းပဲ။ တခုရွိတာက ဒီအရြယ္ကေန ႀကီးလာတဲ့အရြယ္ထိ ကံေတြလည္း ပါေသးတာကို။ ၾကားထဲမွာ အဲဒါေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဒီကေလးေတြကေတာ့ ပါရမီရွင္ေတြပဲ။” လို႔ ဦးခင္ေမာင္ေလးက သူ႔တပည့္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး ေျပာတယ္။ မိုးဖြဲဖြဲေအာက္ ဗြက္ထေနတဲ႔ ေျမသားေပ်ာ့ေပ်ာ့ေပၚမွာ ေဘာလံုးကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေဆာ့ကစားေနတဲ့ ဒိုေလးတို႔ ကေလး ၅ ေယာက္။ သူတို႔တကုိယ္လံုးမွာ ရႊံ႕ဗြက္ေတြ ေပက်ံလို႔။ (ဒီေဆာင္းပါးဟာ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၅ ရက္ေန႔ထုတ္ မက္ဆင္ဂ်ာ ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပပါရွိပါတယ္။)
6 years Ago
Up