အင္ဒိုနီး​႐ွား​နိုင္ငံ ဘာလီကၽြန္း​ကို နွစ္စဥ္ နိုင္ငံျခား​ဧည့္​သည္​ေပါင္း​မ်ား​စြာ သြား​ေနၾက​ေပမယ့္​ စိတ္ပိုင္း​ဆိုင္ရာ မက်န္း​မမာ ျဖစ္​ေနတဲ့​ ဘာလီကၽြန္း​သား​ေတြကို သူတို့​ မ​ေတြ့​ခဲ့​ရပါဘူး​။ မ​ေတြ့​ဆို အဲဒီ စိတ္မက်န္း​မာသူ​ေတြကို ​ေလွာင္အိမ္​ေတြ၊​ သံ​ေျခက်င္း​ေတြနဲ့​ နွစ္​ေပါင္း​မ်ား​စြာ ဖမ္း​ဆီး​ ထိန္း​သိမ္း​တာ ​ေၾကာင့္​မို့​ပါပဲ။ အဲဒီလိုမ်ိုး​ စိတ္ပံုမွန္မဟုတ္သူ​ေတြကို တိရိစၦာန္​ေတြလိုထား​တာကို အင္ဒိုနီး​႐ွား​မွာ ‘ပါ​ေဆာင္’ (pasung) လို့​ ​ေခၚၾကပါတယ္။ အလယ္​ေခတ္​ေလာက္မွာ လုပ္ခဲ့​သလိုမ်ိုး​ ကၽြဲနြား​ တိရိစၦာန္​ေတြလို သို​ေလွာင္ထား​တာ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္မက်န္း​မာသူ​ေတြကို သူတို့​မိသား​စု​ေတြကပဲ ​ေသာ့​ခတ္္ထည့္​ထား​တာပါ။ ​ေနရာက်ဥ္း​ေလး​မွာပဲ အိပ္တာ၊​ စား​တာ၊​ အညစ္အ​ေၾကး​စြန့္​တာ လုပ္ခိုင္း​ပါတယ္။ က်န္း​မာ​ေရး​မ​ေကာင္း​တာကို ​ေဆး​ဝါး​ကုသမႈ မ​ေပး​ပါဘူး​။ အင္ဒိုနီး​႐ွား​က စိတ္​ေရာဂါကုဆရာဝန္ ​ေဒါက္တာ ‘လူဆာယနီ’(Dr Luh Suryani) က မၾကာခင္က အဲဒီ ရာ​ေပါင္း​မ်ား​စြာ​ေသာ လူနာ​ေတြကို ​ေတြ့​႐ွိခဲ့​ျပီး​၊​ သူတို့​အတြက္ တခုခုလုပ္မွ ျဖစ္​ေတာ့​မယ္လို့​ ဆံုး​ျဖတ္ခဲ့​ပါတယ္။ အဲဒီ ဆရာဝန္အမ်ိုး​သမီး​နဲ့​အတူ သတင္း​ေထာက္ ‘​ေရဘာကာ ဟန္႐ွကီ’(Rebecca Henschke) က အ​ေ႐ွ့​ဘာလီကၽြန္း​က လူနာ​ေတြဆီ သြား​ေရာက္ခဲ့​ျပီး​၊​ ဘာ​ေၾကာင့္​ သူတို့​ကို မိသား​စု​ေတြက ရိုင္း​ျပစြာ ဆက္ဆံ​ေနသလဲဆိုတာ ​ေမး​ျမန္း​ သတင္း​ေပး​ပို့​ထား​တာကို နား​ဆင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဘာသာျပန္ သတင္း​ေဆာင္း​ပါး​ကို ရဲျမင့္​ေက်ာ္က ဘာသာျပန္ျပီး​ ယုယမိုး​က စီစဥ္တင္ဆက္ထား​တာျဖစ္ပါတယ္။ အသံဖိုင္မွာနား​ဆင္နိုင္ပါတယ္။