ညလုံးေပါက္ဆြဲခဲ့သည့္ ပုိစတာပုံေတြၾကား သူ အေညာင္းဆန္႔လုိက္သည္။ ေအးစက္ေနေသာ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကုိ ေမာ့ရင္း ဝန္းက်င္ကို စူးစမ္းလုိက္၏။ လွ်ဳိ႕ဝွက္အလုပ္မွန္း သိေရာထင့္။ ေခြးကေလး၊ ေၾကာင္ကေလးေတြကအစ ၿငိမ္ကုပ္လ်က္။ ကေလးေတြကလည္း အသံမထြက္ဝံ့။ မဟာစြန္႔စားခန္းကုိ မလြတ္တမ္း အားေပးရန္ ဧည့္ခန္းထဲ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနၾကသည္။ သူ...တစ္စုံတစ္ရာကို သတိရၿပီး အထိတ္တလန္႔ ေရရြတ္လုိက္၏။ ''အေရးႀကီးတာ ရၿပီလား'' ''ဘာလဲ'' ''အလံေလ။ မရွိမျဖစ္ အလံေပ့ါ'' သူ႔စကားေၾကာင့္ အိမ္ရွင္လူႀကီး မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္သြားသည္။ ထမင္းေၾကာ္ပန္းကန္ ယူလာလ်က္ တီးတုိးေမး၏။ ''ဘာအလံလဲ ၿမိဳ႕ထဲက အလံဆုိင္မွာ ဝယ္လုိက္ေလ။'' ''ဟင့္အင္း လုိေနတာက ဆုိင္မွာမရွိတဲ့ အလံမ်ဳိး။'' ''ဘာအလံမို႔လုိ႔လဲ'' လြန္ခဲ့ေသာရက္ပုိင္းက ရပ္ကြက္ထဲ သစ္ပင္ႀကီးေတြ၊ ဂိုေဒါင္နံရံေတြမွာ လႈံ႔ေဆာ္စာေတြ၊ ပုိစတာေတြ ညဘက္ လူအလစ္မွာ ကပ္ခဲ့ၾကေသးသည္။ မနက္လင္းလုိ႔ လူေတြအုံ၊ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ဖတ္ေနတုန္းရွိေသး လူတစ္စုေရာက္လာ၊ ပုိစတာေတြကုိ ဆြဲျဖဳတ္ၿပီး ၾကည့္ေနသူေတြကုိ မာန္မဲေတာ့ အားလုံးကုိ ရွဲသြားၾက။ ထုိသူက စကားေျပာစက္ထုတ္ ''အဘ.. အဘနဲ႔ သတင္းပို႔ေတာ့ အားလုံးထြက္ေျပး'' သူေတြးရင္း ရင္ေလးလာသည္။ ဒီတစ္ခါ အႀကံမေအာင္မီေတာ့ အဲဒီလုိ တပ္ဦးအၿပိဳမခံႏုိင္။ ဘာလုပ္ရပါ့။ ကင္းေတြခ်ထားဖုိ႔ ေတာင္းပန္ခဲ့သည္။ အရပ္သားေတြက ဆႏၵအေလ်ာက္ စာရင္းေပး ေစာင့္ေရွာက္ၾကမည္လုိ႔ ကတိေပးၾကသည္။ မိုးေရရႊဲရႊဲ ဗုိက္ကလည္းဆာ၊ သူတို႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္မေတာ္ေတာ္ ရွိသမွ် အဝတ္ေတြ ထုတ္လဲေပး။ ထမင္းဟင္းအုိးေတြ ခ်ေကြၽး၊ ခြံ႔မေပး႐ုံတမယ္။ "အိမ္ကုိလြမ္းလုိက္တာ၊ အေမ့ကုိ သတိရတယ္" ဟု လႊတ္ခနဲ တမ္းတမိေတာ့ ''အိမ္မျပန္ျဖစ္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ'' ဟုေမးၾကသည္။ ''ဒါလည္း မင္းအိမ္ေပါ့ကြာ။ တစ္ျပည္လုံးက မင္းတုိ႔အိမ္ေပ့ါ။ မင္းတုိ႔မိသားစုေတြပဲ၊ ငါတုိ႔ သားသမီးအရင္းလုိ ေစာင့္ေရွာက္ေနတာ မလုံေလာက္လို႔လား'' ဟု ေမးရင္း လက္ဖဝါးၾကမ္းၾကမ္းႀကီးမ်ားျဖင့္ သူတို႔ေက်ာျပင္မ်ားကို ညင္သာပုတ္ရင္း ေမးသည္တြင္ မငိုမိေအာင္ ထိန္းခဲ့ရ၏။ တစ္အိမ္ ဟင္းတစ္ခြက္ ပုန္းဝွက္သယ္လာရင္း ညအိပ္ဖုိ႔ ေစာင္၊ ေခါင္းအုံးေတြ ေလာက္ရဲ႕လား ဝုိင္းေမးၾက၊ ေမာင္ႏွမေတြပဲ မိန္းကေလး ေယာက်္ားေလး ခြဲျခားမေနအားဘူးဆုိတာ အိမ္ေရွ႕ၾကမ္းမွာ လဲေလ်ာင္းလုိက္ ထၿပီး ပုိစတာေတြဆြဲလုိက္။ လြန္ခဲ့ေသာညမ်ားက ဒီမနက္ခင္းကို ျပန္အားေပးေနသည္သုိ႔။ ဒီရက္မွာ ခ်ီတက္မယ္ဆုိကတည္းက သတိရေပမယ့္ လက္ဝယ္ပုိင္ပိုင္မရွိေသး။ ဘယ္သူမွလည္း အသင့္ခ်ဳပ္ၿပီးသား လာေပးမွာမဟုတ္။ ''ကိုယ့္ဟာကုိယ္ ခ်ဳပ္႐ုံပဲေပ့ါ'' တစ္ဖက္ၿခံမွ လူႀကီးတစ္ဦး တံခါးကုိ တြန္းဖြင့္လာရင္း ေျပာသည္။ ''ေတြးပူမေနနဲ႔ကြာ။ ငါတုိ႔ရေအာင္ လုပ္ေပးပါ့မယ္။ မင္းတို႔ေက်ာင္းသားေတြထဲက ေဒါင္းအ႐ုပ္ဆြဲတတ္သူသာ လာျပစမ္းပါ။'' ေခါင္းနည္းနည္းေမာ့ အၿမီးေကာ့ဦး၊ စက္ဝုိင္းကုိ ေျခနဲ႔နင္းခ်ဳိးလုိက္တာကြ စသျဖင့္ တစ္ေယာက္တစ္ခြန္းေျပာရင္း ျပင္ရင္း ခြပ္ေဒါင္းအ႐ုပ္က လည္ဆံတဖြားဖြားျဖင့္ ေပၚလာၿပီ။ အရပ္ထဲမွာလည္း ကင္းအထပ္ထပ္ ခ်ထားသည့္ၾကားက မေအာင္ျမင္မီ ေပါက္ၾကားမွာ စုိးေနၾက။ ဟုိအိမ္ကူး သည္အိမ္ဝင္ ခန္းဆီးလုိက္ကာေတြ ျဖဳတ္ပါဟ။ တစ္ေယာက္ ေစ်းထဲသြား ဆုိးေဆးဝယ္။ အနီရဲရဲတဲ့။ ''ေဒါင္းအ႐ုပ္ျခယ္မွာက ေရႊဝါေရာင္ေနာ္။ မေတြ႔လည္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားကြာ သကၤန္းဝါဝါေတာင္းခဲ့'' စသျဖင့္ မွာၾကားသူ ေျပးလႊားသူေတြျဖင့္ အသက္ဝင္လ်က္။ မန္က်ည္းပင္ထက္မွာ မန္က်ည္းရြက္ခူးဟန္ေဆာင္ ကင္းေစာင့္သူက အခ်က္ျပသည္။ ''ဘာတဲ့လဲဟ ဟုိမွာျပေနတာ။'' ''ဟုိဘက္ရပ္ကြက္က ထြက္ေတာ့မယ္'' တဲ့ အသင့္ျပင္ေနၿပီ။ အားလုံး ပ်ာယာခတ္သြားၾကျပန္သည္။ ''အျမန္လုပ္ၾကေဟ့၊ အတူထြက္မွ အားလုံးအတူထြက္မွျဖစ္မွာ။'' ''ေမးလုိက္စမ္းပါ၊ သူတို႔ေရာ အလံရၿပီလားလုိ႔။'' ေဆးနီဆုိးၿပီးေပမယ့္ ပိတ္စက မေျခာက္ေသး၊ ပန္ကာနဲ႔ မႈတ္သူမႈတ္၊ ယပ္ေတာင္ျဖင့္ ခတ္သူခတ္၊ အပ္ခ်ဳပ္စက္ရွိရာ အိမ္သို႔ မလြယ္ေပါက္မွ ႏွစ္ေယာက္ဝင္လာသည္။ ''အသင့္ျဖစ္ၿပီလား။ ဒီမွာ ေဒါင္းအ႐ုပ္ရၿပီ ေကာ္ကပ္ၿပီး အပ္ခ်ဳပ္ေပးဖို႔'' စကားမဆံုးခင္ အခ်က္ေပးသံတစ္ခု ၾကားလုိက္ရ၊ သူထိတ္ပ်ာသြားၿပီး အိမ္ရွင္မ်က္ႏွာ ေမာ့ၾကည့္။ ေဘးအိမ္က လူေတြေရာက္လာ၊ အေမာတေကာ သတင္းေပးသည္။ ''သူတို႔ မသကၤာေတာ့ဘူးထင္တယ္။ လုိက္စစ္ေနတာ ဟုိဘက္လမ္းထဲ ေရာက္ေနၿပီ'' တဲ့။ အေမအုိ အဘြားအုိေတြက ဘုရားစာဆုိေန။ ေယာက်္ားမ်ားကျဖင့္ ေမး႐ိုးႀကီးမ်ားတင္းေအာင္ အံႀကိတ္ရင္း လက္ဖ်ံအေၾကာေတြ ထင္းခနဲေပၚေအာင္ လက္သီးဆုပ္လုိက္သည္။ ''ၿခံဝဆင္းၿပီး ငါတုိ႔ အာ႐ံုေျပာင္းထားမယ္။ မရလည္း ဘဝခ်င္း အသက္ခ်င္း လဲ႐ံုသာ ရွိတာေပါ့။ ငါတုိ႔ရွင္လ်က္နဲ႔ေတာ့ မင္းတို႔လည္း အႏၲရာယ္ မက်ေစရဘူး။ ေဒါင္းအလံလည္း ေျမမခေစရဘူး..စိတ္ခ်။'' ပိတ္စနီနီေပၚတင္ထား႐ံု တြန္႔လိမ္ေနသည့္ ခြပ္ေဒါင္းလည္တုိင္ကို တစ္ေယာက္က ဆန္႔ေမာ့ေပးလုိက္သည္။ ''အခုအခ်ိန္ထိေတာ့ ပိတ္စေပါ့။ လႊင့္ထူလုိက္ရင္ အလံပဲ၊ ငါတို႔ရေအာင္ ထူခဲ့မယ္။'' သူတို႔မ်က္လံုးေတြ ျပန္လင္းေတာက္လာျပန္ၿပီ။ အပ္ခ်ဳပ္စက္နင္းေနသည့္ အစ္မႀကီး၏ မ်က္ႏွာက သူတုိ႔ထက္ ဣေႁႏၵရေနေသး။ ''ေမာင္ေလးေတြ ညီမေလးေတြ လက္မတုန္ေစနဲ႔။ ေဒါင္းအလံ မတြန္႔သြားေအာင္ ေသခ်ာဖိကိုင္ေပးထား။ မႀကီးေတာင္ မေၾကာက္ဘဲ ရဲရဲနင္းခ်ဳပ္ေနေသးတာ'' ဟုေျပာေနသေယာင္။ ခြပ္ေဒါင္းပ်ဳိက စက္ခ်ဳပ္ခံုေပၚမွာ လႊားခနဲ ပ်ံတက္လာၿပီ။ တုိ႔အေရးသံေတြ ေျခသံျပင္းျပင္းေတြ တစ္ခဲနက္ထြက္လာရာ လမ္းဆီ သူတို႔ထြက္ေမွ်ာ္ၾကည့္မိၾက၏။ ''ဟုိဘက္ရပ္ကြက္က ခ်ီတက္လာၿပီေဟ့ ထြက္ၾက၊ ေပါင္းၾက'' ဟု ဟစ္ေႂကြးႏိႈးေဆာ္သံမ်ားက ဒီဘက္ရပ္ကြက္ကို လႈပ္ႏိႈးလုိက္သည္။ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ့သူေတြ မဟုတ္ေတာ့ အားလံုး ဝုန္းခနဲရပ္ၿပီးသား၊ ကိုယ့္စိတ္ထဲကို ျပန္စစ္ၾကည့္မိၾက။ ေၾကာက္စိတ္ရွိေသးလား။ ''အလံတုိင္ေဟ့ အလံတုိင္ဘယ္မလဲ'' ေမးကာမွ မလုပ္ရေသးတာ သတိရ။ ထိတ္ပ်ာသြားၾကျပန္သည္။ တစ္ေယာက္က လႊားခနဲေျပးသြား၊ ဘြားခနဲ ျပန္ေရာက္လာ၊ လက္ထဲမွာ ဝါးတံခ်ဴတစ္လက္။ ''ရၿပီေဟ့ အလံတုိင္ေပါ့ကြာ'' ဟု ဆုိကာ ကိုင္စြဲၿမဲၿမံေအာင္ ခ်ည္ေႏွာင္လုိက္ၿပီ။ ''ထူေဟ့ ... ထူေဟ့ တုိ႔အလံေတာ္လာၿပီေဟ့။ အားလံုးထြက္ၾကေဟ့။'' အသံခ်ဲ႕စက္မ်ားထက္ စြမ္းအားပိုေသာ ရင္ေခါင္းသံႀကီးျဖင့္ ရပ္မိရပ္ဖတစ္ဦးက ဟစ္ေအာ္ႏိႈးေဆာ္လ်က္။ ေက်ာင္းသူေလးတစ္ဦးလက္သို႔ အလံကို ႏွင္းဆက္သည္။ ထြက္ၾကၿပီ။ ခ်ီၾကၿပီ။ သူတို႔အားလံုးကိုယ္စီ ေၾကာက္စိတ္ကို လုိက္ရွာသည္။ ႐ိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီ ေသြးတစ္စက္စီမွာေတာင္ မရွိေတာ့။ ေကာင္းကင္ျပာႏွင့္ မုိးစက္မႈန္မ်ားထဲ ခြပ္ေဒါင္းအလံ ထုိးခြဲထြက္လာၿပီ။ အလံေတာ္ေအာက္ဆီ ေျခလွမ္းေတြ .. ညီပါ့။ လူတန္းတစ္ေလွ်ာက္ ေနာက္ျပန္ၾကည့္ရာ မ်က္စိတဆံုး အဆံုးမရွိ။ သူ႔ေက်ာေပၚနင္းလ်က္ သမုိင္းသစ္ေရးမည့္ ေျခလွမ္းမ်ားအတြက္ လမ္းမမ်ားက ေက်ေက်နပ္နပ္ ဆန္႔ခင္းလ်က္။      ။ မင္းကိုႏိုင္ (MOI ၀က္ဘ္ဆိုက္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္)